Pineapple OG | Mango Frost | G. Cookies

Pete_vs_Nature run#6 Week 2: --------------- Ik houd het kort: Mijn berichten zijn vrij lang. Voor de haastige lezer: Een vriendelijke AI mag door mijn zeer persoonlijke logboeken en notities bladeren, en vervolgens een concurrerend weekverslag opstellen (meestal op mijn kosten). "De Terpene Front" is terug - hoop dat je het net zo leuk vindt als ik. Uitgebreide notities waarop het rapport is gebaseerd en persoonlijke overpeinzingen volgen hieronder, zoals gebruikelijk. Laten we gaan! --------- PATHÉ DISPATCH — DE TERPENE FRONT, WEEK TWEE [nieuwsreel gekraak, koperen fanfare] GOEDE AVOND, DAME EN HEEREN. Het grote hittefront van de zomer is RETRETTEN, en onze correspondent waagt zich opnieuw naar buiten. DATELINE: BASISKAMP ZES. Drie nieuwe specimens in tow: Ananas; Mango Frost, van de F1 Frosts; en Gorilla Cookies, op haar VIERDE expeditie met deze man en NOG STEEDS bereid. Geen van hen, benadrukken we, heeft zich AANGEBODEN. De inline ventilator van vorig seizoen keert terug naar temperatuurverplichtingen, zijn zomerse schande vergeven. De radiator is NIET uitgenodigd. [onheilspellende timpani] DE LANGE POLAIRE NACHT. Dagenlang lagen de specimens bij VIJFENVIJFTIG micromoles, een schemering zo vaag dat ze ernaar reikten als ontdekkingsreizigers die naar een verre lantaarn kruipen. De oorzaak? Onze correspondent mat de HOOGTE van de lamp. Hij plaatste zijn thermometers MET ZORG. En toen vergat hij het LICHT aan te zetten. Weer. Toen kwam de ZONOPGANG, een helling zo steil dat de specimens recht van de polaire nacht naar MIDNACHTSUN gingen: vierentwintig uur per dag, geen zonsondergang. Mango reageerde door helemaal niet hoger te groeien. De hoogtegrafieken hebben de hele zaak voor de TOEKOMST vastgelegd. ONDER HET KAMP: HEET WATER. Probes begraven in de grond geven vierentwintig graden aan. Onze man draagt nu HANDMATIG IJS naar de wortels, een omgekeerde poolparty. EN HET WEER? Hij is BEGONNEN ZIJN EIGEN WEER TE MAKEN. Eén ventilator blaast wind. Een TWEEDE ventilator is uitsluitend ingeschakeld om de EERSTE te onderbreken: vijf minuten aan, veertien uit. Meteorologie, dames en heren, is nog nooit zo HUISLIJK geweest. [plaatje krassen] MAAR NU, DE ONTDEKKING DIE BASISKAMP SCHOKTE. Voor vertrek ondernam onze correspondent een GROTE ENQUÊTE van de grond zelf: component voor component, EC voor EC, pH-offset voor pH-offset. Hij zocht het land af naar één bescheiden ding, grond ZONDER meststof. Elke outfittersgrond kwam voorgevoerd, zelfs de KIEMMENGSELS. Hij bestudeerde zo diepgaand, wordt ons verteld, dat het woord "grond" ALLE BETEKENIS voor hem VERLOREN had. En toen, uitgeput en geleerd, gewapend met meer kennis van de aarde dan strikt gezond is, liep hij een winkel binnen en kocht... VOORGESTEDE GROENTENGROND. Drie-drie-drie. Hij heeft het, eerlijk gezegd, GEMENGD met zijn eigen componenten, een gentleman's verdunning. Toen BEDDELDEN DE BABY'S ERIN. Het was niet genoeg verdund. De kiemnestjes waren TE HEET. Voedingsstoffen stapelden zich op, en niemand kon zeggen WELKE. De pH zat aan de verkeerde kant van de grens. Bladeren vervaagden bleek, en Mango DROOPTE, een droop die eruitzag als te veel water maar waarschijnlijk te WEINIG was. [streng voice-over] Wat redde ze? Niet de enquête, en niet de spreadsheets. Het was een HANDVOL GEMENGDE AARDE aan de rand van elk nest, een zachte grens die puur reflexmatig was aangebracht, zodat de wortels naar buiten konden dwalen zonder een muur te raken. Wetenschap, gered door