2026 1st Grow: Mix Grape Field

Dit was mijn tweede keer dat ik Planet of the Grapes kweekte, en op de een of andere manier wist deze strain me nog steeds te verrassen. Vergeleken met de fenotypes die ik tijdens mijn vorige ronde tegenkwam, nam deze specifieke plant een iets andere richting. Ze ontwikkelde niet dezelfde extreme laag van frost die ik me herinnerde, maar ze compenseerde dat door merkbaar grotere en stevigere bloemen te produceren. Het was een interessante herinnering aan hoeveel variatie er kan bestaan binnen dezelfde cultivar. Het aroma is echter onmiskenbaar Planet of the Grapes. Die vertrouwde combinatie van doordringende, gasachtige noten is aanwezig, ondersteund door het zoete druivenkarakter dat deze strain zo onderscheidend maakt. Zelfs voordat ze zijn genezen, dragen de bloemen al dat herkenbare profiel dat ik me herinnerde van de vorige kweek. Ik ben erg benieuwd hoe die aroma's zich ontwikkelen zodra alles goed gedroogd en genezen is. Er was één ongelukkig moment tijdens de oogst. Een van de grotere toppen vertoonde wat leek op tekenen van schimmel, ondanks dat de bloem zelf nog verrassend stevig en dicht aanvoelde. In plaats van risico's te nemen, heb ik de hele aangetaste top verwijderd voordat ik de plant ophing om te drogen. De rest van de bloemen zag er gezond uit, en ik was niet bereid om het risico te nemen dat het probleem zich door de droogtent verspreidde. Daarom ben ik een beetje terughoudend om de strain hoge cijfers te geven voor schimmelresistentie. Tegelijkertijd kan ik de genetica ook niet echt de schuld geven. Tijdens de laatste weken van de bloei waren er verschillende momenten waarop de luchtvochtigheid rond de 65% steeg, wat zeker niet ideaal is bij het omgaan met volwassen, dichte bloemen. Al met al was Planet of the Grapes opnieuw een gemakkelijke en plezierige strain om te kweken. Ze bleef gedurende de cyclus beheersbaar, ontwikkelde prachtige bloemen en leverde dat kenmerkende aroma dat ik hoopte opnieuw te ervaren. Als er één ding is dat ik iemand zou vertellen die overweegt haar te kweken, dan zou het dit zijn: Verwacht niet per se enorme opbrengsten—maar verwacht een plezierige kweekervaring en serieus indrukwekkend ruikende bloemen. Voor nu is dit alleen mijn oogstindruk. Het laatste hoofdstuk moet nog geschreven worden. Zodra de bloemen zijn gedroogd en genezen, zal ik de oogst wegen en terugkomen met de cijfers, gevolgd door het belangrijkste deel van de beoordeling: de rooktest.

Dit was mijn tweede keer dat ik Dripz van James Loud kweekte, maar op veel manieren voelt het als mijn eerste echte kans om te zien wat deze strain daadwerkelijk kan. Mijn vorige ronde ging niet echt volgens plan. Slechte vochtigheidsbeheersing in combinatie met een ongelukkige lichtlek maakte de hele tent uiteindelijk tot een ramp. Terugkijkend, heb ik Dripz nooit echt een eerlijke kans gegeven om zijn genetica te tonen, dus ik wist dat ik terug wilde komen en deze strain opnieuw wilde proberen onder betere omstandigheden. En ik ben heel blij dat ik dat heb gedaan. Deze keer heeft Dripz me laten zien dat James Loud hier iets serieus interessants heeft gecreëerd. Het aroma doet me onmiddellijk denken aan die kenmerkende aardse profielen die ik in Californië heb ervaren—diep, rijk en onmiskenbaar aards. Ik moet toegeven dat ik niet de grootste fan ben van zwaar aardse terpeenprofielen. Ze zijn simpelweg niet waar ik van nature naar toe trek. Dripz heeft echter iets dat zich onder die aardigheid verbergt en me steeds weer terug laat komen voor een andere geur. Er is een subtiele snoepachtige zoetheid begraven onder het dominante aardse karakter. Het is moeilijk om dit precies te beschrijven in deze fase, maar dat contrast is precies wat het aroma zo intrigerend maakt. De aardigheid komt als eerste binnen, gevolgd door deze onverwachte zoete noot die ergens op de achtergrond blijft hangen. Die combinatie heeft van Dripz een van de strains gemaakt waar ik het meest nieuwsgierig naar ben om opnieuw te proeven na het genezen. Ik ben vooral benieuwd of dat snoepkarakter meer naar voren komt naarmate de bloemen drogen en het terpeenprofiel zich stabiliseert. Als het verder naar voren komt en enkele van die aardse noten in balans brengt, zou dit zich kunnen ontwikkelen tot een zeer interessant eindprofiel. Visueel zijn de bloemen prachtig afgerond, hoewel de totale opbrengst niet bijzonder groot lijkt. Dat is echt de enige reden waarom ik aarzel om Dripz op dit moment een perfecte 10/10 te geven. Natuurlijk kunnen verschijningen misleidend zijn voor het drogen, dus ik houd het definitieve oordeel in totdat alles is getrimd en gewogen. Voor nu heeft deze kweek echter precies bereikt wat ik wilde: Dripz kreeg eindelijk zijn tweede kans—en deze keer heeft het geleverd. De ramp van de vorige ronde kan officieel in het verleden worden gelaten. Nu komt het deel waar ik het meest enthousiast over ben: zien hoe die ongebruikelijke combinatie van aardse Californische karakter en verborgen snoepzoetheid transformeert na een goede cure. Het uiteindelijke gewicht en de rooktest kunnen daar nog iets over zeggen wat betreft die beoordeling.

