RS11 - Barney’s Farm

MistaOC 14.09. D7 Hoofdstuk 1 – Week 1 De eerste week is voorbij, en RS11 heeft geen tijd verspild om te laten zien wat ze kan. Na het doorbreken van de oppervlakte op 9 september, draaide de volgende paar dagen allemaal om zich settelen en momentum opbouwen. Op 14 september, Dag 7, waren de kleine meisjes al ongeveer 10 cm groot en begonnen ze hun eerste echte sets bladeren te ontwikkelen. Nog steeds klein, nog steeds onschuldig, maar de richting is duidelijk: ze zijn klaar om te groeien. Voor nu houd ik het simpel en laat ik de planten hun gang gaan terwijl de wortels zich eronder vestigen. Er is nog niet veel om mee te bemoeien – gewoon goed opletten en zien welke fenotypes zich beginnen te onthullen naarmate de eerste echte verschillen zichtbaar worden. Dit is pas het begin, maar de RS11s hebben officieel de startlijn verlaten. Laten we nu zien waar ze dit naartoe brengen.

MistaOC 18.09. D11 Hoofdstuk 2 – Week 2 Week twee begon rustig, maar RS11 had duidelijk andere plannen. Tussen 18 en 20 september was het verschil onmogelijk te missen. Wat aan het begin van de week nog kleine planten waren, begint er nu uit te zien alsof ze het serieus menen, met de grootste die ongeveer 15 cm bereikt. De structuur wordt strakker, de bladeren spreiden zich uit, en die verse groei in het midden wordt steeds duidelijker. Als ik ze nu bekijk, voelt het alsof het moment daar is waarop het verhaal begint te veranderen — ze zijn niet langer alleen zaailingen die wachten om planten te worden. Ze worden planten. De opstelling begint er ook anders uit te zien terwijl de meisjes zich in hun potten nestelen en de hele kamer langzaam met groen gevuld raakt. Er is nog een lange weg te gaan, maar de eerste tekenen van persoonlijkheid beginnen zich te tonen, en ik vraag me al af welke me het meest gaat verrassen. Twee weken verder is er nog niets beslist. En dat is precies wat het volgende hoofdstuk interessant maakt.

MistaOC 27.09. D20 Hoofdstuk 3 – Dag 20 In het begin leek alles precies te gaan zoals ik wilde. Ik begon met vijf RS11 zaden, verwachtend dat het een gebruikelijk wachtspel zou worden. Maar slechts twee besloten zich te laten zien. Dat was niet helemaal het begin dat ik in gedachten had, dus ik gaf het nog een kans en plantte vijf andere. Dit keer kwamen alle vijf door. Zeven planten in totaal. Van die zeven koos ik de vier die het sterkst en veelbelovendst leken, en daar begon het echte verhaal. Twintig dagen later moet ik toegeven dat het plaatje ingewikkelder wordt. Barney's Farm beschrijft deze F1 Precision Seeds als iets bijzonders, met uitzonderlijke kwaliteit en een hoog niveau van uniformiteit. Maar als ik om me heen kijk in de tent, is uniformiteit niet bepaald het woord dat in me opkomt. Twee van de vier ontwikkelen zich op een zeer vergelijkbare manier en zien er solide uit. Niets dat me doet stoppen en staren, maar zeker gezond en veelbelovend. Dan is er nog een die een totaal andere weg is ingeslagen, met merkbaar langere internodale afstand en een groeipatroon dat ik gewoon niet zo leuk vind. En dan is er degene die ik echt niet zag aankomen. Zij was de eerste die uitkwam, had vanaf het begin de sterkste wortel en leek elke stap van de race te winnen. Zij was degene op wie ik mijn geld zou hebben gezet. Nu is zij degene die worstelt. De bladeren vertonen duidelijke schade, de plant lijkt moeite te hebben met het opnemen van wat ze nodig heeft, en plotseling is de vroege koploper het grootste vraagteken in de kamer geworden. Wat het nog interessanter maakt, is dat de omgeving niet is veranderd. De andere planten hebben precies dezelfde omstandigheden, en zij gaan vooruit zonder dezelfde problemen. Dus op dit punt stel ik mezelf een heel andere vraag dan aan het begin: is dit gewoon een moeilijke fenotype, of begin ik de echte variatie te zien die zich in dit pakket verbergt? Gisteren, op Dag 19, opende ik de Autopots. Dat betekent dat de planten nu een compleet nieuwe fase zijn ingegaan, en misschien is dit waar het verhaal een andere wending neemt. Ik ben nog niet klaar om de RS11 te beoordelen. Maar na twintig dagen heeft de belofte van uitzonderlijke uniformiteit me zeker aan het denken gezet. En de plant waarvan ik dacht dat ze de groep zou leiden? Zij is momenteel degene die ik het nauwlettendst in de gaten houd.

