Ganja Farmer Bear: Rainbow Quest

TruTraTri **Week 1 – De Grote Aarde Spill van Rainbow Road** Twee dagen na de germinatie probeerde de Rainbow Quest al Ganja Farmer Bear van het pad te duwen. Een zachte regenboogbries waaide over het pad terwijl hij zijn reis voortzette. Maar zelfs in een land vol kleur en vriendelijkheid kunnen kleine verrassingen gebeuren. Het kleine Zkittlez zaailingen werd plotseling uit zijn pot gekanteld, aarde en al, en landde zachtjes op de grond als een kleine, onverwachte omweg. Ganja Farmer Bear knipperde met zijn ogen en glimlachte toen nerveus. Spliff-Wise Bear, die naast het regenboogpad was verschenen in een wolk van kalme wijsheid, keek naar de scène en knikte langzaam. “Af en toe geeft de weg je een kleine schok, gewoon om je eraan te herinneren dat je er echt op bent, mon.” Dat klonk diep genoeg, dus niemand stelde het in vraag. ( 😹😹😹😹😹😹😹😹 niet beschaamd om toe te geven ... (soms) lach ik om mijn eigen onzin) Met zachte pootjes plaatste Ganja Farmer Bear de zaailing terug in zijn gezellige stukje quest-grond. De aarde vestigde zich, en de reis ging stilletjes verder — geen grote magie, gewoon een kleine plant die nog steeds groeit. Afgezien daarvan bleef de week kalm en vredig, als een rustige strook van de regenboogweg. Maar ver boven de heuvels toonde de Rainbow Sky deze week zijn eigen vreemde stemmingswisselingen — koude fluisteringen tijdens de nachten, dan plotseling opwarmend onder een felgekleurde zon, zich ergens in het midden settelend als een verwarde wolk. Zelfs Rainbow Country kon niet echt beslissen welk seizoen het wilde zijn, maar de kleine Zkittlez reiziger leek het niet te kunnen schelen. De Rainbow Quest gaat door — gestaag en vol kleur. _____________________________________________________________________________________ “Zelfs wanneer de aarde morst, herinneren de wortels zich nog steeds waar ze moeten groeien, mon.” — Spliff-Wise Bear

TruTraTri Week 2 – De One-Gallon Vallei Na de wankele start op Rainbow Road bereikte Ganja Farmer Bear de One-Gallon Vallei. Het was een zacht plekje tussen pastel heuvels, met warme aarde onder de poten en wolken die leken te zijn vergeten waar ze naartoe gingen. Achter een wortelvormige steen verscheen Rooty-Tooty Bear met modderige voeten en een klein hartvormig schepje. “Dit is waar kleine reizigers meer ruimte krijgen om zichzelf te worden,” zei ze. Ganja Farmer Bear keek naar de kleine Zkittlez plant, en daarna naar het gloeiende pad voor zich. De vallei voelde groter, kalmer en net vreemd genoeg om deel uit te maken van de zoektocht. Deze week gebeurde er verder niets. De plant vestigde zich gewoon in het volgende deel van de Rainbow Road, terwijl de verre Zkittlez gloed ergens voorbij de snoepwolken glinsterde. ________________________________________________________________________________________________________________________ “Kleine wortels hebben geen grote toespraak nodig. Gewoon ruimte en een beetje zorg.” — Rooty-Tooty Bear

TruTraTri Leeeeeet's dooooo de tiiiiiime waaaaaaarp agaaaaaaaaaiiiiiin... oh .. verkeerd thema...😛 Maar er is weer een week voorbijgevlogen in slechts één dag .. alweer! Week 3 – De Stille Wolkenovergang Na One-Gallon Valley volgde Ganja Farmer Bear de Regenboogweg naar de Stille Wolkenovergang. Het pad was hier zacht, bijna slaperig, en de snoepwolken dreven zo laag dat ze zijn strohoed raakten. De kleine Zkittlez-reiziger kwam kalm aan, alsof ze al wist dat dit deel van de queeste niet bedoeld was om luid te zijn. Maar toen de nacht viel, werd de lucht scherp en stil. Een dunne laag vorst kroop over de grond, die vaag fonkelde in het maanlicht als kleine bevroren sterren. Op een pastelheuvel zat Cloudy-Eyes Bear, starend naar de lucht met een glimlach die zei dat hij ofwel de toekomst had gezien of vergeten was wat hij aan het doen was. “Die wolk is een teken,” fluisterde hij. Ganja Farmer Bear keek omhoog. “Het lijkt op een aardappel.” Cloudy-Eyes Bear knikte langzaam. “Precies. Een geduldige aardappel.” Ganja Farmer Bear trok zijn hoed iets lager terwijl de kou binnendrong. “Het voelt alsof de lucht vergeten is de warmte weer aan te zetten.” Cloudy-Eyes Bear keek niet weg van de wolken. “Sommige nachten testen of je nog steeds in de ochtend gelooft.” Dat maakte heel weinig zin, maar Regenboogland werkte vaak beter op die manier. Dus rustten ze een moment onder de drijvende wolken, terwijl de vorst stil om hen heen glinsterde, terwijl de weg zachtjes onder hun poten zoemde. Elders achter de heuvels wachtte nog steeds de legendarische Zkittlez-gloed, helder en vreemd en vol belofte. __________________________________________________________________________________________________________________ “Zelfs een aardappelvormige wolk kan de weg wijzen als je er lang genoeg naar kijkt.” — Cloudy-Eyes Bear

