RS11 - Barney’s Farm

MistaOC 14.09. D7 Hoofdstuk 1 – Week 1 De eerste week is voorbij, en RS11 heeft geen tijd verspild om te laten zien wat ze kan. Na het doorbreken van de oppervlakte op 9 september, draaide de volgende paar dagen allemaal om zich settelen en momentum opbouwen. Op 14 september, Dag 7, waren de kleine meisjes al ongeveer 10 cm groot en begonnen ze hun eerste echte sets bladeren te ontwikkelen. Nog steeds klein, nog steeds onschuldig, maar de richting is duidelijk: ze zijn klaar om te groeien. Voor nu houd ik het simpel en laat ik de planten hun gang gaan terwijl de wortels zich eronder vestigen. Er is nog niet veel om mee te bemoeien – gewoon goed opletten en zien welke fenotypes zich beginnen te onthullen naarmate de eerste echte verschillen zichtbaar worden. Dit is pas het begin, maar de RS11s hebben officieel de startlijn verlaten. Laten we nu zien waar ze dit naartoe brengen.

MistaOC 18.09. D11 Hoofdstuk 2 – Week 2 Week twee begon rustig, maar RS11 had duidelijk andere plannen. Tussen 18 en 20 september was het verschil onmogelijk te missen. Wat aan het begin van de week nog kleine planten waren, begint er nu uit te zien alsof ze het serieus menen, met de grootste die ongeveer 15 cm bereikt. De structuur wordt strakker, de bladeren spreiden zich uit, en die verse groei in het midden wordt steeds duidelijker. Als ik ze nu bekijk, voelt het alsof het moment daar is waarop het verhaal begint te veranderen — ze zijn niet langer alleen zaailingen die wachten om planten te worden. Ze worden planten. De opstelling begint er ook anders uit te zien terwijl de meisjes zich in hun potten nestelen en de hele kamer langzaam met groen gevuld raakt. Er is nog een lange weg te gaan, maar de eerste tekenen van persoonlijkheid beginnen zich te tonen, en ik vraag me al af welke me het meest gaat verrassen. Twee weken verder is er nog niets beslist. En dat is precies wat het volgende hoofdstuk interessant maakt.

MistaOC 27.09. D20 Hoofdstuk 3 – Dag 20 In het begin leek alles precies te gaan zoals ik wilde. Ik begon met vijf RS11 zaden, verwachtend dat het een gebruikelijk wachtspel zou worden. Maar slechts twee besloten zich te laten zien. Dat was niet helemaal het begin dat ik in gedachten had, dus ik gaf het nog een kans en plantte vijf andere. Dit keer kwamen alle vijf door. Zeven planten in totaal. Van die zeven koos ik de vier die het sterkst en veelbelovendst leken, en daar begon het echte verhaal. Twintig dagen later moet ik toegeven dat het plaatje ingewikkelder wordt. Barney's Farm beschrijft deze F1 Precision Seeds als iets bijzonders, met uitzonderlijke kwaliteit en een hoog niveau van uniformiteit. Maar als ik om me heen kijk in de tent, is uniformiteit niet bepaald het woord dat in me opkomt. Twee van de vier ontwikkelen zich op een zeer vergelijkbare manier en zien er solide uit. Niets dat me doet stoppen en staren, maar zeker gezond en veelbelovend. Dan is er nog een die een totaal andere weg is ingeslagen, met merkbaar langere internodale afstand en een groeipatroon dat ik gewoon niet zo leuk vind. En dan is er degene die ik echt niet zag aankomen. Zij was de eerste die uitkwam, had vanaf het begin de sterkste wortel en leek elke stap van de race te winnen. Zij was degene op wie ik mijn geld zou hebben gezet. Nu is zij degene die worstelt. De bladeren vertonen duidelijke schade, de plant lijkt moeite te hebben met het opnemen van wat ze nodig heeft, en plotseling is de vroege koploper het grootste vraagteken in de kamer geworden. Wat het nog interessanter maakt, is dat de omgeving niet is veranderd. De andere planten hebben precies dezelfde omstandigheden, en zij gaan vooruit zonder dezelfde problemen. Dus op dit punt stel ik mezelf een heel andere vraag dan aan het begin: is dit gewoon een moeilijke fenotype, of begin ik de echte variatie te zien die zich in dit pakket verbergt? Gisteren, op Dag 19, opende ik de Autopots. Dat betekent dat de planten nu een compleet nieuwe fase zijn ingegaan, en misschien is dit waar het verhaal een andere wending neemt. Ik ben nog niet klaar om de RS11 te beoordelen. Maar na twintig dagen heeft de belofte van uitzonderlijke uniformiteit me zeker aan het denken gezet. En de plant waarvan ik dacht dat ze de groep zou leiden? Zij is momenteel degene die ik het nauwlettendst in de gaten houd.