MistaOC 03.10. D26 Hoofdstuk 4 – Dag 26 Een tijdje was ik eerlijk gezegd niet zeker wat er met deze run zou gebeuren. De plant die als de duidelijke koploper begon, was veranderd in het grootste vraagteken in de tent, en na de laatste update keek ik haar nauwlettender in de gaten dan de anderen. Maar er is iets veranderd. Ze is nog steeds anders, en ze volgt zeker niet hetzelfde script als de rest, maar ze vecht zich terug. De beschadigde bladeren maken nog steeds deel uit van het verhaal, maar de nieuwe groei vertelt een compleet ander verhaal. En terwijl ze druk bezig was om op adem te komen, wachtten de anderen niet. Ze duwden hard. Na het toppen opende de structuur zich en ineens zijn er overal scheuten, waardoor wat ooit een groep jonge planten was, eindelijk lijkt op een echte bladerdak. Het is bijna vreemd om terug te kijken naar de foto's van nog maar een korte tijd geleden en te beseffen hoe snel de hele tent is veranderd. De verschillen tussen de fenotypes zijn nog steeds duidelijk, maar voor het eerst kijk ik ernaar en denk ik niet aan wat er mis ging. Ik kijk ernaar en vraag me af wat elk van hen zal worden. En dat is wanneer ik een beslissing nam die ik oorspronkelijk niet zo snel had willen nemen: morgen is de laatste dag van de vegetatieve fase. Ze zouden waarschijnlijk nog wat meer tijd kunnen gebruiken, maar iets zegt me dat dit het juiste moment is om te stoppen met wachten en de volgende fase te laten onthullen waar deze planten echt van gemaakt zijn. De vroege twijfels zijn er nog steeds, ergens diep in mijn achterhoofd begraven, maar de tent ziet er niet meer teleurstellend uit. Het lijkt op een vraag die wacht om beantwoord te worden. Morgen sla ik de pagina om.

MistaOC 08.10. F5 Hoofdstuk 5 – Dag 5 van de Bloei: De Echte Test Begint Vijf dagen in de bloei, en de tent begint een heel ander verhaal te vertellen dan ik had verwacht toen deze run begon. Vergeet niet de plant die me alles deed twijfelen? Diegene die begon als een kampioen, om te struikelen op het moment dat het ertoe deed? Nou, ze is nog niet uit het verhaal verdwenen. Als je nu naar de tent kijkt, zou je bijna vergeten hoeveel twijfel deze vier planten slechts een korte tijd geleden omringde. Het bladerdak is vol geworden, de scheuten reiken naar het licht, en de hele opstelling heeft een nieuw karakter gekregen. Topping heeft zijn werk gedaan, de structuur geopend en de planten ruimte gegeven om hun eigen persoonlijkheden te ontwikkelen. Maar daar worden de verschillen ook onmogelijk te negeren. Twee planten lijken nog steeds uit hetzelfde boekje te lezen, groeien op een opmerkelijk vergelijkbare manier. Een andere heeft haar eigen ideeën over structuur en afstand, terwijl onze voormalige koploper langzaam weer op haar voeten komt. Ze ziet er beter uit dan voorheen, maar ik ben nog niet klaar om het een comeback te noemen. Ik heb in de loop der jaren genoeg planten gekweekt om te weten dat een goed uitziend bladerdak je niet het hele verhaal vertelt. Soms teleurstelt de meest veelbelovende plant je, en soms verrast degene die je bijna afschrijft je. Op dit moment houd ik een open geest, ook al heeft mijn vertrouwen in de F1 Precision belofte een paar klappen gekregen onderweg. De overstap naar de bloei was de volgende grote beslissing, en nu is er geen weg meer terug naar het comfort van de vegetatieve fase. De planten hebben die grens overschreden, en de komende weken zullen laten zien of hun verschillen louter cosmetisch zijn of dat ze zich vertalen naar iets veel significanters. Ik ben vooral benieuwd hoe de worstelende plant reageert naarmate de bloei vordert, en of de twee meer consistente fenotypen zich blijven ontwikkelen langs dezelfde lijnen. Voor nu zien de planten er krachtig uit, de nieuwe groei duwt naar voren, en de tent begint eindelijk op een run met echt potentieel te lijken. Maar ik houd opzettelijk een overwinningstocht in. Barney's Farm verkoopt deze zaden met de belofte van uitzonderlijke kwaliteit en uniformiteit, en die belofte moet ik nog steeds zelf zien. Tot nu toe heeft deze run me meer vragen dan antwoorden gegeven, en ik ga niet doen alsof het anders is alleen omdat de laatste foto's bemoedigend lijken. De eerste vijf dagen van de bloei zijn slechts de openingsscène. Het echte karakter van deze planten is nog ergens verborgen, wachtend om zich te onthullen. En na alles wat er tot nu toe is gebeurd, ben ik meer geïnteresseerd dan ooit om te ontdekken welke van deze vier daadwerkelijk zal leveren.