TruTraTri Week 4 – De Meetlat Weide Na de Stille Wolkenoversteek bereikte Ganja Farmer Bear een helder klein weiland waar de Regenboogweg door hoog snoepgras en slaperige bloemen met oordelende gezichten liep. De nachten hadden nog steeds koude klauwen, maar de dagen begonnen eindelijk iets vriendelijker aan te voelen. Regenboogland was nog niet overal warm, maar het had in ieder geval gestopt met doen alsof het een ijsblokje met wolken was. Deze week begon er een nieuw ritueel. Ganja Farmer Bear haalde een klein meetlatje tevoorschijn, hield het naast de Zkittlez reiziger en knikte met grote belangrijkheid. Achter een hartvormige struik stapte een verwarde kleine beer met fuzzy wangen en een slecht geknoopt hoofdbandje naar voren. “Ik ben Puberteitsbeer,” zei hij. “Waarom meten volwassen beren altijd kleine latjes en kijken ze dan zo serieus?” Ganja Farmer Bear liet langzaam het meetlatje zakken. “Dat is… een zeer heilige tuinvraag.” Puberteitsbeer kneep met zijn ogen naar de plant. “Is het omdat iedereen wil dat die van hen groter is?” Even stopten zelfs de wolken met bewegen. Om het onderwerp te veranderen, gaf Ganja Farmer Bear voorzichtig de punt van de plant een klein snufje — niet een volledige topping, niet een FIM, meer een hoopvolle kleine regenboogkrabbel. Misschien zou het haar aanmoedigen om breder te groeien in plaats van te snel te hoog. Misschien zou het niets doen. Regenboogland heeft altijd blinde optimisme gerespecteerd wanneer het met zachte pootjes komt. De kleine Zkittlez reiziger bleef op het pad, iets uitgedaagd door berenlogica en omringd door verdacht stille bloemen. Elders vooraan glinsterde de legendarische Zkittlez gloed breder dan voorheen. _______________________________________________________________________________________________________________________ “Opgroeien is raar, maar tenminste heeft iemand een liniaal meegebracht.” — Puberteitsbeer

TruTraTri Week 5 – Het Warme Pootpad Na de Meetlatweide opende de Regenboogweg zich naar een warmer stuk land. De lucht voelde vriendelijker aan, en zelfs de wolken leken iets langzamer te drijven. Ganja Farmer Bear liep naast de kleine Zkittlez-reiziger toen het pad zachtjes boog door brede, zonnige snoepvelden. Op een warm stukje grond lag een vrolijke beer met een kromme kompas dat wild op zijn buikinsigne draaide. “Ik ben Sidequest Bear!” zei hij zonder op te staan. “Elke goede reis heeft minstens één onnodige omweg nodig.” Ganja Farmer Bear keek om zich heen naar de rustige, stabiele weg. “Deze lijkt vrij duidelijk.” Sidequest Bear kneep zijn ogen samen naar de horizon. “Precies. Verdacht duidelijk.” Hij flipte zijn kompas, dat onmiddellijk sneller begon te draaien. “We zouden kunnen afdwalen, verdwaald raken, misschien iets verwarrends ontdekken…” Ganja Farmer Bear schudde langzaam zijn hoofd. “Of,” zei hij, “we kunnen gewoon doorgaan.” Sidequest Bear knipperde met zijn ogen. “Dat is… ook een optie.” Dus bleven ze op de Regenboogweg. De warmte nestelde zich, het pad strekte zich voort zonder trucs, en de kleine Zkittlez-reiziger bewoog rustig verder, alsof ze deze week geen omwegen nodig had. Sidequest Bear keek naar hen terwijl ze verder gingen, nog steeds zijn draaiende kompas vasthoudend. “Huh,” zei hij. “Soms is de zijmissie geen zijmissie nemen.” ___________________________________________________________________________________________________ “Verdwalen is gewoon de schilderachtige route die doet alsof het een fout is.” — Sidequest Bear

TruTraTri *-10 cm in nieuwe pot en toekomstige weken (Transplantatie) Week 6 – De Autopot Haven Na het Warme Pootpad bereikte Ganja Farmer Bear de Autopot Haven, een rustige ronde kom aan de rand van Rainbow Country waar de weg in dieper, donkerder grond dook. De lucht was nog steeds warm, maar minder opdringerig deze keer, alsof de zon eindelijk had geleerd zich te gedragen. De kleine Zkittlez reiziger stapte in haar laatste queestevaartuig, zich lager in de grond nestelend alsof de Rainbow Road haar een dieper zitje had gegeven voor de lange reis die voor haar lag. Vanuit de havenpoort kwam een beer met snoeischaren aan zijn riem, een zeemanshoed gemaakt van een opgevouwen blad, en een zeer serieuze uitdrukking. “Ik ben Kapitein Compost Beer,” zei hij. “Eindpotten zijn als schepen, maat. Je klimt er niet zomaar in. Je bereidt je voor op de reis.” Ganja Farmer Bear keek naar de twee kleine onderste takken die niet langer nuttig leken voor de reis. Kapitein Compost Beer knikte. “Dood gewicht voor de regenboogzee.” Met zachte poten maakte Ganja Farmer Bear de onderste groei schoon, en de kleine Zkittlez reiziger stond klaar in haar grotere vaartuig, iets lager, iets stabieler, en gericht op de gloeiende snoephorizon. (40 cm voor het verpotten, 30 cm erna), Het legendarische Zkittlez licht flikkerde ver vooruit, als een vuurtoren gemaakt van terpenen. ____________________________________________________________________________________________ “Een goed schip heeft niet elke kleine tak nodig om de regenboog te bereiken.” — Kapitein Compost Beer