MistaOC 03.10. D26 Hoofdstuk 4 – Dag 26 Een tijdje was ik eerlijk gezegd niet zeker wat er met deze run zou gebeuren. De plant die als de duidelijke koploper begon, was veranderd in het grootste vraagteken in de tent, en na de laatste update keek ik haar nauwlettender in de gaten dan de anderen. Maar er is iets veranderd. Ze is nog steeds anders, en ze volgt zeker niet hetzelfde script als de rest, maar ze vecht zich terug. De beschadigde bladeren maken nog steeds deel uit van het verhaal, maar de nieuwe groei vertelt een compleet ander verhaal. En terwijl ze druk bezig was om op adem te komen, wachtten de anderen niet. Ze duwden hard. Na het toppen opende de structuur zich en ineens zijn er overal scheuten, waardoor wat ooit een groep jonge planten was, eindelijk lijkt op een echte bladerdak. Het is bijna vreemd om terug te kijken naar de foto's van nog maar een korte tijd geleden en te beseffen hoe snel de hele tent is veranderd. De verschillen tussen de fenotypes zijn nog steeds duidelijk, maar voor het eerst kijk ik ernaar en denk ik niet aan wat er mis ging. Ik kijk ernaar en vraag me af wat elk van hen zal worden. En dat is wanneer ik een beslissing nam die ik oorspronkelijk niet zo snel had willen nemen: morgen is de laatste dag van de vegetatieve fase. Ze zouden waarschijnlijk nog wat meer tijd kunnen gebruiken, maar iets zegt me dat dit het juiste moment is om te stoppen met wachten en de volgende fase te laten onthullen waar deze planten echt van gemaakt zijn. De vroege twijfels zijn er nog steeds, ergens diep in mijn achterhoofd begraven, maar de tent ziet er niet meer teleurstellend uit. Het lijkt op een vraag die wacht om beantwoord te worden. Morgen sla ik de pagina om.

MistaOC 08.10. F5 Hoofdstuk 5 – Dag 5 van de Bloei: De Echte Test Begint Vijf dagen in de bloei, en de tent begint een heel ander verhaal te vertellen dan ik had verwacht toen deze run begon. Vergeet niet de plant die me alles deed twijfelen? Diegene die begon als een kampioen, om te struikelen op het moment dat het ertoe deed? Nou, ze is nog niet uit het verhaal verdwenen. Als je nu naar de tent kijkt, zou je bijna vergeten hoeveel twijfel deze vier planten slechts een korte tijd geleden omringde. Het bladerdak is vol geworden, de scheuten reiken naar het licht, en de hele opstelling heeft een nieuw karakter gekregen. Topping heeft zijn werk gedaan, de structuur geopend en de planten ruimte gegeven om hun eigen persoonlijkheden te ontwikkelen. Maar daar worden de verschillen ook onmogelijk te negeren. Twee planten lijken nog steeds uit hetzelfde boekje te lezen, groeien op een opmerkelijk vergelijkbare manier. Een andere heeft haar eigen ideeën over structuur en afstand, terwijl onze voormalige koploper langzaam weer op haar voeten komt. Ze ziet er beter uit dan voorheen, maar ik ben nog niet klaar om het een comeback te noemen. Ik heb in de loop der jaren genoeg planten gekweekt om te weten dat een goed uitziend bladerdak je niet het hele verhaal vertelt. Soms teleurstelt de meest veelbelovende plant je, en soms verrast degene die je bijna afschrijft je. Op dit moment houd ik een open geest, ook al heeft mijn vertrouwen in de F1 Precision belofte een paar klappen gekregen onderweg. De overstap naar de bloei was de volgende grote beslissing, en nu is er geen weg meer terug naar het comfort van de vegetatieve fase. De planten hebben die grens overschreden, en de komende weken zullen laten zien of hun verschillen louter cosmetisch zijn of dat ze zich vertalen naar iets veel significanters. Ik ben vooral benieuwd hoe de worstelende plant reageert naarmate de bloei vordert, en of de twee meer consistente fenotypen zich blijven ontwikkelen langs dezelfde lijnen. Voor nu zien de planten er krachtig uit, de nieuwe groei duwt naar voren, en de tent begint eindelijk op een run met echt potentieel te lijken. Maar ik houd opzettelijk een overwinningstocht in. Barney's Farm verkoopt deze zaden met de belofte van uitzonderlijke kwaliteit en uniformiteit, en die belofte moet ik nog steeds zelf zien. Tot nu toe heeft deze run me meer vragen dan antwoorden gegeven, en ik ga niet doen alsof het anders is alleen omdat de laatste foto's bemoedigend lijken. De eerste vijf dagen van de bloei zijn slechts de openingsscène. Het echte karakter van deze planten is nog ergens verborgen, wachtend om zich te onthullen. En na alles wat er tot nu toe is gebeurd, ben ik meer geïnteresseerd dan ooit om te ontdekken welke van deze vier daadwerkelijk zal leveren.