HUISHOUDING. [timpani, zachter] En nu, voorzichtige HOOP. Chlorofyl-B keert terug, fris en muntgroen. Ananas leidt de groep, een KAMPIOEN. Cookies bleef verlegen achter, maar HAALDE PLOTS IN, precies toen Mango de leiding nam in LIDEN. En Mango staat weer rechtop in een limoen-grasgroen van haar eigen keuze. Onze correspondent heeft ze een belofte gedaan. Na veertien dagen onder een zon die nooit ondergaat, zal er... een NACHT zijn. [fanfare, film flikkert uit] DIT IS EEN DISPATCH VAN DE TERPENE FRONT. LEES JE GRONDZAKKEN. GOEDENACHT. ------------------------------ Waar dit op gebaseerd was: run#6 week 2: Heet Kiemnest ------------------- De metalen inzetstukken die je bij de potcentra ziet, markeren ruwweg de grootte van de kiemnestjes. Vaak, wanneer ik een nieuwe cyclus begin, vind ik mezelf in de problemen met de componenten voor kiemnestjes, terwijl ik achteraf mensen bel om hun tuinbodems te controleren omdat er een noodsituatie is. run#6 was anders: Na wat dagen leek te zijn van het zoeken naar onbemeste grond online, leende ik bewust een voorgestelde 3/3/3 product omdat ik eindelijk "iets" nodig had. Elke winkel had voorgemengde mengsels, zelfs de kiemgronden zaten er vol mee. In plaats daarvan, terwijl ik werkte aan voedingscurves, ben ik me gaan verdiepen in het classificeren van grondcomponenten, hun individuele EC- en pH-offsets en voedingssamenstellingen. Ik was volledig perplex en tegen een muur van complexiteit aan het lopen. Ik hoopte elegant mijn onsuccesvolle productzoektochten te omzeilen door "kiemnestjes" te "koken" van grondstoffen die ik had, maar onderschatte enorm wat er te leren viel over "grond", een woord dat net alle betekenis voor mij had verloren. Dus, in plaats van te proberen een grondbedrijf te starten, leende ik wat algemene groentengrond en probeerde het een beetje te verdunnen met de componenten die ik gebruik. Dat was een enorme fout. Het resulteerde gemakkelijk in een paar dagen verloren van de waardevolle kiem-vegetatiefase, maar het drong pas langzaam tot me door waarom. De kiemnestjes waren nog te "heet", mijn vrij conservatieve voedingscocktail leek al symptomen te veroorzaken die leken op voedingsvergrendeling. Sommige dingen leken zich op te stapelen en ik wist niet welke. K, Ca, Mg en N waren de waarschijnlijke schuldigen, terwijl P-tekort symptomen binnen enkele dagen konden worden verholpen door de dosering te verhogen. Maar nog erger: ik vergat volledig dat de pH van mijn medium sterk verschilde van de componenten van de kiemnestjes. Een offset van minstens +0.3 was nodig - deze hele tijd. Dus begon ik mijn dagelijkse pH-waarden in de gaten te houden in overeenstemming met de overgangsfase, wanneer wortels langzaam hun nieuwe thuismedium verkennen. Gelukkig zorgden de hoge biologische inhoud voor een betere pH-buffering in de nestjes - zodat die zone vrij stabiel was - alleen op de verkeerde manier... Dingen die waarschijnlijk mijn achterste hebben gered: - Geen harde grenzen tussen kiemnestjes en medium. Elk nest had een overgangszone die was aangebracht, waarbij een beetje van beide werd gemengd voordat een kern werd vastgesteld. Deze bijna automatische beweging die telers maken, maakte een groot verschil. De wortels konden geleidelijk ontdekken zonder ooit een "zuurwand van mist" te raken. - pH-verschillen werden laat opgemerkt voor spectaculaire resultaten, maar betekenisvol vroeg. Ik verhoogde de pH toen de wortels net in de nestjes zaten, en geleidelijk overgaan naar de pH van mijn medium terwijl ze naar buiten