Cat piss auto!

Sliverconstruct Week 1 is officieel van start gegaan en we hebben de lancering :seedling: De Cat Piss Auto is door de grond gebroken en staat trots rechtop, ziet er gezond uit en is eager om te groeien. Er is iets aan die eerste spruit dat nooit verveelt—het is het moment waarop alle voorbereiding eindelijk de moeite waard lijkt. Op dit moment laat ik haar gewoon haar gang gaan, houd ik de omstandigheden stabiel en weersta ik de drang om te veel met haar te rommelen. Ik ben nog steeds een beginner, dus deze fase draait helemaal om geduld en observatie. Geen fancy trucs nog—gewoon schoon water, goed licht en een oplettend oog. Als deze kleine zaailing een indicatie is van wat komen gaat, zou deze kweek een leuke zijn om te volgen. Ik ben benieuwd hoe ze zich de komende week ontwikkelt.

Sliverconstruct Week 2 – Cat Piss Auto :seedling: Week twee is begonnen en de Cat Piss Auto vindt officieel haar weg. Ze begint nu wat hoogte te winnen, zich net genoeg uit te rekken om zelfvertrouwen te tonen zonder dingen te haasten. De bladeren komen mooi binnen—gezonde kleur, goede vorm en tot nu toe geen tekenen van stress. Het is zo'n stille week waarin niets dramatisch gebeurt, maar je kunt zien dat de basis wordt gelegd. Deze vroege fasen zijn niet flashy, maar ze zijn belangrijk. Ik ben nog steeds erg aan het leren terwijl ik ga, kijk nauwlettend en probeer niet te overdrijven. Op dit moment draait alles om geduld en consistentie. Als ze zo blijft reageren, zouden de komende weken veel interessanter moeten worden.

Sliverconstruct Weer een week voorbij en deze Cat Piss auto komt officieel in haar ritme. Wat aanvankelijk voorzichtig aanvoelde, is bijna van de ene op de andere dag veranderd in zelfverzekerde groei. In de afgelopen week is ze ongeveer vijf inch omhoog gestrekt en staat nu trots op zo'n 8–9 inch hoog. De snelheid van de groei is merkbaar—elke dag brengt zichtbare verandering, elke ochtend een beetje hoger dan de vorige. Ondanks de snelle ontwikkeling loopt ze nog steeds schoon zonder dat er voedingsstoffen zijn toegevoegd. De grond doet duidelijk zijn werk, houdt haar gevoed en gelukkig zonder tekenen van tekort of stress. De bladeren blijven een gezonde, levendige groene kleur hebben, met een sterke structuur en tot nu toe geen klachten. Deze week markeert de start van Week 3, en daarmee een klein experiment: een CO₂ kweekzak is aan de omgeving toegevoegd. Eerste keer dat ik er een gebruik in deze opstelling, dus de verwachtingen zijn realistisch—maar de nieuwsgierigheid is groot. Als het zelfs maar een kleine boost geeft tijdens deze agressieve groeifase, is het de proef waard. Al met al ziet ze er sterk, gezond en enthousiast uit voor wat komen gaat. Als het tempo zo doorgaat, zouden de komende weken de periode moeten zijn waarin deze plant echt haar ware karakter begint te tonen.

Sliverconstruct Week vier stond helemaal in het teken van snelheid en aanwezigheid. Deze plant lijkt elke keer dat ik ernaar kijk een beetje meer te groeien, ze strekt zich snel omhoog zodat ik de lichten alweer heb moeten verhogen om bij te blijven. De structuur opent zich mooi en de algehele vitaliteit maakt duidelijk dat ze gelukkig is in haar omgeving. Deze week markeerde de eerste echte voeding. Ik introduceerde de voedingsstoffen langzaam om te zien hoe ze zou reageren—1 ml van zowel Vivosun Base A als Base B, samen met 1 ml Cal-Mag. Tot nu toe heeft ze het goed opgepakt zonder negatieve reacties, alleen maar sterke groei en gezond uitziend loof. Wat echt opvalt, is echter de geur. Voor een plant die nog stevig in de vegetatieve groei zit, is de geur al schokkend sterk. Elke keer dat ik de tent open, is het onmogelijk om het te negeren—scherp, doordringend en veelbelovend. Als dit een indicatie is van wat komen gaat, gaat de bloei luid zijn. Op dit punt voelt alles goed afgesteld aan. De groei is constant en snel, de bladeren zijn levendig en de plant lijkt er klaar voor om naar de volgende fase te gaan. Week vier voelt als de kalmte voor de storm—het moment waarop de vegetatieve momentum zijn hoogtepunt bereikt en de pre-bloei om de hoek ligt.