MistaOC 14.10. F11 Hoofdstuk 6 – Dag 11 van de Bloei: De Rust Voor de Storm Er verandert iets binnen de tent, en deze keer is het niet alleen de kalender die me vertelt dat we in de bloei zijn. De planten beginnen te laten zien waar ze van gemaakt zijn. Elf dagen in de bloei, de stretch is aan de gang, maar het gebeurt met een terughoudendheid die ik niet helemaal had verwacht. Geen wilde explosie, geen plotselinge race naar het licht. In plaats daarvan bouwen de vier RS11-fenotypen rustig hun posities op, elk met hun eigen ritme. Het hoogteverschil wordt met de dag duidelijker, en het bladerdak begint minder op een uniforme groep te lijken en meer op vier individuele verhalen die zich onder hetzelfde licht ontvouwen. De plant linksvoor bepaalt momenteel het tempo. Ze is gestegen van 40 naar 52 cm, met een solide toevoeging van 12 cm zonder die gezonde, krachtige uitstraling te verliezen. De anderen rekken ook, gewoon op hun eigen tempo, en ik ben oprecht benieuwd waar ze zullen eindigen als de bloei-stretch zijn piek bereikt. Er is iets fascinerends aan deze fase: van buitenaf kan alles kalm en voorspelbaar lijken, terwijl onder dat groene bladerdak de planten beslissingen nemen die de hele kweek zullen vormgeven. Takken reiken uit, nieuwe groei duwt naar voren, en de toekomstige knopsites beginnen zich te vestigen. De tent ziet er steeds veelbelovender uit, maar de echte vraag is niet langer of deze planten kunnen groeien. Het is welke fenotype die groei zal omzetten in iets bijzonders. En dan is er de plant rechtsvoor. Als je deze kweek vanaf het begin hebt gevolgd, herinner je je misschien dat ze me niet bepaald het leven gemakkelijk heeft gemaakt. Terwijl de anderen leken te settelen in hun ritme, had zij moeite nadat het AutoPot-systeem was geopend, en haar bladeren vertelden een verhaal dat niet helemaal paste bij het beeld dat ik in gedachten had. Mijn vermoeden is dat haar wortelsysteem op dat moment gewoon niet genoeg ontwikkeld was om de overgang comfortabel aan te kunnen. Te veel vocht rond een wortelzone die er niet klaar voor was, heeft misschien bijgedragen aan de tegenslag. Dat is nog steeds een theorie, geen bevestigde diagnose, maar de vooruitgang sindsdien geeft me reden om te geloven dat ze haar balans vindt. Haar wortelsysteem heeft meer tijd gehad om zich te ontwikkelen, en ze ziet er nu aanzienlijk beter uit. Toch heb ik de indruk dat ze niet helemaal comfortabel is met de constante vochtigheid van de AutoPot-opstelling. Ze herstelt, maar ze doet het op haar eigen voorwaarden. En eerlijk gezegd, ik steun haar. Niet omdat ze de sterkste plant in de tent is, maar omdat dit precies de momenten zijn die een kweek interessant maken. Iedereen kan de voor de hand liggende winnaar vieren; het zien van een worstelende fenotype die haar weg terugvecht, is een ander soort voldoening. Voor nu zien de planten er gezond uit, de omgeving blijft stabiel, en de overgang naar de bloei vordert zonder grote verrassingen. Maar ik houd mijn verwachtingen in toom. De stretch heeft nog ruimte om ons te verrassen, de verschillen tussen de fenotypen worden moeilijker te negeren, en de eerste echte aanwijzingen over hun uiteindelijke structuur komen net naar voren. Het gemakkelijke deel van het kijken naar hun groei is voorbij. Nu komt het deel waarin ze zichzelf moeten bewijzen. En ergens tussen deze vier planten zou er al een favoriet in de maak kunnen zijn — of de grootste verrassing van de hele kweek. Ik ben nog niet klaar om het te zeggen.

