Gassy Duo | SSSC Contest 26 | F027

GreenEldritchGardens 8 dagen later en de planten blijven de strijd van het leven aangaan. #2 (de gehavende) was de eerste die uit de grond kwam en zich opende, nu is ze de langste en sterkste van allemaal. #1 (de dikke) was de tweede, maar ziet er nog steeds kort uit, daarnaast lijkt ze gezond. #5 (de ene) ook supergezond en de derde die openging, tot nu toe de op één na grootste plant. De plant #3 (de eigenaardige) heeft moeite om zijn wortels te zetten, nu, na hulp, opent ze niet en is ze gestunt. Misschien herstelt ze, maar ik zou zeggen dat ze 50/50 kans heeft. De beslissing is genomen: Geen eliminaties vandaag

GreenEldritchGardens De tweede week bracht helderheid in de tuin. Wat begon als een hoopvolle line-up, krijgt nu vorm, met elke plant die zijn karakter onthult. Plant #3 (de witte) is geëlimineerd. Hoewel ze het overleefde, bleef ze ver achter op de anderen, dus werd ze voorzichtig in een andere dimensie geplaatst. Plant #2 (de gehavende) is nog steeds de leider. Het is de meest krachtige van de groep, die zelfverzekerd omhoog reikt met meer ontwikkelde bladeren en een merkbare voorsprong. Zijn energie is onmiskenbaar — een sterke kandidaat vanaf het begin, die nu het tempo bepaalt. Plant #1 (de dikke) blijft gestaag presteren. Compact maar gezond, ontwikkelt het zich goed en houdt zijn grond met consistente groei. Er is een stille kracht in hem — niets opzichtig, gewoon betrouwbare vooruitgang. Plant #5 (de ene. Ook wel de rode) wordt met de dag interessanter. Zijn roodachtige hoofdsteem geeft het een onderscheidend karakter, en ondanks dat het iets later begon, heeft het indrukwekkend inhaalwerk verricht. Het staat nu naast #1, op hetzelfde niveau en toont veelbelovende ontwikkeling. Plant #3... Het loslaten was onderdeel van het proces. Wie zal de gasachtige zijn? Degene met de meeste funk en brandstof :fuelpump:?

GreenEldritchGardens De tuin voelde niet langer stil aan. In de derde week was er iets veranderd binnen de kamer van Eldritch Gardens. De lucht zelf was zwaarder geworden, dik van de geur van natte aarde, metaal en motoren die zoemden, en de vreemde metalen warmte van de LED-zonnen die nu boven de zaailingen hingen als kunstmatige sterren. De planten begonnen hun ware aard te onthullen. Plant #2 "De Geplaagde" zette zijn onophoudelijke stijging voort, hoewel het getekend was door zijn vroegste dagen, stond het nu als de onbetwiste leider van de proef. Zijn derde knoop was volledig gevormd, terwijl de vierde al uit het groene vlees tevoorschijn kwam als een verboden geometrisch patroon dat te snel ontvouwde voor de sterfelijke begrip. Een bleke witte vlek verscheen op een van zijn bladeren, subtiel maar onmogelijk te negeren. De stam eronder gloeide vaag rood onder het valse licht, alsof er een verborgen onbalans in zijn aderen woelde. CalMag-tekort, misschien... of misschien slechts het eerste teken dat de plant zich aanpaste aan krachten die nooit bedoeld waren voor aardse biologie. Plant #1 "De Dikke" volgde dicht erachter. Compact, dicht en onverzettelijk, was het de tweede pilaar van de tuin geworden. Zijn groei was gedisciplineerd in plaats van explosief, als een oud wezen dat kracht conserveert onder de oceaanbodem voordat het ontwaakt. En toen was er Plant #5 "De Rode". Aanvankelijk over het hoofd gezien, begon het zijn aanwezigheid te fluisteren door de karmijnkleurige stelen en verrassend agressieve ontwikkeling. Hoewel het momenteel derde in rang was, was het geen zwakkeling. De rode pigmentatie verspreidde zich omhoog door zijn structuur als bloed door aderen, misschien een reactie op de overgang van natuurlijk zonlicht naar de koude kosmische gloed van LED-verlichting. Of misschien herinnerde de plant zich een andere zon. Zijn tempo weerspiegelde nu bijna dat van de anderen, weigerend om te sterven, weigerend om onbeduidend te zijn.