MistaOC 14.10. F11 Hoofdstuk 6 – Dag 11 van de Bloei: De Rust Voor de Storm Er verandert iets binnen de tent, en deze keer is het niet alleen de kalender die me vertelt dat we in de bloei zijn. De planten beginnen te laten zien waar ze van gemaakt zijn. Elf dagen in de bloei, de stretch is aan de gang, maar het gebeurt met een terughoudendheid die ik niet helemaal had verwacht. Geen wilde explosie, geen plotselinge race naar het licht. In plaats daarvan bouwen de vier RS11-fenotypen rustig hun posities op, elk met hun eigen ritme. Het hoogteverschil wordt met de dag duidelijker, en het bladerdak begint minder op een uniforme groep te lijken en meer op vier individuele verhalen die zich onder hetzelfde licht ontvouwen. De plant linksvoor bepaalt momenteel het tempo. Ze is gestegen van 40 naar 52 cm, met een solide toevoeging van 12 cm zonder die gezonde, krachtige uitstraling te verliezen. De anderen rekken ook, gewoon op hun eigen tempo, en ik ben oprecht benieuwd waar ze zullen eindigen als de bloei-stretch zijn piek bereikt. Er is iets fascinerends aan deze fase: van buitenaf kan alles kalm en voorspelbaar lijken, terwijl onder dat groene bladerdak de planten beslissingen nemen die de hele kweek zullen vormgeven. Takken reiken uit, nieuwe groei duwt naar voren, en de toekomstige knopsites beginnen zich te vestigen. De tent ziet er steeds veelbelovender uit, maar de echte vraag is niet langer of deze planten kunnen groeien. Het is welke fenotype die groei zal omzetten in iets bijzonders. En dan is er de plant rechtsvoor. Als je deze kweek vanaf het begin hebt gevolgd, herinner je je misschien dat ze me niet bepaald het leven gemakkelijk heeft gemaakt. Terwijl de anderen leken te settelen in hun ritme, had zij moeite nadat het AutoPot-systeem was geopend, en haar bladeren vertelden een verhaal dat niet helemaal paste bij het beeld dat ik in gedachten had. Mijn vermoeden is dat haar wortelsysteem op dat moment gewoon niet genoeg ontwikkeld was om de overgang comfortabel aan te kunnen. Te veel vocht rond een wortelzone die er niet klaar voor was, heeft misschien bijgedragen aan de tegenslag. Dat is nog steeds een theorie, geen bevestigde diagnose, maar de vooruitgang sindsdien geeft me reden om te geloven dat ze haar balans vindt. Haar wortelsysteem heeft meer tijd gehad om zich te ontwikkelen, en ze ziet er nu aanzienlijk beter uit. Toch heb ik de indruk dat ze niet helemaal comfortabel is met de constante vochtigheid van de AutoPot-opstelling. Ze herstelt, maar ze doet het op haar eigen voorwaarden. En eerlijk gezegd, ik steun haar. Niet omdat ze de sterkste plant in de tent is, maar omdat dit precies de momenten zijn die een kweek interessant maken. Iedereen kan de voor de hand liggende winnaar vieren; het zien van een worstelende fenotype die haar weg terugvecht, is een ander soort voldoening. Voor nu zien de planten er gezond uit, de omgeving blijft stabiel, en de overgang naar de bloei vordert zonder grote verrassingen. Maar ik houd mijn verwachtingen in toom. De stretch heeft nog ruimte om ons te verrassen, de verschillen tussen de fenotypen worden moeilijker te negeren, en de eerste echte aanwijzingen over hun uiteindelijke structuur komen net naar voren. Het gemakkelijke deel van het kijken naar hun groei is voorbij. Nu komt het deel waarin ze zichzelf moeten bewijzen. En ergens tussen deze vier planten zou er al een favoriet in de maak kunnen zijn — of de grootste verrassing van de hele kweek. Ik ben nog niet klaar om het te zeggen.