TruTraTri Week 7 – De Buigzame Regenboogles Na Autopot Harbor begon de Regenboogweg te stijgen richting de Wijdopen Heuvels, waar alles zijwaarts groeide voordat het durfde om hoog te groeien. Ganja Farmer Bear keek naar haar groei naar de lucht en herinnerde zich het oude questprobleem: sommige reizigers worden te enthousiast en proberen torens te worden voordat ze leren hoe ze struiken moeten worden. Dat was toen Bendy-Bear van de heuvel rolde in een regenboog-hangmat. “Hoogte is fijn,” zei ze, terwijl ze zich uit de stof ontworstelde. “Maar breedte geeft het avontuur meer ellebogen.” Dus gebruikte Ganja Farmer Bear het zachte knijp-en-rolritueel, terwijl ze voorzichtig de stam drukte en draaide totdat deze een beetje zachter werd zonder haar helemaal om te vouwen. Het was een zachte vormgevende aanraking, meer als het overtuigen van de plant dat de regenboog ook een links en rechts had. Toen kwam er een beetje LST, waarbij de Zkittlez-reiziger naar buiten werd geleid zodat ze het pad breder kon volgen in plaats van recht omhoog te schieten. Bendy-Bear keek met grote goedkeuring. “Ze leert de oude Care-Bear-vorm,” zei ze. “Rond, open en een beetje verwarrend.” De Regenboogweg verbreedde zich onder hen, en de verre Zkittlez-gloed glinsterde door de snoepwolken alsof het het plan begreep. ___________________________________________________________________________________________________________________________ “ Soms is het hoogste pad degene die als eerste leert te buigen.” — Bendy-Bear

TruTraTri Week 8 – Het Giggleleaf Carnaval Na de Bendy Rainbow Les volgde Ganja Farmer Bear een spoor van sprankelende kruimels naar een vreemd klein dal dat zeker niet op zijn kaart stond. Bij de ingang stond een houten bord: WELKOM BIJ HET GIGGLELEAF CARNAVAL GEEN TERUGBETALING VOOR VERLOREN SOCKS “Dat lijkt vreemd specifiek,” zei Ganja Farmer Bear. “Het gebeurde vaak,” antwoordde een klein beertje in een paarse jas met een zeer serieuze uitdrukking. “Ik ben Giggleleaf Bear. Ik run het carnaval, de snackstand, en af en toe het weer.” Achter hem maakte een kleine machine wolken in de vorm van dieren. De ene leek op een konijn, de andere op een aardappel, en de laatste leek verdacht veel te oordelen over iedereen. De kleine Zkittlez reiziger rustte in de buurt terwijl Ganja Farmer Bear het carnaval verkende. De warme bries waaide door het dal, de bloemen dansten mee met de muziek, en ergens speelde een klein trompetje een lied dat niemand kende maar iedereen leuk vond. “Denk je dat de wolkenmachine werkt?” vroeg Ganja Farmer Bear. Giggleleaf Bear keek er trots naar. “Natuurlijk. Het maakt alleen fouten als het wakker is.” “Dat klinkt niet erg geruststellend.” “Het is een zeer getalenteerde machine.” Toen de zon onderging, begonnen de carnavallichten te gloeien, en de Rainbow Road verscheen weer achter de heuvels. Het volgende deel van de reis wachtte, waarschijnlijk met minder verloren sokken. ____________________________________________________________________________________________________________________ “Elk groot avontuur heeft een beetje onzin nodig. Anders is het gewoon wandelen.” — Giggleleaf Bear

TruTraTri Week 9 – De Gesmolten Wolk Beurs Na het Giggleleaf Carnaval dwaalde Ganja Farmer Bear een deel van Care-a-Lot binnen waar zelfs de wolken een beetje slaperig leken van de hitte. De zon voelde zich extra trots en de bloemen begonnen haar zeer serieuze blikken toe te werpen. Onder een gigantisch bladerenparaplu zat Sunburnt Snuggle Bear met een zonnebril en een handdoekcape. “Belangrijke ontdekking,” zei hij. “Wat is het?” vroeg Ganja Farmer Bear. “ Soms heeft zelfs de zon een herinnering nodig om te kalmeren.” De kleine Zkittlez reiziger rustte in de buurt terwijl de weide om haar heen glinsterde. De beren keken naar de lucht, deelden een koud drankje en waren het erover eens dat niet elk avontuur een groot probleem nodig had om op te lossen. Soms ging de zoektocht simpelweg om kalm blijven, opletten en de dag zachtjes voorbij laten gaan. Toen de avond aanbrak, verzachtte de warme lucht en keerden de wolken langzaam terug naar hun gebruikelijke pluizige vormen. Ver achter de heuvels flikkerde de legendarische Zkittlez gloed als een klein snoepsterretje. _____________________________________________________________________________________________ “Zorg is opmerken voordat je je zorgen maakt.” — Sunburnt Snuggle Bear

TruTraTri Week 10 – De Zon Weigert zich te Verontschuldigen Na de Gesmolten Wolken Beurs betrad Ganja Farmer Bear de Vallei van Langzame Gedachten, waar de hitte alles een beetje vreemder had gemaakt dan normaal. Het gras deed een dutje. De vlinders vlogen in luie cirkels. Zelfs een eekhoorn zat onder een boom, starend in de verte alsof hij was vergeten waarom hij haast had. Bij een klein vijvertje ontmoette Ganja Farmer Bear Sweaty Bear, die een klein kroontje van bladeren droeg en er heel belangrijk uitzag. “Ben jij de koning van deze vallei?” vroeg Ganja Farmer Bear. Sweaty Bear schudde zijn hoofd. “Nee. Ik heb dit kroontje gewoon gevonden en niemand heeft me tegengehouden.” “Zo begint het meestal.” De twee beren gingen even zitten terwijl de warme lucht boven de velden danste. De kleine Zkittlez-reiziger ging stilletjes verder met haar reis, genietend van de lange zomerdagen terwijl de hele vallei in zijn eigen langzame ritme bewoog. Plotseling zweefde er een wolk voorbij en liet een enkele kleine regendruppel rechtstreeks op de neus van Sweaty Bear vallen. Hij keek omhoog. “De lucht heeft mij gekozen.” Ganja Farmer Bear keek naar de wolk. “Hij heeft gemist.” Sweaty Bear dacht hier een tijdje over na. “Tel nog steeds mee.” En daarmee gingen ze verder langs het pad, de slaperige vallei, de verwarde wolk en een beer achterlatend die nu absoluut overtuigd was dat hij door het weer was gezegend. Ver voorbij de heuvels wachtte de legendarische Zkittlez-gloed geduldig, ergens verborgen langs de eindeloze weg. _____________________________________________________________________________________________ “ Sommige beren vinden tekens. Anderen vinden gewoon excuses.” — Sweaty Bear