Sliverconstruct Ze strekt met een doel, stapelt overal pistils en laat eindelijk die “oké, ik weet wat ik doe” energie zien. Bud-sites schieten van boven naar beneden omhoog, niet alleen de hoofden. Ze heeft die open, luchtige structuur die autos lijken te waarderen als je ze niet overvoert. Ik houd de voedingsstoffen op dit moment opzettelijk laag. Autos hoeven niet geforceerd te worden, en ik laat haar liever comfortabel cruisen dan dat ik cijfers achtervolg en haar stress geef. Het draait nu allemaal om balans — constante verlichting, milde voeding, en haar haar ding laten doen. Ze ziet er een beetje treurig uit op deze foto's, maar dat is gewoon timing — ze heeft water nodig en komt altijd weer op nadat ze gedronken heeft. Geen paniek hier. Bladeren houden nog steeds een behoorlijke kleur, stelen zijn sterk, en de bloei-ontwikkeling gaat gestaag door. Wat ik nu echt in de gaten houd, is hoe ze zich de komende weken vult. Als ze zo blijft stapelen, staan we voor lange, funky colas met die onmiskenbare Cat Piss houding. De bloei is nu in volle gang. Voortaan is het geduld, consistentie, en de natuur zijn gang laten gaan. Meer updates komen snel — dit wordt pas echt interessant.

Sliverconstruct De stretch is nog steeds aan de gang, lange takken reiken naar buiten terwijl verse pistils zich stapelen op en neer bij elke knoop. Bud-sites vormen zich nu snel—helder wit, gelijkmatig verdeeld en vol belofte. Licht snijdt schoon door het bladerdak, precies waar het moet zijn. Alles voelt doelbewust. De bladeren zijn ontspannen, de kleur is constant, en er is nul drama. De soort rust die je vertelt dat de plant gelukkig is. Deze week heb ik de voeding aangepast aan haar tempo: Basis A op 1 ml, Basis B op 2,5 ml. Niets geforceerd—gewoon reageren op wat ze vraagt terwijl de bloei zich vestigt. De funk is nog niet volledig gearriveerd, maar als je deze strain kent, weet je dat het eraan komt. Week twee is helemaal structuur en opzet. De echte show is om de hoek.

Sliverconstruct Week 3 van de bloei en de dingen worden officieel serieus in de tent. Ze heeft zich uitgestrekt alsof ze de plek bezit—lange armen, zelfverzekerde houding, geen schaamte. De verticale groei is net genoeg vertraagd om het echte werk te laten beginnen, en nu stapelt elke knoop met een doel. Bud-sites zijn niet langer “ideeën”… ze zijn verplichtingen. Pistils schieten in alle richtingen—helder wit, vers en overvloedig. Het is dat onmiskenbare teken dat we van bloei naar opbouw zijn gegaan. Suikerbladeren zijn al bestrooid alsof iemand te vroeg poedersuiker heeft gemorst, en eerlijk? Ik ben er niet boos over. Wat structuur betreft, is ze open en luchtig, waardoor het licht diep in het bladerdak kan komen. Geen claustrofobie hier. De luchtstroom is soepel, de bladeren zijn ontspannen, en er roept niets om hulp. Ze ziet er gezond, alert en heel bewust uit dat ze het goed doet. Het aroma begint te fluisteren als je dichtbij komt—nog niet luid, maar het is er. Het soort geur dat zegt: “Kom over twee weken terug en dan praten we verder.”