MistaOC 18.10. F15 Hoofdstuk 7 – Dag 15 van de Bloei: De Stretch is Net de Chat Binnengekomen Er is een moment in elke kweek waarop je stopt met jezelf af te vragen of de planten de ruimte gaan vullen en begint te twijfelen of je ze er genoeg van hebt gegeven. Ik denk dat we gevaarlijk dicht bij dat moment komen. Vier dagen geleden toonden de RS11s al hun bedoelingen, maar als ik nu naar de tent kijk, is het duidelijk dat de warming-up voorbij is. De stretch is in een andere versnelling geschakeld, en deze meisjes verspillen absoluut geen tijd. Takken die ooit comfortabel onder het bladerdak zaten, duwen nu omhoog, reikend naar het licht, terwijl er vers groei blijft verschijnen aan de toppen alsof iemand stilletjes de snelheid heeft verhoogd toen niemand keek. Het verschil tussen de fenotypen wordt ook steeds duidelijker. Sommigen bouwen een brede, bossige structuur met een veelheid aan veelbelovende toppen, terwijl anderen meer verticaal strekken, hun takken hoger sturen en de ruimte tussen hen openen. Van bovenaf verandert de tent in een dichte zee van groen; van opzij zie je het echte verhaal zich ontvouwen — stelen die omhoog klimmen, nieuwe scheuten die hun territorium opeisen, en het hele bladerdak dat bijna voor je ogen van vorm verandert. Dit is precies de fase waarin een kweek echt spannend kan worden, omdat de planten niet langer simpelweg herstellen van de overstap naar de bloei. Ze laten ons zien hoe ze van plan zijn het spel te spelen. En als deze foto's iets zeggen, hebben de RS11s besloten dat veilig spelen niet deel uitmaakt van het plan. Wat me het meest interesseert, is dat er geen enkel blauwdruk uit deze groep naar voren komt. Elke fenotype interpreteert dezelfde omgeving op zijn eigen manier, en daar begint het echte karakter van deze run zich te onthullen. De langere, meer open planten reiken omhoog, terwijl de bredere planten een veel voller raamwerk onder het licht bouwen. Geen van beide benaderingen vertelt ons nog welke uiteindelijk de meest indrukwekkende bloemen zal produceren, maar het maakt de komende weken des te interessanter. Het meisje rechtsvoor, dat me eerder in de run een paar hoofdpijn bezorgde, maakt nu ook deel uit van dat verhaal. Haar eerdere worstelingen zijn niet uit mijn geheugen verdwenen, maar ze is niet langer het enige vraagteken in de tent; de focus is verschoven naar wat alle vier de fenotypen gaan doen met de momentum die ze hebben opgebouwd. Voor nu ziet het loof er gezond uit, de planten duwen vooruit, en de hele opstelling heeft dat onmiskenbare gevoel van een kweek die vaart begint te maken. Er ligt nog veel werk voor ons, en ik ben niet van plan om winnaars te verklaren voordat de bloemen hun zegje hebben gedaan. De stretch kan nog steeds de balans van de hele tent veranderen, en zodra de verticale groei begint te stabiliseren, krijgen we een veel duidelijker beeld van de structuren die deze planten zich voorbereiden te dragen. Maar één ding is zeker: de RS11s hebben gestopt met vragen om ruimte en zijn begonnen deze te nemen. Dag 15, en de race is goed op gang. Het volgende hoofdstuk zou ons moeten vertellen of deze explosieve groei slechts het openingsnummer is — of de eerste glimp van iets bijzonders. Hoofdstuk 8 – Dag 22 van de Bloei: Vijfentwintig Centimeters Pure Chaos Vier dagen. Dat is alles wat het kostte. Vier dagen sinds de laatste update, en ineens lijkt de