TruTraTri Week 11 – De Droge Fluisterweg Na de Vallei van Langzame Gedachten betrad Ganja Farmer Bear een droge gouden strook van Care-a-Lot. De hitte was iets verminderd, maar een stoffige wind zwierf nu door de heuvels, streek over de velden en stuurde kleine stofwervelingen dansend over het pad. Tumblepuff Bear rende achter zijn hoed aan terwijl deze voorbij rolde. “Ik vertrouw een wind niet die dingen steelt en zich zelfs niet verontschuldigt.” De kleine Zkittlez-reiziger vervolgde zijn weg terwijl Ganja Farmer Bear de reis kalm en gestaag hield. Om hen heen rustte het land onder de droge lucht, geduldig wachtend op de volgende verandering van het seizoen. Tegen zonsondergang waren de velden nog steeds stil, de wolken dreven nog steeds in vreemde vormen, en de weg voor hen glinsterde met een verre snoepachtige gloed. ___________________________________________________________________________________________________ “Een droge wind heeft veel trucs, maar zeer weinig beleefdheid.” — Tumblepuff Bear

TruTraTri Week 12 – The Road That Followed Back After the Dry Whisper Road, Ganja Farmer Bear expected the path to lead him somewhere new. Instead, the path quietly turned around and followed him. “That’s unusual,” he said. From a bush shaped like a question mark, a tiny bear wearing one sandal and a paper crown crawled out backwards. “I’m Reverse Bear,” he announced. “I guide travelers by making them doubt where front is.” The little Zkittlez traveler leaned softly toward the warmer light, completely unimpressed by the road’s nonsense. Ganja Farmer Bear pointed at her. “She seems to know the way.” Reverse Bear stared at the plant, then at the road, then at his own feet. “Great. The shrub has outranked me.” So they followed her instead. Through the warm shimmer, past giggling stones and one cloud that was clearly pretending to be innocent, the quest moved on. Behind them, Reverse Bear tried walking forward for the first time and immediately complained that the scenery was arriving too fast. _______________________________________________________________________________________________________________________________________________________ “Sometimes the plant knows the map better than the bear holding it.” — Reverse Bear

TruTraTri Week 13 – De Dorst Spelen Nadat Reverse Bear iedereen aan het twijfelen had gebracht over de richting van het lopen, bereikte Ganja Farmer Bear de Dorst Spelen: een vreemde droge arena waar de wind rond de heuvels rende en vocht stal van alles wat er te ontspannen uitzag. In het midden stond Coach Drip Bear, met een zweetband, een fluitje en een trainingspak dat zei HYDRATEER OF HIBERNEER. Hij blies op het fluitje. “Welkom bij de uithoudingsvermogen training!” Ganja Farmer Bear keek naar de kleine Zkittlez reiziger. Haar bladeren hingen laag, alsof ze net een marathon had gelopen waar ze nooit mee had ingestemd. “Ze ziet er dorstig uit.” Coach Drip Bear keek op zijn clipboard. Het was helemaal leeg behalve voor een tekening van een cactus die huilde. “Uitstekende observatie. Zeer geavanceerd.” De wind raasde weer voorbij, warm en droog, en sleurde stof over het pad alsof het trainde voor iets kwaads. Zelfs de laatste pot voelde nu minder als een machtig questvaartuig en meer als een kleine canteen in een zeer lange woestijntekening. Coach Drip Bear jogde ter plaatse naast de plant. “Motivatie?” “Geen,” zei Ganja Farmer Bear. “Water.” De coach knikte met groot respect. “Eindelijk. Een beer die sport begrijpt.” De queeste ging die dag langzamer, niet omdat ze verdwaald waren, maar omdat de Zkittlez reiziger haar boodschap zonder een enkel woord duidelijk had gemaakt. In Care-a-Lot weten zelfs magische planten wanneer het weer een zweterige idioot is. ______________________________________________________________________________________________________________________________ “Wanneer de bladeren uit de race vallen, stop met juichen en breng water.” — Coach Drip Bear

TruTraTri Week 14 – The Stilt Bear Incident The dry wind from last week had finally moved on, leaving the hills oddly still. But without that rough breeze, the heat felt less scattered and much more direct, like the sun had stopped yelling from across the valley and was now standing right behind everyone with a smug little smile. Care-a-Lot was calmer than during the windy days, but definitely hotter again — the kind of hot where even the clouds floated carefully, trying not to touch anything. Ganja Farmer Bear found the Zkittlez traveler in a strange mood this week. Instead of spreading out like a relaxed little garden queen, she seemed more interested in reaching upward, as if something above the clouds had whispered her name. That was when Stilts McCare Bear came wobbling down the path on wooden legs twice as tall as necessary. “I teach plants ambition,” he announced. Ganja Farmer Bear looked up at him. “You teach them to be unstable?” “Same thing, from far away.” The Zkittlez traveler stretched toward the warm sky while her side branches stayed a bit more shy, like they were watching the main top make questionable life choices first. Stilts McCare Bear nodded proudly, then immediately walked into a cloud. From somewhere inside the fluff, his voice called down: “Progress always looks silly from underneath!” Ganja Farmer Bear kept moving, not entirely convinced, but the plant clearly had her own idea of where the next part of the quest was hiding. _________________________________________________________________________________________________________________ “Sometimes the top goes first because the sides are still reading the map.” — Stilts McCare Bear