Sliverconstruct Stretch? Bijna helemaal gewikkeld. Structuur? Vastgezet. Missie? Groeien en schitteren alsof ze gezien wil worden vanuit de ruimte. Die ooit zo delicate knoppen zijn uitgegroeid tot echte colas. Je kunt het zelfvertrouwen nu zien — ze worden dikker bij elke knoop, pistils schieten eruit als vuurwerk in slow motion. Sommigen krullen al en worden die vage amber/oranje kleur, alsof de eerste bladeren van de herfst vroeg opduiken. En de vorst… ohhh de vorst. Suikerbladeren zijn volledig gesuikerd. Niet “lichte bestuiving.” Niet “schattige glans.” We hebben het over trichomen die uit de bladpunten klimmen alsof ze aandacht willen. Elke close-up lijkt alsof het in gemalen diamanten is gedipt. De macro-opnamen? Gewoon sneeuwglobe-energie. Het bladerdak heeft die georganiseerde chaos uitstraling: • Hoge hoofdtakken die naar het licht reiken alsof ze iets te bewijzen hebben • Zijtakken met respectabele mini-colas • Luchtstroom die schoon door de tent beweegt • Onderste ventilatoren die net beginnen te vervagen Niets dramatisch. Geen driftbuien. Geen tekorten die om hulp schreeuwen. Gewoon gestaag, zelfverzekerd vooruitgang. Je kunt zien dat ze zich op haar gemak voelt. Bladeren zijn ontspannen. Geen klauwen, geen slapheid. Gewoon chillen onder de LED's alsof ze weet dat ze op schema ligt. En de geur? Het fluistert niet meer. Het maakt zijn keel schoon. Open de tent en je krijgt die groene, scherpe, lichtzoete klap die zegt: “Ja… we zijn halverwege.” Dit is de tussenfase opklaring: • Bloemen stapelen dichter • Harsproductie neemt toe • Pistils vermenigvuldigen dagelijks • Energie volledig gericht op dichtheid Als Week 3 belofte was, is Week 4 bewijs. We zijn nog niet bij de grote finale — maar de podiumlichten zijn aan, het publiek warmt op, en ze heeft zeker geoefend.

Sliverconstruct Niets dramatisch. Geen chaos. Gewoon constante evolutie. De grootste verschuiving? Die subtiele paarse tint die binnenkomt als de herfst door het bladerdak rolt. Niet luid. Niet opzichtig. Gewoon die diepe, koelgetinte kleur die langs de suikerbladeren en randen glijdt. Je kunt het zien in het juiste licht — vooral waar de vorst het dikst is. Het is die energie van het late seizoen. Het soort dat zegt: “We gaan de tweede helft in.” En de vorst… man. Dit is niet meer de vroege glans. Dit is dichtheid. De trichomen stapelen zich op elkaar. Suikerbladeren zien er textuur uit — bijna pluizig — als fluweel gedompeld in poedersuiker. Zelfs de middelgrote toppen krijgen nu goed vorst. Ze speelt geen favorieten. De stampers doen hun ding: • Sommigen nog steeds helder en reikend • Anderen krullend en donkerder • Calyxen beginnen net iets meer op te zwellen De structuur ziet er goed uit: Hoge hoofdtakken staan trots. Zijtakken vullen zich. Lagere fans beginnen die zachte vervaging die opzettelijk aanvoelt, niet gestrest. De tent heeft nu die geur van de middenbloei — dieper, minder groen, complexer. Het blijft iets langer hangen als je het ritssluit. Niet overweldigend… maar zeker zichzelf aankondigend. Wat ik deze week het leukst vind? Ze ziet er comfortabel uit. Bladeren krabben niet. Geen wilde voedingsdramatiek. Geen paniek tekenen. Gewoon constante harsproductie en kleuruitdrukking. Week 5 is ondergewaardeerd. Het is niet flashy zoals de vroege bloei, en het is niet dramatisch zoals de late bloei… maar het is waar het karakter zich laat zien. De plant begint je te vertellen wat ze gaat worden. Op dit moment? Ze is vorstig. Ze begint te blozen. En ze ligt precies op schema. We gaan nu de “let goed op” fase in. Week 6 is meestal waar de dingen dik beginnen te worden.

