Lobster Man II: Mombo from Mars

TruTraTri Week 1 — Overdracht Twee Het specimen was wakker geworden. Na de 4-daagse germinatie betrad de jonge Gorilla Zkittlez Fast zijn eerste week onder Martiaanse observatie. “Rapporteer, Mombo.” “Het blijft leven, Meester.” “Uitstekend.” “Het heeft niets anders gedaan.” “Dan wacht het.” Het iets uitgerekte specimen stond onveranderd in zijn kamer terwijl de machines zoemden en Mombo probeerde belangrijk te lijken. Mombo controleerde de atmosferische metingen, verward door de wilde fluctuaties van deze vreemde blauwe planeet. “Temperatuurbereik gedetecteerd, Meester… minimum 4, maximum 25… gemiddeld 14.” De Kreeftman vernauwde zijn ogen. “Onstabiel klimaat… onvoorspelbare omstandigheden… perfect voor verberging.” Mombo knikte, hoewel hij duidelijk geen idee had wat dat betekende. _____________________________________________________________________________ “Dan moeten we naar de Aarde!” — Kreeftman van Mars

TruTraTri ### Week 2 — Overdracht Drie De bestelling kwam zonder waarschuwing. “Verplaats het specimen.” Mombo gehoorzaamde. De **Gorilla Zkittlez Fast** werd overgebracht naar een **1-gallon pot** — een grotere opsluitingsunit voor het groeiende Aarde-specimen. De operatie was traag, voorzichtig en onnodig dramatisch. De Kreeftman observeerde vanuit de schaduw. “Leeft het?” “Ja, Meester.” “Goed.” Het specimen vestigde zich in zijn nieuwe kamer. Meer ruimte. Meer stilte. Meer kans op het soort Marsiaanse plan dat indrukwekkend leek alleen omdat de lichten omhoog gericht waren. Mombo stond op wacht naast de opsluitingsunit, wachtend op een reactie. De plant gaf hem niets. Dus schreef Mombo op: **overdracht succesvol**. De Kreeftman accepteerde het rapport met de koude geduld van een wezen wiens hele strategie afhankelijk was van goedkope apparatuur, Aarde-lucht en één vreemd belangrijk groen specimen. ____________________________________________________________________________________________________ “Als we niet snel lucht krijgen, is Mars voorbij!” — *Kreeftman van Mars*

TruTraTri ### Week 3 — Verdachte Stilte Mombo stond de hele week naast het **Gorilla Zkittlez Fast** containment vat, met een clipboard dat hij nog steeds niet kon lezen. Het monster bleef stabiel. Dat verontrustte hem. 's Nachts daalden de kamerwaarden tot bijna vriesniveau — een sluipend Aarde fenomeen dat Mombo registreerde als **“vorstinfiltratie.”** Hij drukte zijn helm dichter tegen het glas, half verwachtend dat het monster zou rillen of protesteren. Dat deed het niet. Binnen de commandokamer draaide de Lobster Man langzaam aan een knop die duidelijk niets deed. “Rapport.” “Het is kalm, Meester.” “Te kalm?” Mombo staarde naar de plant. “Het zou wel eens iets kunnen plannen.” De Lobster Man pauzeerde, dit met grote ernst overwegend. “Goed. Dan zijn we er eerder bij.” Mombo knikte, want op Mars was het veiliger om het eens te zijn dan om het te begrijpen. Ze bleven op hun posten. De 1-gallon kamer zat stilletjes, zoemend onder flikkerende lichten terwijl de missie precies volgens plan doorging — of in ieder geval precies zoals het op papier leek. Aan het einde van de week diende Mombo het rapport in: **Monster stabiel. Missie gaat door.** ___________________________________________________________________________________________________________ “Lobster Man, we hebben een groot probleem. Mars sterft.” — Koning van Mars