MistaOC 18.10. F15 Chapter 7 – Day 15 of Flowering: The Stretch Has Just Entered the Chat There’s a moment in every grow when you stop asking yourself whether the plants are going to fill the space and start wondering whether you’ve given them enough of it. I think we’re getting dangerously close to that moment. Four days ago, the RS11s were already showing their intentions, but looking at the tent now, it’s clear that the warm-up is over. The stretch has shifted into another gear, and these girls are wasting absolutely no time. Branches that once sat comfortably beneath the canopy are now pushing upwards, reaching for the light, while fresh growth keeps appearing at the tips as if someone has quietly turned up the speed when nobody was watching. The difference between the phenotypes is becoming more pronounced, too. Some are building a broad, bushy structure with a multitude of promising tops, while others are stretching more vertically, sending their branches higher and opening up the space between them. From above, the tent is turning into a dense sea of green; from the side, you can see the real story unfolding — stems climbing, new shoots claiming their territory, and the entire canopy changing shape almost before your eyes. This is exactly the phase where a grow can become seriously exciting, because the plants are no longer simply recovering from the switch to flowering. They’re showing us how they intend to play the game. And if these pictures are anything to go by, the RS11s have decided that playing it safe isn’t part of the plan. What interests me most is that there isn’t one single blueprint emerging from this group. Each phenotype is interpreting the same environment in its own way, and that’s where the real character of this run begins to reveal itself. The taller, more open plants are reaching upwards, while the broader ones are building a much fuller framework beneath the light. Neither approach tells us yet which will ultimately produce the most impressive flowers, but it does make the coming weeks all the more interesting. The front-right girl, who gave me a few headaches earlier in the run, is also part of that story now. Her earlier struggles haven’t disappeared from my memory, but she’s no longer the only question mark in the tent; the focus has shifted towards what all four phenotypes are going to do with the momentum they’ve built. For now, the foliage looks healthy, the plants are pushing forward, and the whole setup has that unmistakable feeling of a grow gathering pace. There’s still plenty of work ahead, and I’m not about to declare winners before the flowers have had their say. The stretch can still change the balance of the entire tent, and once the vertical growth begins to settle, we’ll get a much clearer picture of the structures these plants are preparing to carry. But one thing is certain: the RS11s have stopped asking for room and started taking it. Day 15, and the race is properly underway. The next chapter should tell us whether this explosive growth is merely the opening act — or the first glimpse of something special. 22.10. F19 Chapter 8 – Day 19 of Flowering: Twenty Centimetres of Pure Chaos Four days. That’s all it took. Four days since the last update, and suddenly the entire tent looks like someone hit the fast-forward button. Twenty centimetres of additional growth in that time — let that sink in for a moment. Twenty. The RS11s aren’t stretching anymore; they’re rewriting the architecture of the grow room. The tallest phenotypes have pushed their way towards the light, while the more compact girls are busy building their own structures beneath them. Looking at the tent from above, you can already see how dramatically the canopy has changed, but the side shots tell the real story: long, confident branches, fresh white pistils appearing across the developing flower sites, and an ever-growing number of potential tops reaching into the available space. The stretch is still the main event, although the first signs of the next chapter are beginning to emerge. Those early flowers are taking shape, and the plants are gradually shifting their attention from simply gaining height towards developing what we’re all here to see. And then there’s the smell. That first unmistakable cherry-like note associated with RS11 has started to make itself known. It’s still early, but the first hints of the profile are finally coming through, adding another dimension to a run that has been full of surprises from the very beginning. The tent is changing by the day, and the first real clues about the personalities behind these plants are starting to reveal themselves. But there’s one thing this run continues to make abundantly clear: uniformity is not exactly the headline act here. Despite the F1 label, the phenotypes are showing substantial differences in structure, branching and stretch behaviour. Some