Sliverconstruct Week 6 is officieel, en ze is duidelijk in de afwerkingsfase. Het groen vervaagt naar goud, en die paarse tinten komen sterk binnen — diepe pruimenstrepen die door de suikerbladeren lopen als de late herfst die zich aandient. Het sluipt niet meer… het is gevestigd. De vorst is nu dik. Geen sprankeling — dekking. Trichomen zijn zwaar gestapeld op de calyxen en lopen over de randen van de bladeren. Onder licht gloeien de toppen bijna. Buds voelen deze week voller aan — minder rek, meer dichtheid. Pistils krullen naar binnen, worden donkerder, en de calyxen zwellen mooi op. Groei is verticaal vertraagd — nu draait alles om rijping. De tent ruikt dieper, zwaarder. Volwassen. Week 6 is niet opzichtig. Het is zelfverzekerd.

Sliverconstruct Week 7 is gearriveerd, en de tent heeft officieel die late-seizoenslook aangenomen. De verkleuring is nu volledig aan de gang. De fan bladeren zijn van groen naar warme gele tinten verschoven, met diepe bordeaux en paars die door de aderen lopen. Het lijkt minder op een kweektent en meer op de eerste week van de herfst. De toppen zelf zijn deze week niet dramatisch veranderd—maar ze voelen zwaarder aan. De calyxen blijven zwellen, de pistils worden langzaam donkerder en krullen naar binnen, en de vorst is nog steeds dik over elke top. Suikerbladeren zijn bedekt, wat de toppen die stoffige, bijna besneeuwde uitstraling geeft onder het licht. Er zijn een paar tekenen dat we het einde van de weg naderen—een lichte verbranding van de voedingsstoffen aan de puntjes en vermoeide bladeren—maar niets onverwachts voor deze fase. Het is gewoon de plant die zijn werk afmaakt. Dus het plan verschuift nu naar spoelen en geduld. Geen groei meer forceren. Geen pogingen meer om extra uit haar te persen. Gewoon de plant laten doorgaan in deze laatste weken terwijl de trichomen hun rijping voltooien en de smaken zich vestigen. Week 7 voelt altijd als dit stille moment voor de oogst— niet veel actie, gewoon de langzame rijping van alles wat je de afgelopen maanden hebt opgebouwd. De finishlijn is officieel in zicht.

Sliverconstruct Week 8 is officieel aangebroken, en de tent voelt nu anders aan. De plant strekt niet meer of bouwt geen nieuwe structuur meer op—ze is gewoon aan het afmaken. Alles aan haar zegt dat het einde nabij is. De toppen zijn dik met rijp, suikerbladeren bedekt met trichomen alsof ze in poedersuiker zijn gerold. De stampers worden diep oranje en krullen naar binnen, terwijl er hier en daar nog een paar verse witte haartjes naar buiten komen—kleine tekenen dat ze het laatste beetje groei eruit perst voordat de finale zwelling begint. De kleuren zijn deze week echt tot leven gekomen. De bladeren zijn veranderd in tinten geel, bordeaux en diep paars, wat de plant die klassieke vervaging aan het eind van het seizoen geeft. Het lijkt bijna wel herfst in de tent. De voedingsstoffen zijn bijna op, en de plant draait nu op wat ze eerder in de groei heeft opgeslagen. Er zijn ook hints van vermoeidheid—licht krokante bladpunten en af en toe een krul—maar niets alarmerends. Het is de uitstraling van een plant die alles heeft gegeven wat ze had voor de bloemen. De toppen zelf voelen elke dag zwaarder en harsachtiger aan. Trichomen zijn dik over de kelk en suikerbladeren, wat elke cola die bevroren, sprankelende uitstraling geeft onder het licht. Op dit punt is de focus verschoven van groeien naar rijpen. Voeden is gestopt en de flush is begonnen. Het doel is nu eenvoudig: laat de plant deze laatste dagen rustig doorgaan terwijl de trichomen rijpen en de smaken zich settelen. Week 8 voelt altijd als het stille moment voor de oogst. Geen grote veranderingen, gewoon de langzame laatste transformatie terwijl de plant zich voorbereidt op het einde van zijn cyclus. De finishlijn is nu dichtbij.