TruTraTri Week 15 – De Provincie van Warme Nachten De volgende markering op de kaart van Ganja Farmer Bear was de Provincie van Warme Nachten, een gloeiende zak van Care-a-Lot waar bedtijd duidelijk per ongeluk was geannuleerd. De heuvels pulsten met zachte hartlicht, slaperige wolken zweefden laag genoeg om te aaien, en kleine ster-bellen rinkelden telkens wanneer de warme nachtbries door de snoepbomen waaide. Zelfs de maan droeg een zonnebril, alsof het normaal was om zo te schijnen na het donker. De Zkittlez-reiziger zag er hier anders uit. Volle, kalmere, zelfverzekerdere uitstraling. Tussen haar bladeren verschenen de eerste kleine tekenen van pre-flowering als geheime Care-a-Lot-berichten. Bij de provinciedeur zat Professor Do-Nothing Bear achter een bureau van kussens, blanke papieren met grote autoriteit stempelend. Ganja Farmer Bear hief één poot op. “Moet ik iets doen?” Professor Do-Nothing Bear stampten in de lucht. “Geweigerd.” “Ik heb zelfs niet gezegd wat.” “Precies. Erg efficiënt.” Een klein wolkje zweefde naar beneden, plakte een gloeiende hartsticker op de plant en zweefde weg voordat iemand kon vragen of wolken dat mochten doen. Professor Do-Nothing Bear schikte zijn badjas en knikte. “Ze heeft een mooie vorm gevonden. Laat haar het hebben. Sommige magie wordt verlegen als beren blijven porren.” Dus Ganja Farmer Bear ruimde zijn gereedschap op. De warme provincie zoemde om hen heen, het kussenbureau dreigde langzaam omhoog, en voor hen straalde de Candy Cloud Profetie iets helderder. ________________________________________________________________________________________________________________________ “Some plants don’t need a hero. They need a bear who can sit still.” — Professor Do-Nothing Bear

TruTraTri Week 16 – Het Kettlecloud Koninkrijk Voorbij de Provincie van Warme Nachten bereikte Ganja Farmer Bear het Kettlecloud Koninkrijk, waar de heuvels glinsterden als warme suiker-glazen en de wolken boven het land in zachte, pluizige vormen zweefden. Sommige leken op harten, sommige op slaperige beren, en één leek precies op een theepot die hallo zwaaide. De Zkittlez reiziger leek perfect gelukkig daar te zijn. De hitte was sterker dan ooit, maar ze stond kalm in haar prachtige vorm, noch racend naar de lucht, noch wild naar de zijkanten uitbreidend. Ze zag er voller, stabieler uit, en het leek wel alsof ze wist wat ze deed. Alleen de kleine koninklijke drinkbeker had het moeilijk. Autopot Haven klonk grandioos op de kaart, maar in het Kettlecloud Koninkrijk bleek het een heel kleine beker te zijn voor een zeer dorstige reiziger. Ganja Farmer Bear vulde het 's ochtends, vulde het later opnieuw, en soms had ze het gevoel dat de beker stiekem zelf het water aan het drinken was. Bij de poort van het koninkrijk stond een oude ridderbeer in een scheve helm, met een klein speertje en een heldere banner met een glimlachende mug die doorgestreept was. “Goedemorgen, groene reiziger,” zei hij. “Ik ben Sir No-Bugs-a-Lot, gezworen bewaker van dit mooie rijk tegen kleine schurken met vele benen en de meest onbeschaafde manieren.” Ganja Farmer Bear keek om zich heen. “Ik zie er geen.” “Dan prijs de hemel, want mijn wacht is niet tevergeefs geweest,” zei de ridder. “De edelste strijd, luister goed, is degene waarin de vijand nooit de kans krijgt om binnen te komen.” Dus werd er een stil beschermend charme langs de queestroute geplaatst, het soort saaie magie dat pas later heroïsch aanvoelt. Ganja Farmer Bear maakte de reiziger ook een beetje schoon, verwijderde wat lagere pluis en extra blad-schaduw terwijl ze probeerde haar niet te beroven van de koele schaduw die ze nog nodig had onder die belachelijke lucht. Sir No-Bugs-a-Lot hief zijn kleine speer op. “Gij hebt weinig gedaan, maar wijs. Een zeldzame en nobele kunst, bij mijn eed.” Vooruit glinsterde de Candy Cloud Profetie door de hitte, en de Zkittlez reiziger stond klaar voor de volgende poort. ___________________________________________________________________________________________________________________________________ “Laat geen insect glorie claimen in een tuin die zijn schild herinnerde.” — Sir No-Bugs-a-Lot

TruTraTri Week 17 – De Hart-Vlieger Hooglanden Na het Kettlecloud Koninkrijk bereikte Ganja Farmer Bear de Hart-Vlieger Hooglanden, waar hartvormige vliegers bedoeld waren om vriendelijke reizigers naar de Candy Cloud Profetie te leiden. Maar de warme droge wind had hun linten in een enorme vliegende knoop verstrikt. De klokjesbloemen luidden in de verkeerde volgorde, wolkenkussens botsten tegen elkaar, en één kleine vlieger was per ongeluk bij een vlinderparade gekomen. De Zkittlez reiziger stond kalm in haar zonnige plekje, in balans en gracieus. Haar zijtakken reikten iets verder, alsof ze stilletjes de vliegers liet zien hoe ze ruimte konden maken zonder hun weg te verliezen. Toen zweefde Tug-Tug Bear voorbij, vastgebonden aan veel te veel vliegerdraden en met een theekopje als helm. “Ik help vanuit verschillende richtingen tegelijk!” Ganja Farmer Bear ving één lint. De Zkittlez reiziger wiegde zachtjes in de warme bries, en langzaam vestigden de losse draden zich om haar heen als gloeiende hartlijnen. De knoop opende zich. De vliegers stegen de lucht in, de klokjesbloemen vonden hun lied weer, en een zachte roze weg verscheen tussen de wolken. Tug-Tug Bear landde in een bloemenbed, nog steeds glimlachend. ___________________________________________________________________________________________________________________________________ “Wanneer je hart in alle richtingen wordt getrokken, blijf dan zacht en de knopen zullen leren zich te openen.” — Tug-Tug Bear