hele tent alsof iemand op de vooruitspoelknop heeft gedrukt. Vijfentwintig centimeter extra groei in die tijd — laat dat even bezinken. Vijfentwintig. De RS11s strekken niet meer; ze herschrijven de architectuur van de kweekruimte. De hoogste fenotypen hebben zich naar het licht geduwd, terwijl de compactere meisjes druk bezig zijn hun eigen structuren eronder te bouwen. Als je van bovenaf naar de tent kijkt, zie je al hoe dramatisch het bladerdak is veranderd, maar de zijfoto's vertellen het echte verhaal: lange, zelfverzekerde takken, verse witte pistillen die verschijnen over de ontwikkelende bloeiplaatsen, en een steeds groter aantal potentiële toppen die de beschikbare ruimte in reiken. De stretch is nog steeds het belangrijkste evenement, hoewel de eerste tekenen van het volgende hoofdstuk beginnen te verschijnen. Die vroege bloemen beginnen vorm te krijgen, en de planten verschuiven geleidelijk hun aandacht van simpelweg in hoogte winnen naar het ontwikkelen van wat we hier allemaal willen zien. En dan is er de geur. Die eerste onmiskenbare kersachtige noot die geassocieerd wordt met RS11 begint zich kenbaar te maken. Het is nog vroeg, maar de eerste hints van het profiel komen eindelijk naar voren, wat een nieuwe dimensie toevoegt aan een run die vanaf het begin vol verrassingen is geweest. De tent verandert met de dag, en de eerste echte aanwijzingen over de persoonlijkheden achter deze planten beginnen zich te onthullen. Maar er is één ding dat deze run overduidelijk maakt: uniformiteit is hier niet bepaald de hoofdact. Ondanks het F1-label vertonen de fenotypen aanzienlijke verschillen in structuur, vertakking en stretchgedrag. Sommige planten zijn lang en relatief open, met lange takken en veel ruimte tussen hun ontwikkelende bloeiplaatsen. Anderen zijn aanzienlijk bossiger, houden hun groei dichter bij elkaar en bouwen een veel dichter raamwerk. Het contrast is onmogelijk te negeren wanneer ze allemaal naast elkaar staan onder hetzelfde licht, dezelfde omgeving en dezelfde algehele opstelling delen. Het is een nuttige herinnering dat een F1-label alleen niet garandeert dat elke plant in een bepaald zaadpakket identiek zal zijn; de werkelijke genetische achtergrond en de gebruikte ouders zijn enorm belangrijk. Een goed gefokte, uniforme F1 kan opmerkelijk consistent zijn, terwijl andere kruisingen meer variatie kunnen vertonen. Evenzo is een F5-generatie niet automatisch stabieler alleen omdat het door meer generaties is gegaan — dat hangt af van het selectie- en fokwerk erachter. Dus, in plaats van tegen de verschillen te vechten, laat ik deze run zijn eigen verhaal vertellen. Geen voortijdige favorieten, geen grote voorspellingen op basis van een paar vroege bloemen, en zeker geen oordeel over het eindresultaat op basis van hoogte alleen. Voor nu zien de RS11s er gezond uit, de stretch is spectaculair geweest, en die eerste kersachtige aroma heeft ons iets nieuws om naar uit te kijken gegeven. De volgende grote vraag is wat er gebeurt wanneer de verticale race eindelijk begint te vertragen en de bloemen de hoofdrol gaan spelen. Zullen de hoogste fenotypen al die extra hoogte omzetten in iets bijzonders, of zullen de compactere planten het laatste lachen hebben? Dag 22. Vijfentwintig centimeter later is de tent bijna onherkenbaar veranderd — en het meest interessante deel van dit verhaal begint misschien pas net.