Sliverconstruct De tent ziet er nu echt uit als een echte late bloei. De toppen zijn opgestapeld met een zware laag trichomen, die van een afstand die zilveren, suikerlijke uitstraling geven en van dichtbij nog mooier worden. De kleuren zijn ook echt tot leven gekomen, met diepe paarse tinten, vervaagde groene kleuren en die droge herfsttonen die door de bladeren lopen. Het heeft die klassieke eindfase uitstraling — een beetje ruw om de randen, maar op de best mogelijke manier. De structuur is lang en takkerig gebleven, met toppen verspreid over de plant in plaats van slechts één enorme dominante top. Sommige colas worden mooi dik, terwijl andere een beetje meer speervormig en luchtig blijven, maar over het algemeen heeft de plant een hoop karakter. Het voelt minder als een showroomkweek en meer als iets wilds, harsachtig en unieks. Van dichtbij is de bloem de ster van de show. De suikerbladeren zijn absoluut bedekt, en het contrast tussen de paarse bladpunten en de heldere, frosty topplaatsen geeft het een echt opvallende uitstraling. Zelfs met de slijtage en krul van de bladeren in de late bloei, zien de toppen er nog steeds luid en fotogeniek uit. Dit is zo'n plant die eruitziet alsof hij een verhaal heeft dat erover geschreven is. Op dit punt straalt de hele tent die laatste stretch-energie uit — vermoeide fanbladeren, gezwollen bloeiclusters en die onmiskenbare “bijna daar” vibe. Ze is misschien niet de netste plant ter wereld, maar ze eindigt met persoonlijkheid, kleur en een heleboel frost. Nog ongeveer een week geven en dan oogsten.

Sliverconstruct En zo… is ze klaar. Wat begon als een andere ronde, veranderde in een van de gemakkelijkste trims die ik in lange tijd heb gehad—en eerlijk gezegd, een van de meest bevredigende afwerkingen ook. De potten zijn gevuld, de scharen zijn eindelijk schoon, en de kamer ruikt naar het resultaat van hard werken. Eindgewicht: 132 gram. Geen monster opbrengst, maar schoon, solide en goed verdiend. De toppen kwamen er frosty uit met die klassieke structuur—strakke clusters, luide pistillen, en een geur die je meteen raakt. Er is momenteel een rauwheid aan, maar je kunt al zien dat de cure alles samen gaat brengen. Als ik eerlijk ben tegen mezelf, heb ik iets te vroeg geoogst. Een week langer zou een verschil hebben gemaakt. Je kunt het zien aan de pistillen en voelen in de dichtheid—ze had nog net iets meer te geven. Waarschijnlijk had ik iets meer gewicht kunnen behalen en de potentie kunnen ronden. Maar dat hoort bij het spel. Elke oogst leert iets, en deze was een herinnering aan geduld. Toch, geen spijt. Deze ronde voelde soepel. Geen grote hoofdpijn, geen langdurige gevechten—gewoon constante groei, een eenvoudige oogst, en een van de minst pijnlijke trims die ik heb gedaan. Dat alleen maakt het al een overwinning. Nu is het tijd voor de cure—de echte finishing touch. Daar gaat deze oogst ofwel naar een hoger niveau of blijft waar hij is. Potten zijn klaar, de deksels zullen dagelijks worden geopend, en we laten de tijd zijn werk doen. Belangrijke lessen uit deze ronde: Vertrouw de plant—haast je niet met de afwerking Gemakkelijke trims zijn onderschatte zegeningen Zelfs een “had langer gekund” oogst kan nog steeds van kwaliteit zijn Aan het eind van de dag, 132 gram van je eigen werk in potten voelt anders.