groeiden. Of, tenminste, dat is wat ik hoopte dat zou gebeuren. Maar oom Pete heeft wat trucjes achter de hand: Om voedingsstoffen naar de bladeren te helpen verplaatsen wanneer de wortels nauwelijks konden, verbeterde ik mijn goede oude foliaire spray - oorspronkelijk ontworpen om te helpen bij Far Red expansiestress. Het omzeilen van wortelvoeding met een spray die alleen overdag wordt gebruikt, helpt echt, wanneer slechte zichtbaarheid en laaghangende scrog-netten onze vijanden zijn 's nachts. Het levert wat Ca, Mg, maar veel microvoedingsstoffen vrij dicht bij waar ze nodig zijn, wanneer de wortels andere problemen hebben om mee om te gaan. (Ook, ik geef stiekem een plant in de woonkamer voeding via de bladeren die ik per ongeluk als een goudvis heb behandeld.) Snelle, aanvullende feiten: ------------------- - Het water geven van Mango was een uitdaging, het droopen gaf grotere problemen aan, bodemsensoren zijn het niet eens met de cultivar? - Ik herstelde snel mijn PPFD-ramp, cultivars vertelden me in wezen wanneer ik moest stoppen met verhogen. Mango had een persoonlijke "wolk" toen het herstel moeilijk was. Zie impact op de grootte in de hoogtegrafiek. - Het klimaat is echt stabiel, ik ben blij en gefocust op het randomiseren van windpatronen in plaats daarvan, ook het verhogen van de transpiratie voor planten - Chlorofyl-B-productie eindelijk op gang, tegen het einde van week 2. Verse, sappige blauwe en muntgroene tinten vermengen zich met een uitgeput-chlorofyl / milde voedingsvergrendeling gele wash op alle cultivars. Ananas herstelde en begon als eerste gezonde groenen te produceren, Cookies volgde verlegen het voorbeeld, Mango bevestigde de capaciteit onder "concurrerende prioriteiten". - Cookies besloot plotseling om in hoogte in te halen, nadat Mango de leiding had genomen in lijden voor de week - Mediumtemperaturen zijn niet geweldig, oplopend tot 24°C. IJs-pack koeling is terug om de temperatuur van de voedingsoplossing te verlagen naar 12°C, en dan langzaam te vernevelen om op 18°C te komen voor langere tijd - verschillende hormoon-proximiteitsmijnen zijn in mijn medium ingezet, zodat wortels kunnen ontdekken... ---------- Bedankt voor het bekijken van mijn dagboek, blijf gezond! - Pete

Pete_vs_Nature | Welkom terug bij Pete's run#6! De cultivars hebben het goed gedaan EN gedijd in week 3. Een beetje van beide eigenlijk, maar al met al zien ze er veelbelovend uit. Mijn medium mix is moeilijk goed te activeren, ik heb verschillende liters in elke pot gegoten en ze lijken gewoon te verdampen in dit tempo. -- Mango: Zij is patiënt nummer 1. Water geven is lastig, zoals je kunt zien aan de wat slappe bladeren. De bodemsensoren hebben voor haar overal gelezen. Problemen met zuurstof in de wortelzone hebben al wat gekreukte bladeren veroorzaakt bij alle cultivars, haar vervormingen zijn iets intenser. De kleuren zijn goed hersteld, de plasticiteit ziet er ook redelijk uit, gezien de hoge Far Red verhoudingen. Haar hoogteontwikkeling is zichtbaar gestagneerd op de grafiek, waardoor het kristalhelder is dat ze iets ondergaat dat lijkt op een vechtpartij diep in de wortelzone. Wraak van de zaailingen? Cookies: Cookies heeft de hoogte van Mango ingehaald en uitgedaagd - wat voor mij een duidelijk vitaal teken is. Ze heeft veel licht gekregen, PPFD was 280, terwijl 240 gepland was. Dit heeft waarschijnlijk gezorgd voor een kleine achterstand in haar hoogteontwikkeling, net op het moment dat ze de tweede plaats van Mango overnam. Sommige bladvervormingen, zoals