TruTraTri Week 18 – Het Stormbel Heiligdom Na de Heart-Kite Highlands volgde Ganja Farmer Bear het gloeiende pad naar het Stormbel Heiligdom, een zilverblauwe hoek van Care-a-Lot waar onweerswolken sliepen in torens en elke plas een klein hartje toonde in plaats van een reflectie. De nachten voelden weer gemakkelijker aan, maar de lucht leek duidelijk bij een marsband te zijn gegaan. Regen trommelde op de bladeren, donder rolde over de heuvels, en de wind duwde zo hard dat sommige potten over de grond begonnen te glijden alsof ze in een zeer verwarrende parade waren beland. In het midden van het heiligdom stond Anchor-Paws Bear, gekleed in een regenjas, rubberen laarzen en een kapiteinspet die te nat was om hem respect te geven. Hij luidde een klein belletje. “Spoedvergadering! De potten zijn aan het migreren!” Een ronde wolk opende een klein servicevenster en overhandigde hem een clipboard. “Bestemming?” vroeg de wolk. Anchor-Paws Bear keek naar de drijvende containers. “Blijkbaar zijwaarts.” De Zkittlez reiziger bleef prachtig kalm te midden van de stormachtige onzin. Haar bloemen ontwikkelden zich nu mooi, en ze leek het gelukkigst wanneer Ganja Farmer Bear niet te veel rommelde. Dus gaf hij haar alleen een lichte opruiming en bond haar weer veilig vast bij de top, net genoeg om haar te helpen stand te houden terwijl Care-a-Lot probeerde het tuinmeubilair te herschikken. Toen rolde er een Autopot voorbij met een blad eraan vast als een zeil. Anchor-Paws Bear bracht een groet. “Dappere kleine emmer. Verkeerde richting.” Tegen de avond zoemden de stormbellen zachtjes, de zwervende potten waren overtuigd om te stoppen met verkennen, en de Zkittlez reiziger zag eruit als een vroege kleine vogel die kalm zong in de regen. ________________________________________________________________________________________________________ “Avontuur is voor beren. Potten moeten eerst een reisverzoek indienen.” — Anchor-Paws Bear

TruTraTri Week 19 – Het Geschilderde Tuinpad Na het Stormbel Heiligdom bereikte Ganja Farmer Bear het Geschilderde Tuinpad, een zachte strook van Zorg-voor-veel waar de lucht steeds van gedachten veranderde in mooie kleine scènes. De ochtendzon streek goud over de heuvels. Koele nachten stopten de bloemen vroeg in. Wind, regen en plotselinge rukwinden dwaalden tussen de heldere momenten door als onhandige toneeltechnici die de wolken verplaatsen voor de volgende acte. In het midden van het pad stond Brushy-Bloom Bear met een penseel in één poot en een volkomen serieuze blik op haar gezicht. Ze schilderde kleine hartjes op de stenen zodat reizigers wisten waar ze moesten stappen. De Zkittlez-reiziger leek al in het plaatje te passen: in balans, netjes en stilletjes vol bloemenmagie. Ganja Farmer Bear inspecteerde haar met zijn gereedschap gereed, maar er was nauwelijks iets te doen. Brushy-Bloom Bear richtte haar penseel op hem. “Voorzichtig. Sommige schilderijen worden slechter als beren blijven toevoegen met hun poten.” Dus maakte hij alleen de kleinste nette aanpassingen waar de schaduwen vriendelijk vroegen, stapte toen achteruit en liet de plant haar vorm behouden. Bij zonsondergang gloeide het Geschilderde Tuinpad in zachte kleuren, de wolken vormden zich tot bijna-hartvormen, en de Zkittlez-reiziger zag eruit alsof Zorg-voor-veel haar recht op de weg had geschetst. _______________________________________________________________________________________________________________ “Wanneer iets groeit als een afbeelding, schilder dan niet de hele lucht opnieuw.” — Brushy-Bloom Bear

TruTraTri Week 20 – De Starlight Scentway Voorbij het Geschilderde Tuinpad betrad Ganja Farmer Bear de Starlight Scentway, een verborgen weg in Care-a-Lot die alleen verschijnt wanneer een plant zijn eigen kleine magie begint te dragen. Overdag schilderde de warme zon de heuvels in goud. 's Nachts rolde de koudere lucht binnen en verzamelden de wolken zich rond de maan als slaperige bewakers. Tussen beide werelden begon de Zkittlez-reiziger te fonkelen. Kleine trichome-sterren vingen het licht op haar bloemen, en haar geur zweefde nu verder, kronkelend door de lucht in zachte onzichtbare linten. Een van die linten wikkelde zich om de hoed van Ganja Farmer Bear. Een andere verdween in een wolk. Een derde kwam terug met Sniffle-Spark Bear. Hij droeg een stervormige neuskompas om zijn nek en zag er uiterst tevreden uit. “De Scentway is geopend!” Hij volgde het geurspoor in een brede cirkel, marcheerde zelfverzekerd langs de plant, verdween achter een snoepheuvel en kwam toen terug vanuit de tegenovergestelde richting. “De Scentway is zeer geavanceerd.” De Zkittlez-reiziger bleef rustig in het midden van dit alles, bloeide prachtig en begon te stralen met de eerste kleine kristaltekens van wat nog komen ging. Een paar takken waren iets te avontuurlijk aan het worden, dus gaf Ganja Farmer Bear ze een zachte Bear Hug en hielp ze weer terug in de vorm van de reis. De rest was al precies waar ze wilden zijn. Bij de oude Heartwell naast het pad vernieuwde hij nogmaals de beschermende charme. De bron antwoordde met een zachte blauwe gloed, die kleine hartvormige lichten naar de wortels stuurde voordat het weer in de grond vervaagde. Toen hieven de geur-linten zich op. Voor een moment vormden ze een gloeiende weg door de wolken richting de Candy Cloud Prophecy. Sniffle-Spark Bear staarde omhoog. “Oh.” Ganja Farmer Bear glimlachte. Deze keer had niemand de kaart nodig. ___________________________________________________________________________________________________________________________ “Wanneer de bloemen hun eigen sterren beginnen te maken, begint de weg je naam te herinneren.” — Sniffle-Spark Bear