Gelato van Zamnesia Seeds staat al een tijdje op mijn kweeklijst. Ik wilde deze strain oorspronkelijk ongeveer twee jaar geleden kweken, maar had nooit de kans. Dit jaar is het me eindelijk gelukt om ruimte voor haar te maken—en na het zien van de voltooide plant ben ik erg blij dat ik dat gedaan heb. Van de vroege vegetatie tot aan de bloei was Gelato merkbaar kleiner dan de rest van de tent. Terwijl de andere planten agressief uitreikten en snel het bladerdak vulden, bleef zij compact en bleef ze zich gewoon in haar eigen tempo ontwikkelen. Wat ze in grootte miste, probeerde ze echter zeker goed te maken in bloemkwaliteit. Bij de oogst had ze prachtige, golfbal-grote colas geproduceerd met een indrukwekkende laag trichomen. Ze was misschien de kleinste dame in de tent, maar die dichte, frosty bloemen bewezen dat grootte niet altijd het hele verhaal vertelt. Een van de dingen die me het meest indruk maakten van Gelato was gewoon hoe gemakkelijk ze te kweken was. Gedurende deze kweek heb ik de planten behoorlijk wat uitdagingen voorgelegd: training, periodes van hoge luchtvochtigheid en enkele serieus hete zomertemperaturen. Gelato leek bijna alles met gemak aan te kunnen. Ze bleef gezond, beheersbaar en verrassend ongevoelig voor de minder-ideale omstandigheden. Om die reden alleen zou ik deze strain graag aanbevelen aan kwekers die op zoek zijn naar iets relatief vergevingsgezonds en veerkrachtigs. Op basis van mijn ervaring met deze specifieke plant lijkt ze in staat om omgevingsstress opmerkelijk goed aan te kunnen zonder in te boeten op bloemkwaliteit. Het aroma bij de oogst is voornamelijk gasachtig, vergezeld van een subtiele zoetheid die eronder verstopt zit. Het zoete karakter is op dit moment niet bijzonder dominant, maar het voegt genoeg complexiteit toe om het profiel interessant te houden. Ik ben benieuwd of het cure-proces die zoetheid verder naar voren brengt en een meer gebalanceerde combinatie creëert. Tot nu toe ben ik erg tevreden met de resultaten. Na bijna twee jaar wachten om eindelijk Gelato te kweken, heeft ze niet teleurgesteld. Ze was misschien niet de grootste plant in de tuin, maar ze bleek een van de taaiste te zijn—en eindigde met enkele serieus aantrekkelijke, trichoom-bedekte bloemen. Nu heeft ze alleen nog wat tijd nodig om te drogen en te cure in de potten. Net als bij de andere strains van deze kweek, zal ik terugkomen op deze review zodra de bloemen goed gedroogd en gecured zijn. Het uiteindelijke oordeel zal komen wanneer ik eindelijk die eerste gecureerde bud kan aansteken en kan zien of de smaak overeenkomt met de bloemen.

Dit was mijn tweede poging om Starkiller × Grape Soda van James Loud te kweken, en net als bij Dripz kreeg de eerste ronde nooit echt een eerlijke kans om te laten zien wat de genetica kon doen. Die kweek eindigde in een ramp, grotendeels door fouten aan mijn kant, dus deze keer wilde ik terugkomen met meer ervaring en deze kruising de kans geven die het verdiende. Ik ben erg blij dat ik dat deed, want deze ronde was een compleet ander verhaal. Van alle vier de planten in de tent was Starkiller × Grape Soda ongetwijfeld de meest krachtige en visueel indrukwekkende van de groep. Ze groeide met vertrouwen gedurende de cyclus, ontwikkelde zich prachtig en produceerde uiteindelijk enkele serieus aantrekkelijke bloemen. Van structuur tot algehele uitstraling, het was gewoon een genot om haar te zien rijpen. En gelukkig stelt het aroma ook niet teleur. Het dominante karakter is onmiskenbaar gasachtig, maar onder die intensiteit schuilt een verrassend soepele combinatie van romige, bijna vanilleachtige tonen. Het is een intrigerend contrast—de scherpte van het gas in balans met iets veel zachters en zoeters op de achtergrond. Zelfs vóór het genezen geeft de combinatie de bloemen al veel persoonlijkheid. De harsproductie is een ander hoogtepunt voor mij. De toppen zijn ongelooflijk plakkerig, wat altijd een bemoedigend vroeg teken is, vooral omdat ik altijd al een zwak heb gehad voor zeer harsrijke cultivars. Het hanteren van de bloemen tijdens de oogst laat onmiddellijk die onmiskenbare laag hars achter, en dat alleen al heeft me nog nieuwsgieriger gemaakt naar het eindproduct. Op dit moment is Starkiller × Grape Soda waarschijnlijk een van de strains waar ik het meest naar uitkijk om te proeven van deze hele ronde. Natuurlijk is er nog één zeer belangrijke fase tussen de oogst en het eindoordeel: drogen en genezen. Mooie bloemen en indrukwekkende aroma's kunnen je maar tot op zekere hoogte brengen, en ik weet uit ervaring dat de manier waarop de oogst de komende weken wordt behandeld het eindresultaat kan maken of breken. Als ik erin slaag om die terpenen te behouden en deze plakkerige bloemen goed te genezen, heb ik het gevoel dat er iets uitzonderlijks in die potten wacht. Maar met kweken weet je nooit echt tot het eindproduct in je handen is. Voor nu heeft Starkiller × Grape Soda zeker mijn aandacht verdiend. Krachtige groei, mooie bloemen, zware harsproductie en een gasachtig profiel gewikkeld in romige vanilletinten—hier is veel om enthousiast over te zijn. Het eindoordeel zal komen na het genezen en, het belangrijkste, de eerste echte rook.