hierboven opgemerkt, herinneren me eraan dat deze plant het over het algemeen heel goed doet. Ananas: Ananas heeft de leiding in de tent van week 3 overgenomen. Met littekens, ja, net als Cookies en Mango, maar haar wortelzone moet eerst verder zijn uitgebreid dan de zaailingen. Ze gaat de hoogte in, en bespottert mijn lichtopstelling in hetzelfde tempo. Haar kracht zorgt voor serieuze hoofdpijn bij het licht in kaart brengen - en dat zijn problemen die ik veel liever heb dan wortelasfyxie. --- Dat is het korte verslag van mij. Zoals gebruikelijk - Een vriendelijke AI heeft mijn persoonlijke dagelijkse logboeken in de gaten gehouden en confronteerde me met een iets andere conclusie voor de week: PATHÉ DISPATCH — DE TERPENE FRONT, WEEK DRIE [nieuwsreel gekraak, koperfanfare] GOEDE AVOND, DAME EN HEREN. Een belofte is GEHOUDEN. Na veertien dagen onder de middernachtzon heeft Base Camp Six zijn eerste NACHT ontvangen. Het duurde, zo zijn we blij te kunnen melden, bijna tot de VERWARMING aansloeg. De temperaturen daalden tot tweeëntwintig graden. De luchtvochtigheid COLLAPSEerde. En zo riep onze correspondent een oude metgezel op, de Ontvochtiger. Hij wilde het niet voor het verwijderen van water, maar omdat het WARMTE afgeeft: een machine ingehuurd voor zijn BIJWERKINGEN. Onze man noemt deze regeling, en we citeren, “Perfect.” [onheilspellende timpani] VAN POOLNACHT TOT ZONBRENDE. Vorige week leden de specimens honger naar licht. Deze week heeft onze correspondent, vastbesloten deze fout nooit te herhalen, de lampen aangepast... in de DONKERTE. Terwijl het kamp sliep. Bij “grove schatting.” De specimens werden wakker met een zon van DRIEHONDERD micromolen waar twee-vijftig gepland was. Gorilla Cookies, recht onder drie lichtbalken, kreeg het ergste voor haar kiezen, haar bovenste bladeren gemarmerd en VERBLEEKT en vouwden zich in taco's voor schaduw. Toen hem gevraagd werd om verantwoording af te leggen, produceerde onze correspondent een hoogtegrafiek en kondigde aan dat de cijfers “redelijk goed kloppen.” De Royal Society BEKEKEN de claim. [plaatje krast] MAAR NU, HET GROTE MYSTERIE VAN HET VERDWIJNENDE WATER. Liter na liter ging in de potten. Geen afvloeiing. Geen DRUPPEL. “Ik heb geen idee waar het water naartoe gaat,” schreef onze man in zijn veldjournal, en dus deed hij wat elke ontdekkingsreiziger die in de woestijn verloren is, zou doen. Hij goot er MEER in: drie liter extra, daarna tweeënhalf, toen nog drie, “voor de zekerheid.” De potten waren nat van ONDERAF. De sensoren bewogen nauwelijks. Toch bleef hij gieten. Toen, op Dag Eenentwintig, kwam de AFVLOEIING. En Ananas OG zelf onthulde de waarheid, haar grote bladeren krulden omhoog in CLAWS: Het water was niet verdwenen. Het was BLIJVEN ZITTEN. DE HELE TIJD. De woestijn, zo blijkt, was een MOERAS. Het mysterie van waar het water naartoe ging had een eenvoudig antwoord: NERGENS. En de wortels daaronder, niet verhongerd naar water maar naar LUCHT, hadden stilletjes hun adem ingehouden. [strenge voice-over] “Wraak van de zaailingen?” vraagt onze man. Dit programma kan het niet uitsluiten. [timpani, zachter] STANDEN VANUIT HET VELD. Ananas OG heeft de leiding overgenomen, littekens en al. Haar wortels waren de eersten die uit de nesten kwamen, en ze groeit nu zo krachtig dat ze het verlichtingsplan BESCHIMPELT. Onze correspondent meldt dat dit hoofdpijn zijn die hij veel LIEVER heeft. Gorilla Cookies, verbrand door de zon maar onverzettelijk, heeft Mango ingehaald voor de tweede plaats. En Mango