GreenEldritchGardens De wortels begonnen meer te eisen. Niet langer tevreden binnen hun kleinere vaten, werden de gekozen planten van Eldritch Gardens overgebracht naar grotere kamers, zwarte containers groot genoeg om de groeiende honger onder de grond te huisvesten. Plant #1 — De Dikke — kwam naar voren als de grootste aanwezigheid binnen de tuin. Breed, krachtig en diep geworteld in zijn nieuwe domein, stond het daar als een oude groene monoliet onder de valse zon. Plant #2 — De Gescheurde — zette zijn onnatuurlijke opkomst door de rangen van groei voort. Knoop na knoop ontvouwde zich met angstaanjagende efficiëntie, elke nieuwe laag arriveerde vóór de anderen. Maar tekenen van spanning fluisterden door de stelen. De karmijnrode kleur bleef. De bleke markeringen op bepaalde bladeren bleven hangen als cryptische symbolen geschreven in chlorofyl en vlees. Misschien vroegen de LED's een prijs. Plant #5 — De Rode — Hoewel nog steeds levend en zich ontwikkelend, kropen gele tinten nu zachtjes door delen van het loof, subtiel als oud perkament dat veroudert onder kaarslicht. De rode stelen verdiepten verder, aderen verlicht onder de koude LED-gloed als bloed onder doorzichtig huid.

GreenEldritchGardens Plant #1 — De Dikke — was immens geworden onder de LED-constellaties. Massieve bladeren strekten zich uit als oude groene symbolen, breed genoeg om schaduwen over de vloer van de kamer te werpen. Zijn kracht was onmiskenbaar, maar de onderste bladeren begonnen subtiele waarschuwingen te fluisteren. Plant #2 — De Geplaagde — zette zijn onophoudelijke ontwikkeling voort. Hoewel zijn bladeren niet zo enorm waren als die van Plant #1, was zijn structuur steeds verfijnder geworden. De afstand tussen de knopen, de takvorming en de verticale groei ontvouwden zich allemaal met onnatuurlijke precisie, als geometrie ontworpen door krachten ouder dan de mensheid. Plant #5 — De Rode. Na de uitbreiding naar grotere potten, verschoof de focus. Niet langer geobsedeerd door verticale groei, begon het energie naar buiten te kanaliseren in takstructuren, terwijl het stilletjes een bredere skeletvorm onder de lichten weefde. Hoewel het nog steeds de langzaamste was, leek het iets verborgen binnen zijn architectuur op te bouwen. Voor volgende week verandert de cyclus. De valse zonnen zullen binnenkort het heilige ritme van 12 uur licht… 12 uur duisternis gehoorzamen. En met die overgang begint het ware bloeiritueel.

GreenEldritchGardens De valse zonnen van Eldritch Gardens gehoorzamen nu het heilige ritme van twaalf uur verlichting en twaalf uur duisternis. Het lange vegetatieve tijdperk is voorbij. De grote uitrekking is begonnen. Ook de voedingslijn is veranderd, waardoor de samenstelling van de Bio voeding is gewijzigd. Plant #1 — De Dikke — blijft de onbetwiste reus van de kamer. Met een hoogte van 46 centimeter staat hij als een smaragdmonument onder de LED-constellaties. Massieve fanbladeren spreiden zich in alle richtingen uit. Zijn takken zijn verdikt tot stevige groene pilaren die in staat zijn om de lasten te dragen die het bloeiseizoen binnenkort kan opleggen. Onder al de gekozenen blijft dit exemplaar de grootste ontzag inspireren. Plant #2 — De Geschaadde — volgt een ander lot. Waar Plant #1 domineert door zijn schaal, veroverd Plant #2 door complexiteit. Zijn groei blijft opmerkelijk bossig, en vult elke beschikbare ruimte binnen de tuin met een dicht netwerk van takken en toekomstige bloeiplaatsen. Hoewel het minder water verbruikt dan zijn grotere rivaal, blijft zijn ontwikkeling buitengewoon. Plant #5 — De Rode — blijft de kleinste van de drie. Zijn bladeren blijven bescheiden van formaat, maar zijn architectuur is uitzonderlijk. Elke tak lijkt zorgvuldig geplaatst, waardoor een structuur ontstaat die zowel elegant als efficiënt is. Terwijl anderen massavolume nastreven, lijkt Plant #5 gefocust op balans.