TruTraTri Andere planten: https://growdiaries.com/diaries/320247-grow-journal-by-trutratri https://growdiaries.com/diaries/320249-grow-journal-by-trutratri Week 21 – De Fog-Sheep Velden Voorbij de Starlight Scentway bereikte Ganja Farmer Bear de Fog-Sheep Velden, waar de koude herfstnachten de ochtendmist in pluizige kleine wolk-schapen veranderden. De Zkittlez reiziger veranderde prachtig met het seizoen: geel verscheen langzaam op enkele grotere bladeren, paars kroop in de toppen, haar bloemen bleven zich ontwikkelen, en haar geur was veel sterker geworden. Blijkbaar houden wolk-schapen van Zkittlez. Binnen enkele minuten had de hele kudde van Woolly-Wish Bear zich om haar heen verzameld. "Eén, twee, drie..." telde hij. Een normale wolk zweefde voorbij. "Vier." Ganja Farmer Bear wees omhoog. "Die is geen schaap." Woolly-Wish Bear keek er aandachtig naar. "Het kwam toen ik riep." De wolk gaf een klein "baa". Beide beren staarden naar elkaar. "Dat compliceert de zaken." Al snel wist niemand meer welke wolken schapen waren, welke schapen wolken waren, of waarom een van hen de hoed van Ganja Farmer Bear had aangenomen. De Zkittlez reiziger glinsterde gewoon stilletjes in het midden van alles terwijl Ganja Farmer Bear haar slechts een klein beetje opruimde. Toen de avond viel, zweefden de fog-schapen langzaam terug naar de heuvels, nog steeds de zoete geur volgend zolang ze konden. Woolly-Wish Bear zwaaide naar hen. "Ik denk dat ze gewoon wilden weten hoe al die magie rook." Ganja Farmer Bear keek naar de Zkittlez reiziger die zachtjes in de mist gloeide. Misschien waren zij niet de enigen die nieuwsgierig werden. _________________________________________________________________________________ " Soms is het pluizigste pad nog steeds het juiste." — Woolly-Wish Bear

TruTraTri Week 22 – De Kleine Lantaarnweide Voorbij de Fog-Sheep Velden bereikte Ganja Farmer Bear de Kleine Lantaarnweide, waar kleine gekleurde lantaarns aan lage takken hingen en gloeiende rupsen eroverheen sliepen tijdens de dag. De Zkittlez reiziger zag er elke ochtend mooier uit — geel, roestbruin, violet en bijna zwart mengden zich door haar bladeren terwijl de bloemen bleven rijpen en zoeter begonnen te ruiken. Lantaarn-Liefde Bear arriveerde precies op het moment dat Ganja Farmer Bear de bloemen bewonderde — glijdend van een klein regenboog, de landing volledig miste, en eindigde met een verrassend elegante salto in het gras. Hij kwam weer omhoog, veegde een madeliefje van zijn oor en begon onmiddellijk lantaarns aan bloemen te koppelen alsof dat allemaal was gepland. Eerst kwam paars. De gloeiende rupsen krulden zich meteen op voor bedtijd. “Te slaperig.” Toen rood. Drie kleine tortelduifjes landden op zijn hoed en begonnen een nest te bouwen. “Te romantisch.” Ten slotte goud. Een rij zonnebloemen begon plotseling hun ochtendlied. Het was laat in de middag. “Te ontbijt.” Lantaarn-Liefde Bear zuchtte. “Sommige dingen weigeren om één mooie kleur te kiezen.” Toen perkten zijn oren zich op. “De oude!” Achter een cloudberry-bush, onder een stapel bladeren, vonden ze een stoffige houten kist. Binnenin zat een oude glazen lantaarn, volledig kleurloos. Lantaarn-Liefde Bear stak hem aan. Geel… rood… violet… Toen bloeide de hele lamp op in een zachte regenboogglans. Een gloeiende rups inspecteerde het heel serieus, gaf de handgreep een goedkeurend tikje en kroop weer terug naar bed. Lantaarn-Liefde Bear plaatste de Regenbooglantaarn in de poten van Ganja Farmer Bear. “Ik denk dat deze op jou aan het wachten was.” Toen hij het optilde, verscheen er een lint van gekleurd licht voorbij de weide, wijzend naar het volgende deel van de queeste. ____________________________________________________________________________________________________ “Als de rups het goedkeurt, stellen we geen vragen.” — Lantaarn-Liefde Bear