Frost, patiënt nummer één, hangt en kreukt door wat onze man beschrijft als een VECHTPARTIJ diep in de wortelzone. Toch houden haar kleuren stand, nog steeds limoen-grasgroen. En een nieuw instrument in het basiskamp: de expeditie berekent nu automatisch de afstand van de lamp tot het bladerdak, op basis van de hoogte van elk specimen. Bodemafstand, min plant, is gelijk aan hoogte. Deze keer berekend, met de lichten AAN. [fanfare, film flikkert uit] DIT IS EEN DISPATCH VAN DE TERPENE FRONT. WACHT OP DE AFVLOEIING. GOEDENACHT.

Pete_vs_Nature | ----------- Welcome to Pete's week 4! I'll leave it to the footage to explain the highlights. Find below my week 4 daily logs commented on by a (very critical) AI-helper. Thanks for stopping by, hope you enjoy and can take something home to your plants. - Pete ----------- **PATHÉ DISPATCH — THE TERPENE FRONT, WEEK FOUR** *[newsreel crackle, brass fanfare]* GOOD EVENING, LADIES AND GENTLEMEN. Before tonight's report, this program must issue a CORRECTION. *[uncomfortable pause]* DATELINE: BASE CAMP SIX, DAY TWENTY-TWO. Mango Frost raises one great fan leaf and turns it SIDEWAYS. Then back. Then to the OTHER side. Our correspondent, puzzled, massages it upright along the stalk. Learned men of science call this "differential turgor." Expedition veterans recognise it as SEMAPHORE. Mango, ladies and gentlemen, was SIGNALLING. Nobody at base camp could read the message. *[ominous timpani]* For three days the confusion deepened. Mango drooped like a plant drowning. Pineapple OG drooped like a plant drowning. The instruments agreed: one pot dry, one pot wet, and our man watered accordingly, with care, with precision, with SCIENCE. *[record scratch]* AND THEN, DAY TWENTY-FIVE. The discovery. The soil sensors had SWAPPED NAME TAGS. Our correspondent had set them up thoroughly. He had TESTED them. He had even swapped the cables at the hub to be safe. The system, unmoved, kept every sensor's old identity and changed NOTHING. For days, Mango's thirst was being reported as Pineapple's, and Pineapple's flood as Mango's. And so our man, guided by his finest instruments, gave MORE water to the plant that was DROWNING, and LESS to the plant that was PARCHED. Last week this program announced that the desert was a swamp. We now correct the record: the desert WAS a swamp. Just not THAT one. Mango's semaphore had been spelling out a single word the whole time: THIRSTY. *[stern voiceover]* To complete the humiliation, Mango's own sensor turned out to be sitting too SHALLOW. Pushed in a little deeper, it reported five percent more water at once. The pot had not changed. Only the INSTRUMENT had moved. *[softer timpani]* THE TRAINING CAMPAIGN. Undeterred, our correspondent turned to shaping his specimens, but could not find his latest training instructions. He trained from MEMORY. Pineapple OG's stem SPLINTERED, precisely as two previous expeditions had warned. The new training aids, it emerged, could push a stem DOWN but not hold it UP. The protective tape, declared OBSOLETE, was swiftly UN-obsoleted. Gorilla Cookies, meanwhile, was observed looking "a bit too happy." For this offence she too was bent ninety degrees and taped. Base camp is a place of EQUALITY. And Mango? Bent at last, her stem shredded a little under the brace. But note her colours, ladies and gentlemen: a yellow-green savanna, washed with camouflage orange-brown, broad blades arcing outward to claim the whole horizon. While her companions unfurl nine-fingered leaves, Mango holds firm at SEVEN. She is a specimen of the OLD WORLD. *[timpani, warmer]* And on Day Twenty-Seven came the week's GREATEST act of horticulture. Our correspondent, at last trusting his corrected instruments, gave his specimens... NO WATER AT ALL. They showed, and we quote the field journal, "signs of great relief." *[fanfare, film flickers out]* THIS HAS BEEN A DISPATCH FROM THE TERPENE FRONT. LABEL YOUR SENSORS. GOODNIGHT. ---