MistaOC 25.10. F22 Hoofdstuk 9 – Dag 22 van de bloei: degene die niemand wilde verliezen 25 oktober. Drie dagen sinds de laatste update, en de RS11-tent staat opnieuw op een keerpunt. De stretch maakt geleidelijk plaats voor bloemontwikkeling, er verschijnen verse witte stampers over het hele bladerdak en de verschillen tussen de afzonderlijke fenotypes zijn onmogelijk te negeren. Sommige planten zijn indrukwekkend hoog geworden en strekken hun lange takken naar het licht, terwijl andere een heel andere weg hebben gekozen: ze blijven compact en bouwen een veel dichtere structuur op. Er is genoeg om enthousiast van te worden als je naar deze foto’s kijkt, maar de update van vandaag heeft een bittere nasmaak. Tijdens de laatste inspectie ontdekte ik dat een van de planten hermafrodiete kenmerken begon te vertonen. En in dit stadium, nu de bloemen zich ontwikkelen en de omliggende planten al volop in bloei staan, was dit geen risico dat ik bereid was te nemen. Niemand wil een plant verwijderen nadat er weken aan tijd, aandacht en moeite in zijn gestoken, zeker niet wanneer het hele doel van een kweek als deze is om te zien wat de genetica kan opleveren. Maar soms betekent kweken dat je een beslissing moet nemen die je liever niet zou hoeven nemen. Hoe moeilijk het ook was, de aangetaste plant moest dus uit de tent. Geen drama, achteraf niet twijfelen aan de beslissing — gewoon zo’n moment waarop het beschermen van de rest van de kweek voorop moet staan. Het is een teleurstellende ontwikkeling, vooral bij een kweek die al aanzienlijke verschillen tussen de fenotypes heeft laten zien. Toch staan de overgebleven planten er nog, ontwikkelen de bloemen zich verder en gaat de reis door. Deze kweek heeft me vanaf het begin eraan herinnerd dat een label niet het hele verhaal vertelt. De verschillen in structuur, vertakking en stretch waren opvallend, en nu zijn we nog een ongewenste verrassing tegengekomen. Het zou makkelijk zijn om hier een algemeen oordeel over de genetica aan te verbinden, maar één plant met hermafrodiete kenmerken is niet genoeg om de oorzaak vast te stellen of de hele lijn te beoordelen. Een genetische aanleg kan een rol spelen, maar ook omgevingsfactoren of andere stressfactoren kunnen bijdragen. Voor nu leg ik gewoon vast wat er is gebeurd en richt ik me op de planten die zijn overgebleven. Op de close-ups is te zien hoe snel de bloemen zich ontwikkelen, met verse stampers die tevoorschijn komen en de eerste tekenen van hars die op sommige suikerblaadjes zichtbaar worden. De hogere fenotypes blijven het bovenste bladerdak domineren, terwijl de compacte plant een heel ander beeld laat zien, met zijn strakkere structuur en clusters van zich ontwikkelende bloemlocaties. Het is een fascinerend contrast, ook al heeft de ontdekking van vandaag een deel van de opwinding uit de ruimte gehaald. De aangetaste plant is weg, maar de ervaring blijft bij deze kweek. Ik houd de overgebleven planten goed in de gaten op eventuele verdere tekenen van ongewenste pollenproducerende structuren en let zorgvuldig op het klimaat. Geen voorbarige conclusies en niet doen alsof tegenslagen er niet toe doen. Dag 22 van de bloei, één plant verwijderd, en een herinnering dat zelfs de meest veelbelovende kweek onverwacht een andere wending kan nemen. Soms is het beste wat je voor een kweek kunt doen een teleurstellende uitkomst accepteren, de moeilijke beslissing nemen en doorgaan. Het RS11-verhaal is nog niet voorbij.

MistaOC 03.11. F31