TruTraTri ### Week 4 — Het Apicale Voorval Het weer op Aarde begon zich te gedragen als een slecht geschreven ondersteunend personage. 's Nachts sloop het nog steeds koud en achterdochtig binnen. Overdag was het warmer geworden, bijna vriendelijk — wat Mombo nog minder vertrouwen gaf. Deze week werd het **Gorilla Zkittlez Fast** monster officieel voor het eerst gemeten. **23 cm.** Mombo staarde naar het getal. Toen staarde hij naar de plant. Daarna staarde hij opnieuw naar het getal, voor het geval de wiskunde op Aarde veranderd was terwijl hij knipperde. “Meester,” rapporteerde hij, “het monster krijgt verticale ambitie.” De Kreeftman draaide langzaam in zijn troon van geschilderd karton en rode lampen. “Verticale ambitie wordt rebellie.” Mombo knikte. Hij wist niet of dat wetenschap, politiek of lunch was. Om te voorkomen dat de Aarde schat te hoog werd voor zijn containmentplan, werd de punt van de plant lichtjes geknipt — een kleine **apicale inkeping**, te bescheiden om topping te worden genoemd, te onzeker om FIM te worden genoemd, maar dramatisch genoeg voor Mombo om het te loggen als: **CONTROLE EXPERIMENT: ZIJWAARTSE BESTEMMING** Het idee was simpel, althans op papier: het monster ontmoedigen om te ver te omhoog te reiken en misschien overtuigen om breder te groeien in plaats daarvan. De plant gaf geen verklaring. Mombo nam dat als samenwerking. In de koninklijke kamer klikte de Kreeftman met één klauw tegen de console. “Als het breed groeit,” zei hij, “kan het meer smaak dragen.” Mombo schreef dat onmiddellijk op. Buiten de kamer wiebelden de goedkope sterren aan zichtbare touwtjes. Binnen stond het monster op **23 cm**, licht gewond aan de top, mogelijk beledigd, mogelijk geïnspireerd, en nu onderdeel van een Marsiaans plan dat per uur minder wetenschappelijk werd. _______________________________________________________________________________________________________________________ “Natuurlijk, het maakt allemaal perfect sense!” — *Kreeftman van Mars*

TruTraTri ### Week 5 — De Drukmethode De kamer warmde op, en de **Gorilla Zkittlez Fast** reageerde met sterke groei. “Meester… het exemplaar stijgt weer.” Een pauze. Toen de stem van de Lobster Man: “Alles op aarde stijgt voordat het een probleem wordt.” Mombo knipperde. “Dat klinkt al als een probleem.” “Precies.” Hij benaderde de plant en paste een zorgvuldige **knijp en draai** toe — niet genoeg om te breken, net genoeg om de stam te verzachten. “Je wordt omgeleid,” mompelde hij. “Je verandert zijn structuur,” zei de Lobster Man. “Ik pas druk toe.” “…acceptabel.” Mombo stapte terug. De plant bleef onveranderd, maar iets eronder was verschoven. Hij werkte het logboek bij: **DRUKMETHODE — STRUCTURELE AANPASSING** ___________________________________________________________________________________________________ “Natuurlijk, het is allemaal volkomen logisch!” — Professor Plocostomos

TruTraTri *-10 cm in nieuwe pot en toekomstige weken (Transplantatie) ### Week 6 — Landingsprocedure De hitte trok net genoeg terug zodat de missie niet meer aanvoelde als een kookdemonstratie. Mombo ontving de opdracht op de gebruikelijke manier: één rode gloeilamp, één nutteloze draaiknop, en de stem van de Lobster Man die knisperde door een luidspreker die vaag naar verbrande draden rook. “Bereid de uiteindelijke containment voor.” De **Gorilla Zkittlez Fast** werd verplaatst naar zijn uiteindelijke vat: de **AutoPot**. Voor Mombo was dit niet langer een simpele transplantatie. Dit was de landingsprocedure. Het specimen werd dieper in de nieuwe kamer neergelaten, waarbij een deel van zijn vorige hoogte onder het oppervlak verborgen bleef als een Marsiaans geheim begraven in de aardbodem. Toen Mombo een stap terug deed, leek de plant korter, stabieler en veel verdachter. (50 cm voor, 40 cm na transplantatie) “Het is gedaald,” rapporteerde hij. “Het heeft geïnfiltreerd,” zei de Lobster Man. Mombo overwoog dit. Het klonk beter dan “verpot,” dus schreef hij het op. Met het uiteindelijke vat veiliggesteld, begon Mombo met een beetje **LST**, waarbij hij het specimen voorzichtig naar buiten leidde in plaats van naar boven. De officiële reden was structurele controle: houd het breed, open, en minder waarschijnlijk om later in de missie een donkere, drukke moeras te worden. De Lobster Man keurde het goed. “Een breed specimen vangt meer Aarde-smaak.” “Dat is wetenschap?” “Dat is autoriteit.” Mombo trok de laatste beperking aan en staarde naar de groene schat. Het was zijn laatste kamer binnengekomen. Het was dieper geplaatst. Zijn vorm werd nu zijwaarts geleid door Marsiaanse handen en twijfelachtige logica. De missie was veranderd. Ze keken niet langer alleen maar toe hoe het specimen groeide. Ze bereidden het voor op het signaal. ____________________________________________________________________________________________ “Het is allemaal heel simpel! Konijnenmannen van Neptunus hebben Mars binnengevallen!” — Mary,

