Fat Vino Auto

Zengrower Week 1 – Vroege Groei Alle drie de zaailingen zijn succesvol opgekomen — de twee planten waarmee ik verder ga, plus één reserve voor het geval dat. Ze ontwikkelden zich snel en zagen er vanaf het begin gezond uit. Zodra de eerste getande bladeren verschenen, heb ik de twee belangrijkste zaailingen direct in hun definitieve potten verplant. De reserve bleef in zijn starterplug voor de veiligheid, voor het geval een van de andere dames in de problemen zou komen. Gelukkig was dat niet nodig, en aan het einde van de eerste week kon ik de reserveplant naar de composthoop verplaatsen. De Plantcam komt deze week echt tot zijn recht. Het is fascinerend om de zaailingen te zien ontwikkelen door de timelapse-opnames — hun groei is verrassend snel zodra ze op gang komen. De Sanlight dimmer begon op de laagste stand. Gedurende de week heb ik de intensiteit geleidelijk verhoogd tot ongeveer 80%. Mijn doel is om de planten zoveel mogelijk licht te geven zonder stress te veroorzaken. Het is een delicate balans — streven naar sterke groei terwijl de zaailingen comfortabel blijven — maar gelukkig is het goed gegaan. Ik geef licht water, twee keer per dag, met een kleine hoeveelheid Root Juice en Sugar Royal van Plagron. Net genoeg om de jonge planten dat beetje energieboost te geven om een sterk wortelsysteem op te bouwen en een krachtige start te maken. Bij autoflowers is er geen echt backupplan en geen uitgebreide hersteltijd als je fouten maakt. Je moet het vanaf het begin goed doen. Tot nu toe loopt alles op schema. Dat is het voor deze week — geniet van de timelapse :wink::herb:

Zengrower Twee Fenotypes, Twee Persoonlijkheden Week twee is waar de dingen interessant beginnen te worden. Beide Pink Rosay Auto planten groeien snel en gezond, maar wat meteen opvalt is hoe verschillend ze zich uitdrukken. Zelfde genetica, dezelfde omgeving — toch twee totaal verschillende groeipatronen. En eerlijk gezegd, ik hou daarvan. Het ontdekken van deze variaties is een deel van de magie van het kweken. Één plant leunt duidelijk naar een indica-uitdrukking. Ze heeft bredere fanbladeren, een compacterere structuur en een bossigere algehele uitstraling. De internodale afstand is krap, en ze bouwt een dicht klein frame dat kracht en stabiliteit belooft. De andere plant drukt zich heel anders uit. Ze blijft iets kleiner, met merkbaar langere petiolen en iets smalere fanbladeren. Haar structuur voelt opener en luchtiger aan, bijna met een hint van wat sativa-invloed die naar voren komt. Het is fascinerend om ze naast elkaar te zien ontwikkelen. Beide planten zien er gezond en levendig uit. De bladkleur is sterk en gelijkmatig, en de nieuwe groei komt gestaag binnen. De Sanlight blijft rond de 80%, en ze voelen zich duidelijk comfortabel onder die intensiteit. Er is deze week één kleine uitdaging — schimmelgnats hebben besloten om zich bij het feest te voegen. Niets dramatisch, maar genoeg om vroeg actie te ondernemen. Ik heb aaltjes in de grond geïntroduceerd om hun levenscyclus te doorbreken, en ik ben ervan overtuigd dat het probleem snel onder controle zal zijn. Zodra de gnats weg zijn, zullen de planten er nog gelukkiger uitzien. Water geven blijft licht en gecontroleerd, nog steeds gericht op het aanmoedigen van de wortelontwikkeling zonder het medium te verzadigen. Bij autoflowers telt elke beslissing. Er is geen uitgebreide hersteltijd, dus het behouden van een constante ritme is essentieel. Wat nu vooral spannend is, is dat de structurele basis duidelijk aan het vormen is. Als ze in dit tempo doorgaan, kunnen er elk moment tekenen van preflower verschijnen. Autos hebben de neiging om van de ene op de andere dag van versnelling te veranderen. Voor nu zijn beide dames gezond, expressief en vol belofte. Meer volgende week :herb:

Zengrower :shamrock: Lichaam Krijgen & Eerste Tekenen van Bloei :shamrock: Week drie markeert een duidelijke verschuiving in de ontwikkeling. Beide planten beginnen nu echt wat lichaam te krijgen. Zelfs de compactere, bossige pheno begint iets uit te rekken en haar balans te vinden. De structurele verschillen zijn er nog steeds, maar ze bouwen allebei een stevig raamwerk op dat sterk en gezond aanvoelt. Ik ontving deze week een nuttige tip van de kweker: de planten kunnen wel wat extra stikstof gebruiken. Op basis van dat advies begon ik dagelijks 4 ml Plagron Alga Grow toe te voegen als een zachte boost. De reactie is zeer merkbaar geweest. De kleur van de bladeren is verdiept naar een rijke, gezonde groene tint vergeleken met de voorgaande weken — altijd een geruststellend teken dat ze krijgen wat ze nodig hebben. De fungus gnats zijn nu bijna volledig verdwenen. De nematoden die ik vorige week introduceerde, doen duidelijk hun werk onder de oppervlakte, en onderbreken de larvencyclus, terwijl de overgebleven volwassenen op de plakkerige vallen worden gevangen. Een mooi voorbeeld van samenwerken met biologie in plaats van ertegenin :wink: Een andere interessante ontwikkeling deze week is de plotselinge groei van de zijtakken. Ze zijn echt snel gegroeid en evenaren nu bijna — of zelfs iets overtreffen — de hoofdtoppen. Geen klachten daar. In een G-tools kast met beperkte verticale ruimte is sterke laterale groei eigenlijk zeer welkom… hoewel de echte rekfase waarschijnlijk nog voor ons ligt. En dan, het moment waar elke auto kweker op wacht… Zeer subtiel maar onmiskenbaar: de eerste vroege tekenen van bloei. Kleine pistillen beginnen te verschijnen, en de preflower werd deze week zichtbaar. Het is nog vroeg en kwetsbaar, maar de overgang is officieel begonnen. Al met al was het een soepele en relatief zorgeloze week. Als alles zo doorgaat, zouden we volgende week enkele mooie, duidelijk zichtbare pistillen moeten hebben om te fotograferen :v::herb: Meer snel.

Zengrower Week vier markeert het echte begin van de bloeifase. Beide Pink Rosay dames hebben een versnelling hoger geschakeld en groeien nu explosief. De eerste pistils zijn duidelijk zichtbaar bij beide fenotypes, en ze zien er fris, levendig en vol energie uit. Het is altijd een prachtig moment wanneer die overgang onmiskenbaar wordt. Het verschil tussen de twee fenos wordt steeds duidelijker. De plant aan de linkerkant rekt veel krachtiger uit, terwijl haar zus aan de rechterkant compacter en gereserveerder blijft in haar groei. Het hebben van twee verschillende uitdrukkingen in dezelfde ruimte brengt altijd een beetje onzekerheid met zich mee — vooral zonder klonen — maar dat is deel van het avontuur. Laten we zien hoe het zich ontvouwt. Voor nu vermijd ik opzettelijk enige defoliatie. Ik wil geen extra rek aanmoedigen, aangezien ze al snel genoeg groeien zoals het is. Soms is minder doen de betere strategie, vooral in een beperkte verticale ruimte zoals deze. In deze fase ziet alles er gezond en goed in balans uit. De structuur vormt zich, de bloeiplaatsen vermenigvuldigen zich, en de energie in de tent verschuift duidelijk. De echte show staat op het punt te beginnen :cherry_blossom:

Zengrower Week vijf brengt een combinatie van voortdurende stretch en de eerste echte tekenen van knopsvorming. De bloemen ontwikkelen zich nu duidelijk, en de structuur van de knoppen begint vorm te krijgen. Tegelijkertijd gaat de explosieve groei van de linker pheno bijna ongehinderd door. Ze duwt echt omhoog en naar buiten, terwijl de rechter pheno moeite begint te hebben om bij te blijven en het risico loopt overschaduwd te worden door haar grotere zus. Het is een klassiek scenario bij het kweken uit zaad — verschillende fenotypen die strijden om dezelfde ruimte en licht. Voorlopig houd ik me nog in wat betreft defoliatie of lollipopping. Ik wil ze nog even natuurlijk laten uiten, maar ik ben al van plan om volgende week in te grijpen. Het openen van de structuur zal helpen om de luchtstroom te verbeteren en te voorkomen dat de planten energie steken in lagere, pluizige knoppunten. Een ding dat deze week echt opvalt, is hun waterverbruik. Deze dames hebben dorst — ze drinken al gemakkelijk bijna een liter per dag. En gezien de knoppen pas net beginnen te vormen, maakt het me erg nieuwsgierig naar wat er nog gaat komen. Tot nu toe is alles nog op schema, maar de balans binnen de tent wordt dynamischer. De komende week zal belangrijk zijn voor het beheren van de structuur en het richten van energie waar het het meest nodig is. Spannende tijden in het vooruitzicht :herb:

Zengrower Week zes is waar de dingen echt beginnen te versnellen. De toppen ontwikkelen zich nu snel, en je kunt ze bijna elke dag in grootte zien toenemen. Wat eerder opviel als “vroegere vorming” is nu duidelijk verschoven naar echte topgroei. Deze dames houden niet in. Tegelijkertijd worden de verschillen tussen de twee fenotypes nog duidelijker — niet alleen in structuur, maar nu ook in aroma. De kleinere pheno aan de rechterkant ontwikkelt een verrassend zoete en unieke geur. Het is een mix van framboos en iets licht rubberachtig — een ongebruikelijke combinatie, maar zeer intrigerend. De grotere pheno aan de linkerkant neigt meer naar een zoet citrusprofiel, gelaagd met aardse ondertonen. Een compleet andere expressie, en precies waarom het zo lonend kan zijn om vanuit zaad te kweken. Deze week was ook een interventie nodig. De planten kwamen al gevaarlijk dicht bij de bovenkant van de G-tools kast, dus defoliatie werd noodzakelijk om ruimte te maken en de luchtstroom te verbeteren. Daarbovenop moest ik een paar van de hoogste scheuten supercroppen om het bladerdak onder controle te houden. Wat me echt indruk maakte, is hoe veerkrachtig deze planten zijn. Vergeleken met de Erdbeer die ik afgelopen winter kweekte — die vrij snel lichte stress vertoonde — lijken deze dames te zeggen: “kom maar op.” Ze absorberen het licht alsof het niet intens genoeg kan zijn. En dat is te zien. De toppen stapelen zich in een boven gemiddeld tempo en worden al behoorlijk dik — en we zijn nog steeds een paar weken verwijderd van de finishlijn. Als ze zo doorgaan, wordt dit een zeer interessante run :herb::fire:

Zengrower Week zeven draait helemaal om momentum. De explosieve groei is duidelijk vertraagd, en de planten zijn nu volledig gefocust op het vermeerderen van hun bloemen. Elke dag lijken de toppen een beetje meer op te zwellen, stapelend calyx op calyx en steeds dichter wordend. Het meeste werk op dit moment draait om consistentie. Water geven is een dagelijkse routine geworden — en een behoorlijk serieuze ook. Deze dames drinken veel, en de juiste balans houden is essentieel. Te weinig en ze vertragen, te veel en je riskeert de wortels te verstikken. Dus het is een kwestie van in ritme blijven. Het bladerdak is nu mooi gelijkmatig na de aanpassingen van vorige week. De supercropped takken zijn goed hersteld en dragen volledig bij aan de algehele structuur. Het is altijd bevredigend om te zien hoe snel cannabis zich aanpast wanneer het op het juiste moment wordt behandeld. De aroma's worden ook sterker. Het openen van de kast laat een golf van zoetheid vrij, waarbij elke pheno nog steeds zijn eigen unieke profiel vasthoudt. Op dit punt draait het vooral om het behouden van een stabiele omgeving en ze hun gang te laten gaan. En ze doen het heel goed.