TruTraTri Week 23 – De Strijd bij Cloudberry Crossing De Rainbow Lantern leidde Ganja Farmer Bear en de Zkittlez-reiziger naar Cloudberry Crossing, waar Cuddlecrumb Bear, Bumbleheart Bear en Little Puff een kleine wolkenveerboot aan het voorbereiden waren. Cuddlecrumb wikkelde hart-dekens om de stoelen terwijl Little Puff een koekje aan het stuur gaf. “Het maakt zich zorgen over mist,” legde Cuddlecrumb uit. “We hebben allemaal iets nodig dat ons dapper laat voelen.” De Zkittlez-reiziger was een prachtige mix geworden van geel, roestbruin, violet en bijna zwart. Haar bloemen rookten zoeter dan ooit, en de eerste kleine amberkleurige trichomen begonnen tussen de bewolkte te verschijnen. Ze hadden nauwelijks het midden van de oversteek bereikt toen de warme mist plotseling wit en bitter koud werd. Frostbite barstte uit de wolken. Hij was gekomen voor de Rainbow Lantern. De kleine veerboot draaide door de ijzige mist terwijl Bumbleheart de Zkittlez-reiziger stabiel hield en Cuddlecrumb beide pootjes om het stuur wikkelde, terwijl hij tussen elke bocht door aanmoedigingen fluisterde. Frostbite stuurde een andere ijzige windvlaag over het dek, die de al verzwakte bovenste bloemen ving. Dat was genoeg. Ganja Farmer Bear hief de Rainbow Lantern op, en alle drie de helpers verzamelden zich dicht om hem heen. Zijn kleuren barstten door de bevroren mist als een enorme Care-a-Lot-knuffel. Frostbite viel achteruit op zijn eigen ijsbaan en verdween in de wolken, terwijl hij schreeuwde dat professor Coldheart hierover zou horen. De oversteek werd weer stil. Ze hadden gewonnen — maar het bovenste deel van de Zkittlez-reiziger had het ergste gehad. Ganja Farmer Bear verzamelde voorzichtig de aangetaste topknoppen voordat de grijze vochtigheid verder kon kruipen. Cuddlecrumb maakte voor hen een zachte plek binnenin de veerboot. Toen omhelsde hij Ganja Farmer Bear zo stevig dat beide hoeden scheef gingen zitten. “We houden deze kleine bloemen veilig. Jij blijft haar brengen waar ze nog heen moet.” Aan de verre oever onthulde de Rainbow Lantern een bleke ijzige weg die de bergen in leidde. Frostbite was ontsnapt. En ergens voor hen wachtte professor Coldheart. __________________________________________________________________________________________________________ “Dappere harten kunnen ook een beetje beschadigd raken. Daarom dragen we dekens.” — Cuddlecrumb Bear __________________________________________________________________________________________________________ *OOC – Groei Notities* - Deeltijd oogst: Ongeveer het bovenste derde had gedroogde gele knapperige bladeren (overdag) die kwetsbaar waren voor schimmel in de vochtige ochtendmist (wordt grijs en kleverig 's nachts). - Voor mij leek het op licht- en windverbranding of zware overlast?! Alles leek op de een of andere manier niet echt mogelijk? .. Andere planten hadden verschillende insecten, infecties en zo... maar niets zoals dat. idk geen ervaring met zoiets zonder LED😆 - Aangezien het niet binnen is, kan ik de omgeving niet droog houden, dus het is mijn eerste keer dat het geen budrot van binnenuit is, maar budrot van suikerbladeren 👻 - De rest ziet er prima uit voor mij .. en ik hoop dat ze 1-2 korte regenperiodes kan doorstaan .. zo niet, noodoogst.😎 __________________________________________________________________________________________________________

TruTraTri Week 24 – De Frostglass Pass Voorbij Cloudberry Crossing volgde de Rainbow Lantern het ijzige pad van Frostbite hoger en hoger de wolken in. Aan het einde stond Professor Coldheart, wachtend onder een kromme boog van blauw ijs. Frostbite verstopte zich achter hem en leek behoorlijk tevreden dat hij iemand langer had gevonden om achter te staan. Coldheart's ogen gingen recht naar de lantaarn. "Dat vervelende kleine ding vindt echt steeds de Zkittlez Glow. Frostbite zou het me brengen voordat je zo ver kwam." Ganja Farmer Bear omarmde de lantaarn dichterbij. "En waarom zou het jou iets kunnen schelen waar het naartoe leidt?" Coldheart gaf een koude glimlach. "Omdat sommige legendes veel leuker zijn als niemand ze vindt." Dat was genoeg uitleg voor Ganja Farmer Bear. Coldheart bedekte de pas met glinsterende vorst, terwijl Frostbite zachte witte wervelwinden de weg af stuurde. Ganja Farmer Bear trok de Zkittlez reiziger dicht bij zich en volgde het warme, kleine lichtlint van de Rainbow Lantern. Telkens wanneer het ijzige pad onder de sneeuw verdween, vond de lantaarn een andere weg erdoorheen. Frostbite probeerde hen weer te blokkeren, maar Ganja Farmer Bear ving hem op in een enorme berenknuffel. Een moment stond Frostbite gewoon daar, samengedrukt tussen twee harige poten. "Hé! Coldheart! Hij doet weer het zorgzame ding!" Professor Coldheart zuchtte. Frostbite wurmde zich los, gleed op zijn eigen ijsplek en greep Coldheart bij zijn val. Samen verdwenen ze om de bocht in een stortvloed van sneeuw. De pas werd stil. Vooruit was de Rainbow Lantern helderder aan het gloeien dan Ganja Farmer Bear ooit had gezien. De legendarische Zkittlez Glow moest nu dichtbij zijn. Toen doofde het licht. Een donkere hand sloot zich om de lantaarn. Voor het eerst sinds Little Lantern Meadow stond Ganja Farmer Bear zonder een pad om te volgen. Van ergens achter de wolken kwam een zachte, onaangename lach. Dark Heart had eindelijk de zoektocht joined. En hij had de Rainbow Lantern. ____________________________________________________ "Houd je kleine knuffels en gelukkige eindes maar, beer. Ik heb je lantaarn nu. Laten we zien hoe ver je regenboog gaat in het donker." — Dark Heart __________________________________________________________________________________________________________ *OOC – Groei Notities* - Het eerder verbrande loof was nauwelijks verder gevorderd. - Ik zag een kleine schimmelplek + 2-3 dagen regenachtig weer (en veel kouder). De trichomen waren ver genoeg ... oogst. __________________________________________________________________________________________________________