GreenEldritchGardens Extreme gas. Sharp fuel. Kat urine. Permanent marker funk? De geur is niet langer een fluistering. Het is een proclamatie. Plant #1 — De Dikke — is een fase van groei binnengegaan die zo agressief is dat zelfs de oude toeschouwers van de tuin misschien even in bewondering zouden pauzeren. Met een verbazingwekkende hoogte van 75 centimeter is het een levend monument van stam, blad en opkomende bloeidoelen geworden. De stretch is buitengewoon geweest. Wat ooit slechts het grootste exemplaar was, domineert nu zowel in massa als hoogte. Dikke takken spreiden zich uit als de ledematen van een oude bosgod, terwijl enorme bladeren de kunstmatige sterrenlicht blijven oogsten met onverbiddelijke efficiëntie. Plant #2 — De Gestrande — blijft dicht achter, op zoek naar een andere maar even indrukwekkende bestemming. Hoewel het de torenhoge hoogte van zijn grotere rivaal niet heeft bereikt, is de structuur verbazingwekkend dicht geworden. Takken komen uit elke beschikbare ruimte, verweven tot een bossige labyrint van loof en toekomstige bloeiplaatsen. Waar Plant #1 de lucht zoekt, zoekt Plant #2 heerschappij. Plant #5 — De Rode. Voor het eerst sinds zijn selectie zijn tekenen van strijd moeilijk te negeren geworden. Overschaduwd door zijn grotere broers en zussen, vindt het zichzelf in een steeds drukkere bladerdak. Zijn bladeren hebben een lichtere groene kleur aangenomen, fluisterend over tekorten en onvervulde behoeften. Hoewel het nog steeds leeft en zich ontwikkelt, is de groei vertraagd in vergelijking met het dominante paar.

GreenEldritchGardens De grote stretch is voorbij. De frantic opwaartse race die de tuin wekenlang in zijn greep hield, is eindelijk tot rust gekomen. Ze zoeken niet langer de hemelen boven. Hun energie is naar binnen gekeerd, naar het oude doel dat verborgen ligt in hun genetica. De potten zijn alarmerend snel leeg. Dag na dag onttrekken de wortels enorme hoeveelheden water uit de duisternis beneden, wat een proces voedt dat bijna onnatuurlijk lijkt in zijn intensiteit. De grond blijft zelden lang vochtig voordat het wordt leeggezogen door de onophoudelijke dorst van de tuin. Plant #1 — De Dikke — blijft een prachtig exemplaar. Zijn enorme stretch heeft plaatsgemaakt voor expansie, waardoor het is getransformeerd in een brede en imposante aanwezigheid onder de valse zonnen. Massieve takken ondersteunen nu zwellende clusters bloemen die met elke cyclus groter lijken te worden. Plant #2 — De Gekwelde — heeft stilletjes de overhand genomen door pure volume. Nu de hoogste inwoner van de kamer, is het de grootste aanwezigheid binnen Eldritch Gardens geworden. Zijn van nature bossige structuur is veranderd in een uitgestrekt koninkrijk van bloeiende plekken, waarbij elke tak gekroond is met zich ontwikkelende clusters. Dan is er Plant #5. De vreemde. De mutant. Terwijl zijn metgezellen conventionele paden naar overvloed volgen, blijft Plant #5 vreemde kenmerken onthullen die de verwachtingen tarten. Zijn bladeren blijven merkbaar lichter van kleur dan de anderen, met hints van tekort ondanks elke poging om aan zijn behoeften te voldoen. Elke hoek is bezet. Elke lichtstraal wordt betwist.