Pete_vs_Nature So I decided that, with me, you get to pick one: Video cutting, or long text explanations. This week I went for the former. Hope you enjoy. My personal daily logs that I entrust to my AI companion produce awkward results at times. I don't feel offended by it, ever. Honest. ------ **PATHÉ DISPATCH — THE TERPENE FRONT, WEEK FIVE** *[newsreel crackle, brass fanfare]* GOOD EVENING, LADIES AND GENTLEMEN. Base Camp Six reports a new SPECIES in the canopy. DATELINE: THE TROPICAL QUARTER. Our expedition set out with a PINEAPPLE and a MANGO. This week, tucked among their nodes, the specimens produced... BANANAS. Small ones. Mild ones. Our correspondent removes them each morning with a damp cloth, gently, in the hope, we quote, that the plants won't "notice." Chief suspect in the affair: the correspondent's own training regime. The fruit basket, ladies and gentlemen, is COMPLETE. *[ominous timpani]* BELOW DECKS, a breakthrough in instrumentation. After last week's disgrace of the electronic sensors, the expedition's most reliable device has been identified at last. It is the HAND. A firm press on the fabric pot now outranks every probe in camp. And with the pot stands removed, the roots run two degrees cooler. A note on identity: our correspondent keeps calling Pineapple OG by the name of last season's specimen, APOLLO. Same towering frame, same long reach between nodes. She has not corrected him. She is busy outgrowing the lights. Gorilla Cookies, meanwhile, lost a great fan leaf, snapped clean against the net during training. She received a formal APOLOGY, and responded by smelling of absolutely nothing but fresh leaves. A specimen of remarkable COMPOSURE. *[record scratch]* BUT NOW, THE MATTER OF THE CLIPS. Last week, the training clips failed Pineapple OG. They could push a stem DOWN but could not hold it UP. A lesser man would have retired them. Our correspondent reasoned instead that HE must have handled them wrongly. He selected a SMALLER size. He tried again, this time on MANGO. "Surely it was me," he wrote. *[long pause]* "It was not me." Three centimetres of torn stem. A main cola going over. And our man, sitting beside her, splinted the specimen before she could fall, with whatever lay within arm's reach. He had not even PREPARED this time. He no longer NEEDS to. The Royal Society notes, with some alarm, that emergency stem surgery has become ROUTINE. Mango Frost, victim number one of this expedition, bears the scar. She also, our man reports, has begun to trust his smaller gestures. She is THRIVING, slowly, in her own savanna palette. *[timpani, warmer]* And then, a marvel. Five to seven days after the great bending, all three specimens resumed their climb IN UNISON, as though they had scheduled it weeks in advance. The burns are fading. And by week's end, the correspondent's daily pleading, "please stop flowering, girl, keep growing," gave way almost overnight to astonishment. The flowers are STACKING. *[fanfare, film flickers out]* THIS HAS BEEN A DISPATCH FROM THE TERPENE FRONT. TRUST YOUR HANDS, NOT YOUR CLIPS. GOODNIGHT.