TruTraTri ### Week 7 — De Verkeerde Kaart De **Gorilla Zkittlez Fast** bleef omhoog reiken. Mombo meldde het als een ontsnappingspoging. “Verander dan de route,” beval de Lobster Man. Dus gebruikte Mombo de oude **knijp en draai** en een beetje **LST**, niet als tuinieren, maar als navigatie. Elke gebogen lijn werd een onderdeel van een landingskaart die alleen Marsmannetjes verkeerd konden begrijpen. Tegen het einde van de week stond het exemplaar breder en lager. Mombo staarde ernaar. “Het lijkt op een val.” De Lobster Man leunde dichter naar het scherm. “Nee, Mombo. Het lijkt op aanwijzingen.” Ergens op Mars juichte het invasiecomité te vroeg. _________________________________________________________________________________________________________________ “Nee, niet geïnteresseerd.” — De Vreselijke Lobster Man

TruTraTri ### Week 8 — De Bewegende Kaart De lucht op aarde werd warm en droog, en de **Gorilla Zkittlez Fast** begon te bewegen alsof de kaart zelf leefde. Mombo had de route vorige week vastgelegd. Tegen de ochtend was de route veranderd. “Meester,” fluisterde hij in de zender, “het landingspatroon breidt zich weer uit.” De Lobster Man bestudeerde het scherm. “Dan laat het specimen ons niet zien waar we moeten landen.” Mombo knipperde binnen zijn helm. “Wat laat het ons zien?” De Lobster Man hief één klauw op. “Waar we niet verloren moeten gaan.” Dat klonk belangrijk genoeg, dus Mombo geloofde het. Hij keerde terug naar de kamer en voerde opnieuw een zorgvuldige **knijp en draai** uit, gevolgd door meer **LST**, niet om de plant te straffen, maar om de vreemde groene kaart open te houden. Elke tak werd een richting. Elke bocht werd een waarschuwing. Elke nieuwe uitrekking leek alsof het specimen stilletjes de missie opnieuw aan het tekenen was. Aan het einde van de week stond Mombo voor het brede groene patroon en verlaagde zijn stem. “Het groeit nog steeds.” De Lobster Man antwoordde vanuit de luidspreker. “Goed. Dan is de kaart nog niet af.” Iets boven de aarde wachtte de schotel. _______________________________________________________________________________________________________________________________________ “Maar Lobster Man, er zullen daar genoeg lekkere, zachte voedselunits te eten zijn.” — King of Mars, *Lobster Man from Mars*

TruTraTri ### Week 9 — Hittegolf Landing De aarde glinsterde onder een brute hittegolf. De schotel kwam door de schittering naar beneden als een tinnen wonder, wiebelend tussen twee geschilderde wolken en een zeer serieus geluidseffect. Mombo klom als eerste eruit, helm beslagen, clipboard gebogen door de hitte. Achter hem stapte de Lobster Man de nevel in en staarde naar de **Gorilla Zkittlez Fast**. Het exemplaar had zich door de hitte heen gewurmd en bleef zijn vreemde groene signaal uitbreiden. “Het is door dit gegroeid?” vroeg Mombo. De Lobster Man hief één klauw op. “Dan heeft het de aarde gekozen.” Mombo bewoog zich met ongebruikelijke voorzichtigheid door de kamer, verwijderde een beetje schaduw van de structuur en paste een andere gecontroleerde **stem pinch** toe waar het signaal te vrij probeerde te klimmen. De plant verschuifde onder de Martiaanse aanpassing en behield zijn vorm. Voor een moment werd de hele scène stil, behalve het zoemende AutoPot, de rammelende schotel en het goedkope orkest dat uit het niets opklonk. Mombo keek naar het zich uitbreidende groene patroon. “Het markeert de landingszone.” De Lobster Man leunde dichterbij. “Breng dan de apparatuur. We beginnen hier.” _______________________________________________________________________________________________________________________________ “Ik beveel je om te gaan waar er genoeg lucht is...” — King of Mars

TruTraTri Notities: - niet zeker over de preflower - Als je van foto 3 naar 4 gaat, moet je je het geluid van "Jaws" voorstellen wanneer er iets in het water is😜😂* - vleermuizen overal! De realiteit en al de dagboeken! - Het is een echt iets, de film heeft enkele wezens die eruitzien als vleermuizen, die rondvliegen (zie foto). Het zijn vliegende alien-zeekomkommers van Mars! Een zeer slimme en intelligente (om nog maar te zwijgen) mannelijke! wetenschapper zei dat. Of de visser, ik weet het niet meer zeker... Ik moet de film opnieuw kijken ### Week 10 — De Komkommer Vleermuizen De hitte bleef boven de landingsplaats hangen, zwaar genoeg om elk goedkoop Mars-instrument te laten zweten. Mombo zat naast de **Gorilla Zkittlez Fast** met een beslagen helm en een ontvanger vol statisch. De plant behield zijn brede vorm in de warme lucht, stil en vreemd. Toen fladderde er iets achter het schotel. Drie groene dingen kwamen uit de nevel: komkommerlichamen, kleine vleermuisvleugels, gezichten als slechte laboratoriumbeslissingen. **Ruimte Vleermuizen.** Ze cirkelden de AutoPot in kromme lussen, klikten boven de bladeren alsof ze door iets waren geroepen dat Mombo nog niet kon horen. Toen zag hij het. Een eerste klein teken in de groene structuur. **Preflower vermoed.** De Ruimte Vleermuizen werden ineens luider. Een landde op de schotelantenne en tikte erop met zijn belachelijke komkommerhoofd. De lichten flikkerden terug. Mombo opende het missiedagboek. **SIGNAALBRON WAKKER WORDEN** Om hem heen vestigden de Ruimte Vleermuizen zich als een klein alienkoor. De Aarde-schat had eerst tot de groenten met vleugels gesproken. _____________________________________________________________________________________________________________ “Dames en heren, wat we hier hebben is een intellectuele komkommer.” — Professor Plocostomos

TruTraTri ### Week 11 — Het Droge Wind Signaal De hitte bleef, maar de lucht had zijn stem veranderd. Een droge wind bewoog over de landingsplaats als een enorme onzichtbare haardroger, die stof over de schotelpoten blies en de komkommer-vormige **Space Bats** uit hun schuilplaatsen rattelde. Mombo vond er drie die ondersteboven hingen onder de **Gorilla Zkittlez Fast**, piepend naar de jonge preflower tekenen als kleine groene priesters rond een verboden altaar. De plant behield zijn brede vorm in de hete, droge lucht. Mombo trok een paar geleidelijnen strakker en hield de vreemde kaart open. Het signaal moest ademen. De takken moesten uit elkaar blijven. De Space Bats waren het duidelijk eens, hoewel ze het uitdrukten door in de antennekabel te bijten. Tegen zonsondergang had de wind lijnen in het stof rond de AutoPot getrokken. Mombo staarde er lange tijd naar. Toen schreef hij in het logboek: **AARDE WIND BEVESTIGT LANDINGS PATROON** Hoog boven, bleef Mars lucht lekken. Beneden leerde het eerste smaak signaal hoe het op de wind kon reizen. ______________________________________________________________________________________________ “Denk je dat je een buitenaardse ruimte vleermuis kunt doden met kogels?” — *Lobster Man from Mars*

TruTraTri ### Week 12 — The Supply Problem The heat crept higher again. Mombo found the **Space Bats** hiding under the saucer ramp, chewing on a strip of silver tape and arguing with a loose cable. One of them had stolen a label from the AutoPot. Another was wearing it like a cape. The **Gorilla Zkittlez Fast** stood nearby, wide and stubborn in the dry Earth air, while the whole landing site looked less like an invasion base and more like a garage sale after a sandstorm. Mombo chased the cucumber bats in circles until he discovered what they had been building: a tiny supply depot made from dust, broken antenna parts, and one suspiciously important-looking pebble. He stared at it for a long time. Then he wrote the only report that seemed appropriate: **EARTH SUPPLIES COMPROMISED BY VEGETABLE WILDLIFE** Inside the saucer, the Lobster Man read the message and gave the order to lock the snack compartment. The mission was becoming practical now. ________________________________________________________________________________________________________________ “I had a hunch - not an idea, not even a feeling, more like a rabbit punch to the base of the brain.” — Tommy Sledge

TruTraTri ### Week 13 — De Haardrogerwind De hitte bleef, maar nu voegde de Aarde wind toe. Het kwam over de landingsplaats als een gigantische onzichtbare haardroger, die stof tegen de schotel gooide en de Ruimtevleermuizen zijwaarts door de lucht duwde als boze kleine komkommers met vleugels. Mombo vond de Gorilla Zkittlez Fast met zijn bladeren naar beneden hangend, dorstig en moe in de droge storm. De AutoPot kamer zoemde dapper eronder, maar het uiteindelijke vat voelde plotseling veel kleiner aan dan zijn officiële Martiaanse naam deed vermoeden. Mombo rekende noodwaterberekeningen uit op de achterkant van een snackverpakking. Het resultaat had de vorm van een kreeft. Hij nam dat als goedkeuring. Tegen de avond had de storm de schotelhelling met stof gevuld, de Ruimtevleermuizen hadden de antenne weer bezet, en de plant zag er eindelijk minder uit als een geheim wapen en meer als een bemanningslid dat om voorraden vroeg. Mombo opende het missiedagboek. **DE AARDSE WIND STEELT VOCHT. MONSTER VRAAGT OM ONMIDDELLIJKE TRIBUTEN.** De Kreeftman las het rapport twee keer. Toen gaf hij opdracht om elk beschikbaar vat te markeren: **EERST VOOR DE GROENE SCHAT**. __________________________________________________________________________________________________________________________ “Hun doel is duidelijk - misschien niet voor jou, maar voor mij.” — Professor Plocostomos,

TruTraTri ### Week 14 — The Roadside Growth The wind had finally stopped trying to sandblast the landing site. Unfortunately, the temperature had taken over. The rocks radiated heat, the road shimmered, and even the saucer looked like it wanted to leave Earth. ----- John slowed the car. Mary had spotted something near the roadside: a strange green shape rising beside the saucer’s dusty cover. The Gorilla Zkittlez Fast had entered stretch. It was reaching upward fast, with the first preflower signs clearly visible in the green structure. John stepped closer. “Maybe it’s part of the saucer.” Mary looked at the AutoPot, the bent scenery, and the plant growing confidently in the middle of the Martian cover-up. “Then why is it growing?” From inside the rocks came a metallic scrape. Both of them froze. The heat shimmered around the cave entrance. The plant stood there quietly, tall enough now to become evidence and healthy enough to look suspicious. John took one step back. Mary took two. By the time the car disappeared down the road, the landing site had its first witnesses. And the Martians had a new problem. ______________________________________________________________________________________________________________ “There will be plenty of tasty, soft food units...” — King of Mars

TruTraTri ### Week 15 — Koffie bij Zip's De hitte bleef, en de nachten werden ook warmer. John en Mary kwamen aan bij **Zip’s Last Chance Gas & Grub** met stof op de auto, droge monden, en een verhaal dat elke keer erger klonk als ze het probeerden uit te leggen. Zip vulde hun kopjes met koffie zo dik dat het een schotel kon repareren. John leunde over de balie. “Er was een schip.” Mary voegde toe, “En iets dat ernaast groeide.” Zip fronste. “Schepen groeien geen dingen.” “Dat deed die wel.” Terug op de landingsplaats stond de Gorilla Zkittlez Fast in de hitte met een van nature aangename structuur, die nu heel weinig ingrijpen nodig had. De bloemen ontwikkelden zich mooi, en voor het eerst leek de aardetreasuur minder op een experiment en meer op een gelukkige vondst. Aan het einde van de balie stopte een man met een slechte das langzaam met het roeren in zijn koffie. Tommy Sledge had geluisterd. Hij trok een servet dichterbij, schreef **GROENE DING BIJ SCHOTEL**, en onderstreepte het alsof dat de helft van de zaak oploste. Mary keek naar John. John keek naar de deur. Zip keek naar de koffiepot. Buiten glinsterde de warme weg. Elders daarbuiten waren de Marsmannetjes nog steeds zichzelf aan het feliciteren met hun onzichtbaarheid naast een schotel, een gigantische plant, en drie slecht geplaatste stenen. __________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________ “Nobelprijs, ik kom eraan!” — *Lobster Man from Mars*

TruTraTri ### Week 16 — Het Bureau voor Kleine Indringers De hittegolf trok strakker om de landingsplaats. Bij **Zip’s Last Chance Gas & Grub** luisterde Tommy Sledge naar het verhaal van Mary en John met de blik van een man die een misdaad oplost voordat hij het begrijpt. Een schotel. Een groen ding. Iets dat naast de rotsen groeit. Tegen de middag vond Sledge de plek. De Gorilla Zkittlez Fast stond in de brute hitte met een verrassend mooie structuur, bloeide vroeg en leek veel te tevreden met zichzelf voor iets dat omringd was door stof, machines en Martiaanse incompetentie. Mombo was weer druk bezig, water naar het AutoPot-reservoir slepend als een veroordeelde ruimte-butler. De laatste kamer dronk sneller dan de missieplanners hadden beloofd, wat precies het soort detail was dat Mars meestal vergat. Naast de plant stond een klein bakje met het label **BTI**. Sledge vernauwde zijn ogen. “Bureau voor Kleine Indringers,” fluisterde hij. Dichtbij genoeg. Mombo had het toegevoegd als voorzorgsmaatregel tegen de plagen die elk jaar erger leken te worden. Toen maakte hij de plant een beetje schoon: lichte ontbladering, wat lollipopping, de bloeiplaatsen openen voor de zon omdat de plek imperfect was, het licht al vervaagde, en de ochtenden begonnen vocht te dragen als een slecht omen. Misschien was hij een beetje enthousiast geweest. De plant leek er niet onder te lijden. Dat irriteerde Sledge het meest. Hij schreef in zijn notitieboek: **GROEN DING BLOEIT. AAP OVERWERKT. WATER BELANGRIJK. ZAAK WAARSCHIJNLIJK GROENTE.** Terug bij de landingsplaats keek Mombo naar de vroege bloemen en liet zich één gevaarlijke gedachte toe: Dit exemplaar zou het misschien daadwerkelijk afmaken voordat de Aarde het kon verpesten. __________________________________________________________________________________________________________________ “Is dit het einde van Mombo?” — De Vreselijke Kreeftman

TruTraTri ### Week 17 — De Schep Jacht De hitte had een stapje terug gedaan en een wapen meegebracht: droge wind. Het bewoog door de landingsplaats in hete vlagen, rammelend aan de schotel, het stof drogend, en maakte de **Gorilla Zkittlez Fast** drinken alsof de Aarde zelf het water verschuldigd was. Toen vond Mombo de schade. Een lagere tak was slecht gebroken en hing aan bijna niets. Hij duwde het met beide handen weer op zijn plek. De Lobster Man zag hem. “Mombo.” Mombo draaide zich om. De Lobster Man had al de kleine Aarde schep. Wat volgde werd officieel geregistreerd als nooddiscipline, hoewel Tommy Sledge het later beschreef als “één kreeft, één aap, en een tuingereedschap met een motief.” Tegen de avond was de tak weer op zijn plek gestopt, en Mombo plaatste een waarschuwingsbord naast de plant: **BLOEMEN AAN HET WERK** De rek leek gedaan. De schat was in een zwaardere bloei gekomen. Zelfs de Lobster Man stopte met zwaaien. ______________________________________________________________________________________ “Kom en haal me.” — Mary,

TruTraTri ### Week 18 — Kolonel Ankrum en de Vliegende Potten De nachten koelden eindelijk af, en de Aarde vierde dat met donder. Bij de ochtend stond **Kolonel Ankrum** op de landingsplaats, starend naar modder, stormschade en AutoPots die over de grond waren geschoven als meubels in een goedkope spookhuis. “Weerballon,” zei hij. Een windvlaag rammelde aan de schotelopening. “Vijandige weerballon.” Voordat het ergste de landingsplaats in schroot kon veranderen, was de **Gorilla Zkittlez Fast** vastgebonden met extra ondersteuningslijnen. Andere planten waren al omgevallen, en sommige waren zelfs door de storm in hun AutoPots heen en weer geschoven. Toen kwam de opruiming: een zware defoliatie om het risico te verminderen, de structuur te openen en de volgende ramp te voorkomen dat hij te veel plekken vond om zich te verstoppen. De gebroken onderste tak hing nog steeds ergens in het niets. Levend. In bloei. Vervelend toegewijd. Tommy Sledge keek vanuit onder een natte hoed en schreef in zijn notitieboek: **TAK HEEFT GEEN ALIBI. GAAT TOCH DOOR MET LEVEN.** Donder rolde over de landingsplaats. De plant hield stand. Kolonel Ankrum wees ernaar. “Geclassificeerd.” ______________________________________________________________________________ “Beenderen banen zijn weg...” — *Lobster Man from Mars* poster tagline

TruTraTri ### Week 19 — De Toaster Theorie Het weer was weer onbeslist geworden: warme zon, koelere nachten, regen, wind en plotselinge rukwinden die om de beurt over de landingsplaats gingen. Professor Plocostomos arriveerde met kolonel Ankrum die een vergrootglas, een versleten toaster en het kalme zelfvertrouwen van een man droeg die het probleem al had opgelost voordat hij het zag. De Gorilla Zkittlez Fast was nu goed in bloei en had niet veel meer nodig dan een paar zorgvuldige sneden. Plocostomos inspecteerde een knop, daarna de aarde, opende de toaster en keek binnenin alsof alle drie tot dezelfde tak van de wetenschap behoorden. Ankrum keek een tijdje naar hem. “Professor?” “Alsjeblieft. Ik ben aan het denken.” Achter drie slecht geplaatste stenen observeerde Mombo hen door een verrekijker. Hij had soldaten verwacht. Wetenschappers waren beheersbaar. Een wetenschapper met ontbijtuitrusting was iets anders. Plocostomos plaatste de toaster naast de plant, draaide aan een knop en wachtte. Een plakje brood kwam eruit. Ankrum staarde ernaar. Plocostomos knikte langzaam. “Precies.” Mombo liet de verrekijker zakken. Er waren geen Marsiaanse instructies voor dit. Toen wees de professor plotseling naar de stenen. Mombo verdween zo snel in de schaal dat hij de verrekijker achterliet. Ankrum pakte ze op. “Bewijs?” Plocostomos nam het toast uit zijn hoed. “Ontbijt.” __________________________________________________________________________________________________________________________________________________________ “Vergeet niet, zodra je van Mars bent, is er geen wet die zegt dat je geen voedsel zonder schalen kunt eten.” — Koning van Mars

TruTraTri ### Week 20 — Wachten op Iets De aarde heeft de week doorgebracht met het veranderen van kostuums: zomerse zon, koude nachten, regen, wind, en dan weer zomer. Op de landingsplaats was de **Gorilla Zkittlez Fast** moeilijker te verbergen geworden. De takken verstijfden onder de ontwikkelende bloemen, trichomen verspreidden zich, en de geur bereikte nu verder dan de drie nutteloze stenen ooit konden. Professor Plocostomos en kolonel Ankrum keken vanaf de heuvelrug. Beneden maakte Mombo een paar voorzichtige aanpassingen aan de plant, voegde een extra voorzorgsdosis **BTI** toe, en verdween in de schotel. Tommy Sledge pakte het lege pakket op. “Bureau voor Kleine Indringers.” Ankrum zuchtte. “We hebben dit al eerder meegemaakt.” Plocostomos luisterde nauwelijks. Hij keek naar de Lobster Man. De Marsiaanse commandant was uit de schotel gestapt, inspecteerde de bloeiende plant gedurende enkele lange seconden, en ging toen weer naar binnen zonder het aan te raken. Plocostomos glimlachte plotseling. “Ze wachten.” “Waarop?” Hij wees naar de bloemen. “Op dat ding om klaar te zijn.” Sledge keek naar zijn BTI-pakket. “Dus de kleine indringers zijn er niet bij betrokken?” Niemand antwoordde hem. Binnen in de schotel streepte de Lobster Man weer een aardse dag van de kalender af. De mensen wisten eindelijk wat belangrijk was. Ze hadden nog steeds geen idee wat hij van plan was te doen met dat ding. ___________________________________________________________________________________________________________________________________________________ “Ik weet niet of deze bedreiging uit de ruimte of uit Rusland komt. Maar hoe dan ook, het is de vijand.” — Kolonel Ankrum, *Lobster Man from Mars*