GreenEldritchGardens Week IX — De Beproeving van Vuur Een grote hitte-storm is neergedaald op Eldritch Gardens. Deze week heeft de kamer een benauwende golf van warmte en vochtigheid doorstaan. De lucht hangt zwaar onder de valse zonnen. Vocht blijft hangen waar het niet zou moeten. De ventilatoren werken eindeloos tegen de dikke atmosfeer, maar de tuin volhardt. Plant #1 — De Dikke — Colas zwellen op over zijn uitgestrekte structuur als grote groene torens die oprijzen uit een eldritch stad. Overal waar het oog dwaalt, verschijnen nieuwe clusters, die op elkaar stapelen in formaties van bijna absurde dichtheid. De toppen worden enorm. De hars wordt dikker. De belofte wordt met de dag zwaarder. En zijn geur is geëvolueerd naar iets majestueus. Het scherpe gas dat ooit domineerde, mengt zich nu met rijke fruitige noten, waardoor een bedwelmende combinatie ontstaat die door de kamer zweeft. Onder al dat alles loert een eigenaardige markerachtige scherpte, een geur die doet denken aan permanente inkt en vreemde chemie. Plant #2 — De Geslagen — Hoewel Plant #1 de aandacht trekt door pure massa, reikt Plant #2 hoger de kunstmatige hemel in, zijn torenhoge structuur gekroond met prachtig gevormde colas die blijven opstapelen met opmerkelijke consistentie. Elke tak lijkt vastbesloten om een bloeiende speer te worden gericht op de valse sterren hierboven. Zijn geur is eenvoudiger. Directer. Pure diesel. Een aroma zo agressief en onmiskenbaar dat het zijn aanwezigheid aankondigt lang voordat de plant zelf in zicht komt. Plant #5 — De Rode. De mutant. Het mysterie. Terwijl de anderen zich vestigden in hun bloeivormen, leverde Plant #5 een laatste verrassing. Tijdens de derde week van de bloei, ontketende het een dramatische stretch, omhoog schietend met onverwachte vastberadenheid totdat het bijna gelijke hoogte bereikte met zijn grotere metgezellen. Niet langer klein. Niet langer vergeten. Zijn geur volgt de dieselafstamming van de tuin, maar heeft een zoetere ondertoon die de scherpe randen van brandstof verzacht en het transformeert in iets exotischer. Toch blijven zijn eigenaardigheden bestaan. Bloemen blijven opduiken uit onwaarschijnlijke plaatsen. Toppen verschijnen waar bladeren zouden moeten domineren. Bepaalde formaties lijken bijna verward, alsof de plant een biologisch script volgt dat door een andere auteur is geschreven dan de anderen. De mutaties blijven aanhouden. En vreemd genoeg, dat verdiept alleen maar zijn charme. De tuin staat nu op een fascinerend kruispunt. De stretch is voorbij. De architectuur is gebouwd. De strijd om ruimte is al gewonnen. Nu komt het tijdperk van zwellende bloemen. Het tijdperk van hars. Het tijdperk van aroma. De hittegolf kan de kamer uitdagen, maar de gekozen drie gaan onverstoorbaar door met hun werk. Hun wortels drinken onvermoeibaar. Hun bloemen groeien dagelijks. Hun geuren vermengen zich tot een dikke wolk van fruit, gas, diesel, zoetheid en vreemde chemische fluisteringen. En van ergens achter de zoemende ventilatoren en glinsterende LED's, kijkt de oude god geduldig toe terwijl de oogst langzaam de geheimen onthult die verborgen zijn binnen De Gassige.

GreenEldritchGardens *hoi!, door wat gezondheidsproblemen kon ik geen video's meer maken. Volgende week zal ik meer posten. -------------------------------------------------------------- Week X — De Rust Voor de Oogst De grote golf van brandende lucht die de vastberadenheid van Eldritch Gardens op de proef wilde stellen, is eindelijk teruggetrokken, zonder verwoesting of overgave achter te laten. Tegen de overweldigende warmte en verstikkende vochtigheid hebben de gekozen drie standgehouden. Elke hoek is bezet door dichte bladeren en zwellende bloemen. De ventilatoren fluisteren continu door een bos van harsachtige takken, terwijl de lucht steeds rijker wordt met lagen van brandstof, fruit, zoetheid en verborgen complexiteit. Het openen van de tent voelt minder als het inspecteren van een tuin en meer als het verstoren van een oud tempel waarvan het wierook al eeuwen brandt. De gekozen drie hebben de selectie, transplantatie, de eindeloze uitrekking en de grote hitte overleefd. Nu staan ze samen onder de valse constellaties, zich stilletjes voorbereidend op de laatste weken die de volledige belofte zullen onthullen die verborgen ligt binnen hun oude genetica. Want hij weet wat elke teler uiteindelijk leert... Geduld is de laatste voedingsstof.