plants are tall and relatively open, with long branches and plenty of space between their developing flower sites. Others are considerably bushier, keeping their growth closer together and building a much denser framework. The contrast is impossible to ignore when they’re all standing side by side under the same light, sharing the same environment and the same overall setup. It’s a useful reminder that an F1 label alone doesn’t guarantee that every plant in a particular seed pack will look identical; the actual genetic background and the parents used matter enormously. A well-bred, uniform F1 can be remarkably consistent, while other crosses can show more variation. Likewise, an F5 generation isn’t automatically more stable simply because it has gone through more generations — that depends on the selection and breeding work behind it. So, rather than fighting the differences, I’m letting this run tell its own story. No premature favourites, no big predictions based on a few early flowers, and definitely no judging the final result by height alone. For now, the RS11s are healthy-looking, the stretch has been spectacular, and that first cherry-like aroma has given us something new to look forward to. The next big question is what happens when the vertical race finally begins to slow down and the flowers take centre stage. Will the tallest phenotypes turn all that extra height into something special, or will the more compact plants have the last laugh? Day 19. Twenty centimetres later, the tent has changed almost beyond recognition — and the most interesting part of this story may only just be beginning.

MistaOC 25.10. F22 Chapter 9 – Day 22 of Flowering: The One Nobody Wanted to Lose October 25th. Three days since the last update, and the RS11 tent has reached another turning point. The stretch is gradually giving way to flower development, fresh white pistils are appearing across the canopy, and the differences between the individual phenotypes remain impossible to ignore. Some plants have reached impressive heights, stretching their long branches towards the light, while others have taken a completely different route, staying compact and building a much denser structure. There is plenty to be excited about when looking at these pictures, but today’s update comes with a bitter aftertaste. During the latest inspection, I discovered that one of the plants had started showing hermaphroditic traits. And at this stage, with the flowers developing and the surrounding plants already well into bloom, this was not something I was prepared to gamble with. Nobody wants to remove a plant after investing weeks of time, attention and effort into it, especially when the whole point of a run like this is to see what the genetics can deliver. But sometimes growing means making the decision you’d rather not have to make. So, as difficult as it was, the affected plant had to leave the tent. No drama, no second-guessing the decision afterwards — just one of those moments when protecting the rest of the run has to come first. It’s a disappointing development, particularly in a grow that has already shown considerable variation between phenotypes. Still, the remaining plants are standing, the flowers are progressing, and the journey continues. This run has been a reminder from the beginning that a label alone doesn’t tell the whole story. The differences in structure, branching and stretch have been striking, and now we’ve encountered another unwanted surprise. It would be easy to turn this into a sweeping verdict on the genetics, but one plant showing hermaphroditic traits is not enough to establish the cause or judge the entire line. Genetic predisposition can play a role, while environmental or other stress factors may also contribute. For now, I’m simply recording what happened and keeping the focus on the plants that remain. The close-up shots show how quickly the flowers are developing, with fresh pistils emerging and the first signs of resin becoming visible on some of the sugar leaves. The taller phenotypes continue to dominate the upper canopy, while the compact plant presents a completely different picture, with its tighter structure and clusters of developing flower sites. It’s a fascinating contrast, even if today’s discovery has taken some of the excitement out of the room. The affected plant is gone, but the experience stays with the grow. I’ll be watching the remaining plants closely for any further signs of unwanted pollen-producing structures and keeping a careful eye on the environment. No premature conclusions, no pretending that setbacks don’t matter. Day 22 of flowering, one plant removed, and a reminder that even the most promising run can take an unexpected turn. Sometimes the best thing you can do for a grow is accept a disappointing outcome, make the hard call, and keep moving forward. The RS11 story isn’t over yet.