TruTraTri Andere planten: https://growdiaries.com/diaries/320251-grow-journal-by-trutratri https://growdiaries.com/diaries/320247-grow-journal-by-trutratri ### Week 21 — Het Hot Springs Plan De herfst bereikte eindelijk de landingsplaats. Zon, wind en motregen wisselden elkaar gedurende de dag af, terwijl de nachten goed koud werden en de grond vulden met dikke mist. De Gorilla Zkittlez Fast bleef groeien en bewoog langzaam richting volwassenheid. De geur was sterk genoeg geworden dat Mombo de mist begon de schuld te geven. Aan de andere kant van de heuvel ontvouwde professor Plocostomos een kaart over de motorkap van kolonel Ankrum's jeep. “We weten dat ze op de plant wachten.” Ankrum knikte. “Dus wachten we ook?” De professor omcirkelde een plek op de kaart. ---------------------------------------------------- **THROCKMORTON ESTATE — HOT SPRINGS** ---------------------------------------------------- Ankrum staarde hem aan. “Voor de plant?” Plocostomos vouwde de kaart op. “Voor de kreeft.” Die avond ontving meneer Throckmorton een zeer vreemde telefoontje met de vraag of zijn spookachtige landhuis beschikbaar was voor “wetenschappelijke doeleinden”. Hij keek om zich heen naar de spinnenwebben, de valse tanden en de borrelende bronnen buiten. “Eindelijk,” mompelde hij. Terug op de landingsplaats slikte de mist de schotel bijna volledig op. Voor één keer deden de drie slecht geplaatste stenen uitstekend werk. ____________________________________________________________________________________ “Kijk naar het grote geheel.” — Kolonel Ankrum

TruTraTri ### Week 22 — De Haunted Reservation Op de landingsplaats werd de Gorilla Zkittlez Fast eindelijk met rust gelaten om te rijpen. De dagen voelden nog steeds als zomer. 's Nachts daalden de temperaturen naar vriespunt en dikke mist kroop tussen de rotsen door. Binnenkort zou het de moeite waard zijn om de trichomen te controleren. Elders arriveerden Professor Plocostomos, Mary en John bij Throckmorton Mansion. Mr. Throckmorton opende de deur. “Je zei dat dit een wetenschappelijk bezoek was.” “Dat is het.” Hij keek langs hen heen naar de dampende heetwaterbronnen. “Hoeveel gasten?” “Één.” “Menselijk?” Plocostomos dacht erover na. “Voornamelijk schelp.” Throckmorton opende zijn reserveringsboek. Onder *SPECIALE VEREISTEN* schreef de Professor: *KOKENDE WATER. GROTE HANDDOEKEN. GEEN BOTER.* Buiten rolde de mist over het landgoed. Terug op de landingsplaats streepte de Lobster Man weer een dag van de kalender af. Zijn schat was aan het rijpen. Zijn reservering was klaar. _________________________________________________________________________________________________________________ “Is dit het einde van Mombo?” — De Vreselijke Lobster Man

TruTraTri _______________________________________________________________________________________________________________ ****OOGST***** Eerste schimmelplekken, regenverwachting..... Oogstupdate na het drogen, genezen of roken. Bedankt voor het lezen of kijken 💚 Originele film: https://www.youtube.com/watch?v=yB6HKl_LkoM Ik raad aan om het te bekijken! 😜💚 _______________________________________________________________________________________________________________ ### Week 23 — Kook de Kreeft De eerste schimmelplekken verschenen net toen de voorspelling regen aankondigde. Voor de Kreeftenman werden weken van wachten plotseling een deadline. “Vanavond. We nemen de Aardse schat.” Helaas had professor Plocostomos ook een conclusie getrokken. Na het raadplegen van kreeftenexpertise, verschillende twijfelachtige wetenschappelijke principes en één zeer leerzaam kookprogramma, was zijn plan prachtig eenvoudig geworden: *Kreeften doen het slecht in kokend water.* Dus de Aardse schat was blijkbaar verplaatst naar **Throckmorton Mansion**, handig omringd door warmwaterbronnen. De Kreeftenman arriveerde onmiddellijk. Kolonel Ankrum verknalde de val bijna meteen daarna door het huis te beschieten. Wat volgde was minder een militaire operatie dan een schreeuwende achtervolging door stoom, puin en extreem heet water. De Kreeftenman ontsnapte uit het landhuis. Hij ontsnapte niet aan Old Faithful. Een enorme uitbarsting van kokend water later eindigde de invasie met de onmiskenbare geur van verslagen zeevruchten. Mombo zag de stoomwolk, keek naar Mars en stal stilletjes de schotel. Terug op de landingsplaats bereikten Mary en John de Gorilla Zkittlez Fast voordat de regen en schimmel er meer van konden nemen. De groene schat bleef op Aarde. Mars kreeg geen plant, geen wondermiddel en geen Kreeftenman. Aarde won. Vooral door het avondeten te koken. _______________________________________________________________________________________________________________________ “Het betekent dat hij ofwel ontsnapte, of hij achteruit van de horizon liep om zelfmoord te plegen in dit kampvuur.” — Tommy Sledge