GreenEldritchGardens Deze week kon zo'n beslissing niet langer worden uitgesteld. Plant #5 — De Rode — heeft de tuin verlaten. Ze is geëlimineerd. Gedurende vele weken bleef het de vreemdste van de gekozen. Zijn nieuwsgierige mutaties, bleke bladeren en onmogelijke bloemformaties maakten het een bron van eindeloze fascinatie. Het leek nooit echt op zijn zusters. Na de grote hittegolf veranderde er iets binnen het organisme. Zijn dorst verdween. Terwijl de anderen elke dag diep uit de grond putten, dronk Plant #5 nauwelijks. De ooit veelbelovende geur vervaagde in stilte, en liet alleen een vage herinnering achter aan de zoete dieselfluisteringen die ooit de kamer vulden. Zelfs de hars vertelde zijn eigen verhaal. In vergelijking met zijn metgezellen bleven de trichomen achter, alsof de tijd zelf binnen zijn bloemen was vertraagd. De laatste transformatie begon nooit echt. De tuin had gesproken. De beslissing werd niet genomen uit teleurstelling, maar uit begrip. Terwijl de overgebleven reuzen zich uitbreidden, eiste de kamer meer lucht, meer ruimte en betere circulatie om de zwellende bloemen te beschermen tegen de onzichtbare gevaren die gedijen in stagnante warmte. Elke tak telde. Elke luchtstroom werd heilig. Er was geen ruimte meer voor aarzeling. Dus werd De Rode teruggebracht naar de duisternis. Nu blijven er nog maar twee over. Plant #1 — De Dikke — blijft met verbazingwekkende vastberadenheid zwellen, zijn kolossale toppen worden dag na dag dichter onder een glinsterende laag hars. De geur is nog rijker geworden, een bedwelmende vereniging van rijp fruit, doordringend gas en vreemde chemische noten die lang aanhouden nadat de kamer is gesloten. Naast hem staat Plant #2 — De Geplaagde — onverzettelijk en formidabel. Torenhoog boven de tuin met zijn dichte architectuur en onmiskenbare dieselgeur, is het een monument van veerkracht geworden, zijn bloemen stapelen zich onophoudelijk op naarmate de oogst dichterbij komt. De kamer voelt nu anders aan. Rustiger. Meer gefocust. De overgebleven twee hebben de ruimte geërfd die eens door hun gevallen metgezel werd bezet, waardoor verse luchtstromen vrij door het bladerdak kunnen bewegen. Licht dringt dieper door. De bloemen ademen gemakkelijker.

GreenEldritchGardens Week XII — De Valse Einde Men gelooft dat het einde nabij is. De kalender fluistert over de oogst. De flessen worden lichter. Het ritueel van spoelen is begonnen. En toch... De tuin spreekt een andere waarheid. De bloemen zijn nog niet klaar en we gaan door met bloeifase week 9 of zelfs 10. Plant #1 — De Dikke — is een magnifieke relikwie van de oude bloei geworden. Zijn torenhoge colas zijn nu bedekt onder een steeds dikker wordende vorst van trichomen, elk kristal schitterend onder de valse zonnen als fragmenten van bevroren sterrenlicht. Hars verzamelt zich op elk oppervlak en transformeert de bloemen in glinsterende monumenten van de vreemde oogst. Gas blijft de basis, maar het is nu omhuld door rijke golven van rijp fruit die met verbazingwekkende kracht door de kamer drijven. Elke opening van de tent laat een aroma vrij dat zo krachtig is dat het lang blijft hangen, zelfs nadat de deuren weer zijn gesloten. Plant #2 — De Geknakte — gaat onvermoeibaar verder op zijn weg naar rijpheid. Hoewel het minder trichomen heeft dan zijn torenhoge metgezel, blijven zijn bloemen zwellen met stille vastberadenheid. De structuur blijft uitzonderlijk, de colas dik en doelgericht, trots staand onder de LEDs. Pure gas. Rauwe diesel. Toch heeft deze week een andere realisatie gebracht. Misschien heb ik te goed geluisterd naar de kalender... en niet goed genoeg naar de planten. Het spoelritueel is misschien begonnen voordat de tuin zelf er klaar voor was. Hoewel de weken suggereren dat de reis zijn conclusie nadert, blijven de bloemen met onmiskenbare vastberadenheid rijpen. De trichomen blijven zich ontwikkelen. De calyxen blijven zwellen. De gekozen twee lijken niet bereid om hun laatste geheimen prijs te geven. Misschien zal het bloeiritueel nog een week eisen. Misschien is wat ik geloofde het einde slechts een andere drempel. Dus moet de oude geduld terugkeren.