Zengrower Week acht is waar dingen serieus beginnen te voelen. De toppen zijn nu duidelijk dicht en krijgen echt gewicht. Wat ooit luchtige bloeiplaatsen waren, zijn getransformeerd in solide, goed gedefinieerde colas. De stapeling gaat door, en de algehele structuur ziet er veelbelovend uit voor een goede opbrengst. De harsproductie begint nu merkbaar op gang te komen. De suikerbladeren beginnen te schitteren, en de toppen worden steeds plakkeriger om aan te raken. Dat onmiskenbare teken dat we dieper in de laatste fase gaan. Het verschil tussen de phenos blijft een van de hoogtepunten van deze kweek. De kleinere plant blijft verrassen met haar unieke, zoete aroma, terwijl de grotere neigt naar een rijker, citrus-aarde profiel. Het waterverbruik is nog steeds hoog, hoewel het begint te stabiliseren in vergelijking met de piek van de stretchfase. Vanaf hier wordt geduld het belangrijkste ingrediënt. We komen dichtbij :herb::sparkles:

Zengrower Week negen verliep heel anders dan verwacht. Aan het begin van deze week dacht ik eerlijk gezegd dat de toppen meer of minder klaar waren met groeien en zich voornamelijk zouden richten op zwellen en rijpen. Maar die aanname klopte helemaal niet. Vooral de hoofdtoppen blijven nieuwe kelken produceren, die op hun beurt ook langzaam beginnen te zwellen. Vergeleken met vorige week zijn de hoofdtoppen bijna verdubbeld in breedte — en het lijkt er niet op dat ze van plan zijn om binnenkort te stoppen :)) Het waterverbruik is nu op een recordhoogte. Elke plant drinkt meer dan een liter per dag, en het is duidelijk dat elke druppel wordt gebruikt om de ontwikkeling van de toppen te ondersteunen. Dit is zo'n moment waarop je echt ziet hoe de plant energie omzet in massa in real time. Wat ook interessant is, is dat de kleinere pheno nu serieus inhaalt wat betreft de grootte van de toppen. Haar toppen zwellen merkbaar, en ze wordt niet langer overschaduwd door haar grotere zus. Het voelt alsof ze de tijd heeft genomen… maar nu haar kans grijpt. Een ander ding dat me blijft imponeren is hoe goed deze planten omgaan met het intense licht van de Sanlight. De bladeren beginnen wat slijtage en vervaging te vertonen — wat te verwachten is in deze fase — maar de toppen zelf vertonen geen enkele tekenen van lichtbleking. Ze blijven gewoon vooruit duwen, onbewogen. Op dit punt is het duidelijk dat we er nog niet zijn. Als er iets is, zijn ze nog steeds in volle productie. Het lijkt erop dat ze minstens nog een week nodig hebben om echt af te ronden. En eerlijk gezegd… ik klaag niet :herb::fire:

Zengrower Week tien brengt het moment waar elke kweker naar uitkijkt… en waar hij ook over twijfelt. De grotere Pink Rosay aan de linkerkant blijft gewoon dikkere en zwaardere toppen produceren. De hoofdcolas naderen nu de grootte van mijn vuist, en ze zwellen nog steeds dagelijks. Het is eerlijk gezegd indrukwekkend om te zien — deze plant had duidelijk niet de intentie om binnenkort te vertragen. Tegelijkertijd worden de tekenen van rijpheid onmiskenbaar. De pistillen worden geleidelijk bruin, en bij nadere inspectie zijn de meeste trichomen nu melkwit met een vleugje amber. Precies in dat zoete oogstvenster. Dus, het is tijd. Maar in plaats van de hele plant in één keer te oogsten, heb ik besloten om in fasen te oogsten. De hoofdcolas zijn volledig klaar, maar de lagere toppen hebben nog wat ruimte om meer dichtheid te ontwikkelen. Het plan is om eerst de bovenste colas te nemen en de lagere plekken een paar extra dagen te geven om op te bulken. Perfecte timing ook — de nieuwe korrels voor de Dryrocket zijn vandaag aangekomen, dus de eerste oogst kan direct in een gecontroleerde droogomgeving. Ondertussen bewijst de kleinere Pink Rosay aan de rechterkant stilletjes dat ze ook geen lichtgewicht is. Haar toppen zijn aanzienlijk dikker geworden, en haar hoofdcola is nu bijna net zo massief als die van haar grotere zus — alleen iets minder uitgerekt in hoogte. Haar pistillen zijn nog steeds grotendeels wit, dus ze heeft duidelijk meer tijd nodig. Ik zal haar waarschijnlijk oogsten wanneer ik de resterende lagere toppen van de linkse plant neem, zodat beide op hun eigen tempo kunnen afmaken. En dan is er de geur… Een rijke, kruidige aroma met sterke citrusnoten vult de ruimte elke keer als de kast opengaat. Uit ervaring weet ik dat dit nog behoorlijk kan evolueren tijdens het uitharden — maar meestal alleen maar ten goede :wink: Ik kan niet wachten om de eerste monsters te testen. De finishlijn is eindelijk in zicht :herb::scissors:

Zengrower De oogsttijd kwam deze ronde niet in één keer — het kwam in golven. Vanwege de enorme grootte van de toppen op de linkse plant, besloot ik in fasen te oogsten. De hoofdtoppen waren zo massief geworden dat ze het licht blokkeerden dat de lagere toppen bereikte. Dus begon ik met het afhalen van de bovenste toppen. En wat een oogst was dat. Het gewicht van die toppen was ongelooflijk — bijna twee kilo dichte, zware bloemen. In feite was het gewicht zo extreem dat ik het scrognet aan de bovenkant van de droogtent moest bevestigen om te voorkomen dat het onder de belasting instortte. Niet iets wat je elke dag tegenkomt :smile: Ongeveer acht dagen later oogstte ik de resterende lagere toppen van de linkse plant. Mijn oorspronkelijke plan was om ze in te vriezen voor bubble hash, maar zodra ik de kwaliteit en grootte van sommige van die lagere bloemen zag, kon ik het niet weerstaan om de beste te bewaren voor drogen naast de hoofd oogst. Met de linkse plant grotendeels leeg, had de rechter Pink Rosay eindelijk ruimte om haar volledige potentieel te tonen. En ze stelde niet teleur. Ze ontwikkelde drie indrukwekkend grote hoofdtoppen die echt opvielen zodra het bladerdak openging. Ik gaf haar nog eens vijf dagen om volledig op te zwellen, zodat de calyxen goed konden rijpen voordat ik haar ook oogstte. Aangezien de droogtent al vol zat met de eerste oogst, droogt de tweede plant nu in de G-tools kast — optimaal gebruik van de beschikbare ruimte. Niets gaat verloren in deze kweek. De kleinere toppen werden gebruikt om bubble hash te maken, die ik vervolgens tot prachtige rosin drukte. Het materiaal direct na de oogst invriezen heeft echt zijn vruchten afgeworpen — de smaak is ongelooflijk rijk en goed bewaard, met een schone en expressieve smaak. Al met al was dit een oogst vol verrassingen, overvloed en karakter. Nu is het tijd voor de langzame cure… en uiteindelijk, het eindoordeel :herb::fire: