"Black Indica" C#7

Ultraviolet iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

Ultraviolet Het Corpus Hermeticum vertaald door G.R.S. Mead II. Aan Asclepius

Ultraviolet Het Corpus Hermeticum vertaald door G.R.S. Mead III. De Heilige Preek

Ultraviolet Het Corpus Hermeticum vertaald door G.R.S. Mead IV. De Beker of Monad

Ultraviolet —

Ultraviolet Het voelt alsof de groei gewoon tot stilstand komt, de plant ging van het geven van de meerderheid van zijn geproduceerde energie aan de hoofdcola, nu heeft het 4, 5, 6 of meer zijtakken die "dichterbij" de hoofdlichtbron zijn, en de plant neemt de tijd om deze situatie te evalueren, de intelligentie is behoorlijk meedogenloos en zal energie herverdelen over de resterende takken. Met een beetje ervaring kun je gewoon de hoofdtaak iets verder naar beneden of omhoog trekken totdat je de zoete plek vindt, en micro-aanpassingen doen totdat je tevreden bent. Het ontwikkelen van 4, 5, 6 hoofd takken creëert een gevoel van groei die tot stilstand komt. Gewoon veel meer te doen over een breder gebied, de plant zal in eenheid groeien. *Toekomstige ik weet nu dat dit "Apicale Dominantie" wordt genoemd. Het Corpus Hermeticum vertaald door G.R.S. Mead VI. Alleen God is goed en elders nergens

Ultraviolet Er is altijd die ene toekomstige cola die boven de rest wil uitschieten, buig het in welke richting dan ook die moet worden gevuld, en probeer de buigingen zo natuurlijk mogelijk te houden. Later, wanneer de stelen verharden, kan het problemen veroorzaken als het onnatuurlijk gedraaid is, waardoor het zwak, broos en vatbaar voor afbreken wordt. Planten hebben allemaal 9-vingerige bladeren en lijken voor nu gewoon te relaxen! Ik geniet ervan om ontspannen bladeren te zien, ze krijgen een "luie" uitstraling, de zoete plek, niet te veel, niet te weinig, en een scherp contrast wanneer ze overschakelen naar harde scherpe satellieten in de vroege bloei met het bloeispectrum in volle gang. Ik haal 30-35 mollen per dag. Omdat geen van de hoofd stelen verticaal groeit zoals je normaal zou hebben, creëert dit een ander probleem voor de intelligentie omdat het het gewicht dat een steel kan ondersteunen niet zal overgroeien. Normaal groeit een cannabisplant als een gewone boom, een perfect gewichtsgebalanceerde piramide, de meeste stelen zitten binnen een verticale range van 45-90 graden. Om het grove gewicht onevenwicht te verlichten, groeit de plant zijstelen bijna als een "stress" tegengewicht.

Ultraviolet De nieuwe HVAC voor de bodem presteert goed, waardoor ik een overstroming/droogte-stijl kan toepassen op het water geven, zonder me zorgen te maken over overbewatering. Cannabis heeft een "sweet spot" waar de stressreactie op "droogte" kan worden geactiveerd voordat de negatieve effecten van droogte de groei dramatisch kunnen beïnvloeden. 's Nachts verwerken planten alle opgeslagen energie van fotosynthese als een bijproduct van cellulaire ademhaling en geven ze veel waterdamp RH% in de lucht af. Geef 's nachts geen water, geef in de ochtend water. VIII. Dat niets van bestaande dingen vergaat, maar dat mensen in de fout hun veranderingen als vernietigingen en als sterfgevallen beschrijven.

Ultraviolet De planten heel hard pushen, temperaturen lopen hoog op, het voelt bijna alsof de plant na 3-4 dagen een beetje moe begint te worden, de lichtintensiteit verlagen en de plant een dag/nacht op 74 laten chillen en de groei explodeerde. Alles wat het nodig had was een adempauze. Over Gedachte en Gevoel

Ultraviolet * Bericht aan de toekomstige ik, meet! De Sleutel

Ultraviolet Kapsel voor de dames. Heb ze een vrij genadeloze defoliatie gegeven, 2,3 knopen gelaten zodat het bijna een lolly is, gewichten toegevoegd om enkele diagonaal hellende stelen te versterken, wat helpt om de helling verder te verlengen voor een betere spreiding, niet zoals normaal snel in de bloei gaan. Mind Unto Hermes

Ultraviolet Alle voedingsstoffen die het ooit nodig zou kunnen hebben, zijn in overvloed aanwezig; het neemt voedingsstoffen op op basis van de vraag naar groei, die voornamelijk wordt bepaald door het beschikbare licht. De groei van planten en de geografische verspreiding (waar de plant kan groeien) worden sterk beïnvloed door de omgeving. Als een omgevingsfactor minder dan ideaal is, beperkt dit de groei en/of verspreiding van een plant. Bijvoorbeeld, alleen planten die zijn aangepast aan beperkte hoeveelheden water kunnen in woestijnen overleven. Direct of indirect worden de meeste plantproblemen veroorzaakt door omgevingsstress. In sommige gevallen beschadigen slechte omgevingsomstandigheden (bijv. te weinig water) een plant direct. In andere gevallen verzwakt omgevingsstress een plant en maakt het kwetsbaarder voor ziekten of insectenaanvallen. Omgevingsfactoren die de groei van planten beïnvloeden zijn onder andere licht, temperatuur, water, luchtvochtigheid en voeding. Het is belangrijk om te begrijpen hoe deze factoren de groei en ontwikkeling van planten beïnvloeden. Met een basisbegrip van deze factoren kun je mogelijk planten manipuleren om aan je behoeften te voldoen, of het nu gaat om een verhoogde productie van bladeren, bloemen of fruit. Door de rol van deze factoren te herkennen, kun je ook beter plantproblemen diagnosticeren die worden veroorzaakt door omgevingsstress. Licht Drie hoofdkenmerken van licht beïnvloeden de groei van planten: hoeveelheid, kwaliteit en duur. Hoeveelheid De lichthoeveelheid verwijst naar de intensiteit of concentratie van zonlicht. Dit varieert met de seizoenen. De maximale hoeveelheid licht is aanwezig in de zomer en de minimale in de winter. Tot op zekere hoogte, hoe meer zonlicht een plant ontvangt, hoe groter de capaciteit om voedsel te produceren via fotosynthese. Je kunt de lichthoeveelheid manipuleren om verschillende groeipatronen van planten te bereiken. Verhoog het licht door planten te omringen met reflecterende materialen, een witte achtergrond of aanvullende lichten. Verminder het door planten te schaduw te geven met kaasdoek of geweven schaduwdoeken. Kwaliteit Lichtkwaliteit verwijst naar de kleur (golflengte) van licht. Zonlicht levert het volledige spectrum van golflengten en kan door een prisma worden opgesplitst in banden van rood, oranje, geel, groen, blauw, indigo en violet. Blauw en rood licht, dat door planten wordt opgenomen, heeft de grootste invloed op de groei van planten. Blauw licht is voornamelijk verantwoordelijk voor vegetatieve (blad) groei. Rood licht, in combinatie met blauw licht, bevordert de bloei. Planten lijken groen voor ons omdat ze groen licht reflecteren in plaats van het op te nemen. Weten welke lichtbron te gebruiken is belangrijk voor het manipuleren van de groei van planten. Bijvoorbeeld, fluorescent (koel wit) licht is hoog in de blauwe golflengte. Het bevordert bladgroei en is uitstekend voor het starten van zaailingen. Gloeilampen zijn hoog in het rode of oranje bereik, maar produceren over het algemeen te veel warmte om een waardevolle lichtbron voor planten te zijn. Fluorescentie groeilampen proberen zonlicht na te bootsen met een mengsel van rode en blauwe golflengten, maar ze zijn kostbaar en over het algemeen niet beter dan gewone fluorescentielampen. Duur Duur, of fotoperiode, verwijst naar de hoeveelheid tijd dat een plant aan licht wordt blootgesteld. Fotoperiode controleert de bloei in veel planten (Figuur 1). Wetenschappers dachten vroeger dat de lengte van de lichtperiode de bloei en andere reacties binnen planten op gang bracht. Daarom beschrijven ze planten als kortdag- of langdagplanten, afhankelijk van de omstandigheden waaronder ze bloeien. We weten nu dat het niet de lengte van de lichtperiode is, maar eerder de lengte van ononderbroken duisternis, die cruciaal is voor de bloemontwikkeling. Planten worden ingedeeld in drie categorieën: kortdag (langnacht), langdag (kortnacht) of dagneutraal, afhankelijk van hun reactie op de duur van licht of duisternis. Kortdagplanten vormen bloemen alleen wanneer de daglengte minder is dan ongeveer 12 uur. Veel voorjaars- en herfstbloeiende planten, zoals chrysanten, kerststerren en kerstcactus, vallen in deze categorie. In tegenstelling tot kortdagplanten vormen langdagplanten bloemen alleen wanneer de daglengte meer dan 12 uur bedraagt. De meeste zomerbloeiende planten (bijv. rudbeckia, Californische klaproos en asters), evenals veel groenten (bieten, radijs, sla, spinazie en aardappelen), vallen in deze categorie. Dagneutrale planten vormen bloemen ongeacht de daglengte. Voorbeelden zijn tomaat, maïs, komkommer en sommige aardbeienvariëteiten. Sommige planten passen niet in een categorie, maar kunnen reageren op combinaties van daglengtes. Petunia's bijvoorbeeld, bloeien ongeacht de daglengte, maar bloeien eerder en overvloediger met lange dagen. Je kunt de fotoperiode gemakkelijk manipuleren om de bloei te stimuleren. Bijvoorbeeld, chrysanten bloeien normaal gesproken in de korte dagen van de lente of de herfst, maar je kunt ze laten bloeien in het midden van de zomer door ze te bedekken met een doek die elke dag 12 uur lang volledig licht blokkeert. Na enkele weken van deze behandeling is de kunstmatige donkere periode niet langer nodig, en zullen de planten bloeien alsof het lente of herfst is. Deze methode wordt ook gebruikt om kerststerren op tijd voor Kerstmis te laten bloeien. Om een langdagplant in bloei te brengen wanneer de daglengte minder is dan 12 uur, stel je de plant bloot aan aanvullende verlichting. Na enkele weken zullen bloemknoppen zich vormen. Temperatuur Temperatuur beïnvloedt de meeste plantprocessen, waaronder fotosynthese, transpiratie, ademhaling, kieming en bloei. Naarmate de temperatuur stijgt (tot op een bepaald punt), nemen fotosynthese, transpiratie en ademhaling toe. In combinatie met de daglengte beïnvloedt temperatuur ook de overgang van vegetatieve (blad) naar reproductieve (bloeiende) groei. Afhankelijk van de situatie en de specifieke plant kan het effect van temperatuur deze overgang versnellen of vertragen. Kieming De temperatuur die nodig is voor kieming varieert per soort. Over het algemeen kiemen koel-seizoen gewassen (bijv. spinazie, radijs en sla) het beste bij 13° tot 18°C, terwijl warm-seizoen gewassen (bijv. tomaat, petunia en lobelia) het beste kiemen bij 18° tot 24°C. Bloei Soms gebruiken tuinbouwers temperatuur in combinatie met daglengte om de bloei te manipuleren. Bijvoorbeeld, een kerstcactus vormt bloemen als gevolg van korte dagen en lage temperaturen (Figuur 1). Om een kerstcactus te stimuleren om te bloeien, plaats je deze in een kamer met meer dan 12 uur duisternis per dag en een temperatuur van 10° tot 13°C totdat de bloemknoppen zich vormen. Als de temperaturen hoog zijn en de dagen lang, zullen koel-seizoen gewassen zoals spinazie bloeien (schieten). Echter, als de temperaturen te koel zijn, zal de vrucht niet worden gezet op warm-seizoen gewassen zoals tomaten. Oogstkwaliteit Lage temperaturen verminderen het energieverbruik en verhogen de suikeropslag. Daarom verhoogt het laten liggen van gewassen zoals rijpe winterpompoen aan de wijnstok tijdens koele, herfstnachten hun zoetheid. Ongunstige temperaturen veroorzaken echter gestoord groei en groenten van slechte kwaliteit. Bijvoorbeeld, hoge temperaturen veroorzaken bittere sla. Fotosynthese en ademhaling Thermoperiode verwijst naar dagelijkse temperatuurverandering. Planten groeien het beste wanneer de temperatuur overdag ongeveer 10 tot 15 graden hoger is dan de temperatuur 's nachts. Onder deze omstandigheden fotosynthetiseren planten (bouwen op) en ademen (breken af) tijdens optimale dagtemperaturen en verminderen vervolgens de ademhaling 's nachts. Echter, niet alle planten groeien het beste onder dezelfde temperatuurverschillen tussen nacht- en dagtemperaturen. Bijvoorbeeld, leeuwenbekjes groeien het beste bij nachtelijke temperaturen van 13°C; kerststerren, bij 17°C. Temperaturen die hoger zijn dan nodig verhogen de ademhaling, soms boven het niveau van fotosynthese. Hierdoor worden fotosynthaten sneller gebruikt dan ze worden geproduceerd. Voor groei om plaats te vinden, moet fotosynthese groter zijn dan ademhaling. Te lage dagtemperaturen produceren vaak slechte groei door de fotosynthese te vertragen. Het resultaat is een verminderde opbrengst (d.w.z. fruit- of graanproductie). Doorbreken van de rustperiode Sommige planten die in koude gebieden groeien, hebben een bepaald aantal dagen met lage temperaturen nodig (rustperiode). Weten welke periode van lage temperatuur een plant nodig heeft, indien van toepassing, is essentieel om deze tot zijn potentieel te laten groeien. Perziken zijn een goed voorbeeld; de meeste variëteiten hebben 700 tot 1.000 uur tussen 0° en 7°C nodig voordat ze hun rustperiode doorbreken en beginnen te groeien. Lelies hebben zes weken temperaturen van of net onder 1°C nodig voordat ze bloeien. Narcissen kunnen worden gedwongen om te bloeien door de bollen in oktober bij 1° tot 4°C op te slaan. De koude temperatuur stelt de bollen in staat om te rijpen. Wanneer ze in het midden van de winter naar een kas worden verplaatst, beginnen ze te groeien, en zijn de bloemen binnen drie tot vier weken klaar om te worden geoogst. Winterhardheid Planten worden geclassificeerd als winterhard of niet-winterhard, afhankelijk van hun vermogen om koude temperaturen te weerstaan. Winterharde planten zijn diegenen die zijn aangepast aan de koude temperaturen van hun groeiomgeving. Houtachtige planten in de gematigde zone hebben zeer geavanceerde middelen om de overgang van de herfst naar de winter te voelen. Verminderde daglengte en temperatuur triggeren hormonale veranderingen die ervoor zorgen dat bladeren stoppen met fotosynthetiseren en voedingsstoffen naar takken, knoppen, stelen en wortels verplaatsen. Een abscissielaag vormt zich waar elke petiole zich met een stam verbindt, en de bladeren vallen uiteindelijk af. Veranderingen binnen de stam- en stengeltweefsel over een relatief korte periode "vriesbestendig" de plant. Winterbeschadiging van winterharde planten komt meestal voor wanneer de temperaturen te snel dalen in de herfst voordat een plant volledig in rust is gegaan. In andere gevallen kan een plant de rustperiode doorbreken in het midden of het einde van de winter als het weer ongewoon warm is. Als een plotselinge, ernstige koudegolf volgt op de warme periode, kunnen anders winterharde planten ernstig worden beschadigd. Het is vermeldenswaard dat de toppen van winterharde planten veel beter bestand zijn tegen kou dan de wortels. Planten die normaal gesproken winterhard zijn tot -12°C kunnen worden gedood als ze in containers staan en de wortels worden blootgesteld aan -6°C. Winterbeschadiging kan ook optreden als gevolg van uitdroging (uitdrogen) van plantweefsels. Mensen vergeten vaak dat planten ook in de winter water nodig hebben. Wanneer de grond bevroren is, is de waterbeweging naar een plant sterk beperkt. Op een winderige winterdag kunnen breedbladige altijdgroene planten binnen enkele minuten watertekort krijgen, en de bladeren of naalden worden dan bruin. Om het risico van dit type schade te minimaliseren, zorg ervoor dat je planten goed bewaterd de winter ingaan. Water en luchtvochtigheid *De meeste groeiende planten bevatten ongeveer 90 procent water. Water speelt vele rollen in planten. Het is:* Een primaire component in fotosynthese en ademhaling Verantwoordelijk voor turgordruk in cellen (zoals de lucht in een opgeblazen ballon, is water verantwoordelijk voor de volheid en stevigheid van plantweefsel. Turgor is nodig om de celvorm te behouden en celgroei te waarborgen.) Een oplosmiddel voor mineralen en koolhydraten die door de plant bewegen Verantwoordelijk voor het koelen van bladeren terwijl het verdampt uit het bladweefsel tijdens transpiratie Een regelaar van het openen en sluiten van stomata, waardoor transpiratie en, tot op zekere hoogte, fotosynthese wordt gecontroleerd De bron van druk om wortels door de grond te bewegen Het medium waarin de meeste biochemische reacties plaatsvinden Relatieve luchtvochtigheid is de verhouding van waterdamp in de lucht tot de hoeveelheid water die de lucht bij de huidige temperatuur en druk kan vasthouden. Warme lucht kan meer waterdamp vasthouden dan koude lucht. Relatieve luchtvochtigheid (RH) wordt uitgedrukt door de volgende vergelijking: RH = water in lucht ÷ water dat lucht kan vasthouden (bij constante temperatuur en druk) De relatieve luchtvochtigheid wordt gegeven als een percentage. Bijvoorbeeld, als een pond lucht bij 24°C 4 gram waterdamp kan vasthouden, en er zijn slechts 3 gram water in de lucht, dan is de relatieve luchtvochtigheid (RH): 3 ÷ 4 = 0.75 = 75% Waterdamp beweegt van een gebied met hoge relatieve luchtvochtigheid naar een gebied met lage relatieve luchtvochtigheid. Hoe groter het verschil in luchtvochtigheid, hoe sneller het water beweegt. Deze factor is belangrijk omdat de snelheid van waterbeweging direct de transpiratiesnelheid van een plant beïnvloedt. De relatieve luchtvochtigheid in de luchtruimtes tussen bladcellen benadert 100 procent. Wanneer een stoma opent, stroomt waterdamp binnenin het blad naar buiten in de omringende lucht (Figuur 2), en er vormt zich een luchtbel met hoge luchtvochtigheid rond de stoma. Door dit kleine gebied van lucht te verzadigen, vermindert de luchtbel het verschil in relatieve luchtvochtigheid tussen de luchtruimtes binnen het blad en de lucht naast het blad. Hierdoor vertraagt de transpiratie. Als de wind de luchtbel met luchtvochtigheid wegblaast, neemt de transpiratie echter toe. Daarom is de transpiratie meestal op zijn hoogtepunt op hete, droge, winderige dagen. Aan de andere kant is de transpiratie over het algemeen vrij traag wanneer de temperaturen koel zijn, de luchtvochtigheid hoog is en er geen wind is. Hele hete, droge omstandigheden komen meestal voor tijdens de zomer, wat gedeeltelijk verklaart waarom planten snel verwelken in de zomer. Als er geen constante watervoorziening beschikbaar is om door de wortels te worden opgenomen en naar de bladeren te worden verplaatst, gaat de turgordruk verloren en worden de bladeren slap. Plantenvoeding Plantenvoeding wordt vaak verward met bemesting. Plantenvoeding verwijst naar de behoefte van een plant aan en het gebruik van basischemische elementen. Bemesting is de term die wordt gebruikt wanneer deze materialen aan de omgeving rond een plant worden toegevoegd. Er moet veel gebeuren voordat een chemisch element in een meststof door een plant kan worden gebruikt. Planten hebben 17 elementen nodig voor een normale groei. Drie daarvan - koolstof, waterstof en zuurstof - komen voor in lucht en water. De rest komt voor in de bodem. Zes bodemelementen worden macronutriënten genoemd omdat ze in relatief grote hoeveelheden door planten worden gebruikt. Dit zijn stikstof, kalium, magnesium, calcium, fosfor en zwavel. Acht andere bodemelementen worden in veel kleinere hoeveelheden gebruikt en worden micronutriënten of spoorelementen genoemd. Dit zijn ijzer, zink, molybdeen, mangaan, boor, koper, kobalt en chloor. De meeste voedingsstoffen die een plant nodig heeft, zijn opgelost in water en worden vervolgens door de wortels opgenomen. In feite wordt 98 procent opgenomen uit de bodem-wateroplossing, en slechts ongeveer 2 procent wordt daadwerkelijk uit bodemdeeltjes gehaald. Meststoffen Meststoffen zijn materialen die plantenvoedingsstoffen bevatten en aan de omgeving rond een plant worden toegevoegd. Over het algemeen worden ze aan het water of de bodem toegevoegd, maar sommige kunnen op bladeren worden gespoten. Deze methode wordt foliaire bemesting genoemd. Dit moet zorgvuldig gebeuren met een verdunde oplossing, omdat een hoge concentratie meststof de bladcellen kan beschadigen. De voedingsstof moet echter wel door de dunne waslaag (cutin) op het bladoppervlak heen. Meststoffen zijn geen plantenvoeding! Planten produceren hun eigen voedsel uit water, kooldioxide en zonne-energie via fotosynthese. Dit voedsel (suikers en koolhydraten) wordt gecombineerd met plantenvoedingsstoffen om eiwitten, enzymen, vitamines en andere elementen die essentieel zijn voor groei te produceren. Voedingsstofabsorptie Alles wat de suikerproductie in bladeren vermindert of stopt, kan de voedingsstofabsorptie verlagen. Dus, als een plant onder stress staat door weinig licht of extreme temperaturen, kan er een voedingsstoftekort ontstaan. De ontwikkelingsfase of groeisnelheid van een plant kan ook de hoeveelheid opgenomen voedingsstoffen beïnvloeden. Veel planten hebben een rustperiode (inactieve periode) gedurende een deel van het jaar. Gedurende deze tijd worden er weinig voedingsstoffen opgenomen. Planten kunnen ook verschillende voedingsstoffen opnemen naarmate bloemknoppen beginnen te ontwikkelen dan tijdens perioden van snelle vegetatieve groei.

Ultraviolet Zeer blij dat het de eerste keer is dat ik met mijn eigen ogen de pr/pfr fotoconversie heb kunnen observeren. Ik ben niet zo geduldig geweest om elke week een extra uur duisternis te geven, maar desondanks hebben we het eerste teken van bloei bij 10 uur duisternis. Met 14 uur licht. Het bladerdak van de planten raakt al net iets boven de 925umol die aanbevolen wordt voor 12 uur, de plant heeft geen behoefte om te rekken. Begint gewoon knoppen op knoppen te stapelen als een perfect spelletje één aardappel, twee aardappelen. De Geheime Preek op de Berg

Ultraviolet MISLUKTE poging. Spintmijten waren er eerder. Je kunt ze niet allemaal winnen. Lessen te leren. Stomataal geleiding meet hoe gemakkelijk gassen zoals kooldioxide (CO2) en waterdamp door de stomata (poriën) op de bladeren van een plant kunnen bewegen. Het is in wezen een maat voor de mate waarin de stomata open zijn, wat op zijn beurt de snelheid van gasuitwisseling tussen het blad en de omringende atmosfeer beïnvloedt. Dit proces is cruciaal voor fotosynthese (CO2-opname) en transpiratie (waterverlies). Stomata: Dit zijn kleine poriën op het bladoppervlak, gereguleerd door gespecialiseerde sluitcellen. Gasuitwisseling: Stomata vergemakkelijken de opname van CO2 voor fotosynthese en de afgifte van waterdamp tijdens transpiratie. Regulatie: De mate van stomatale opening (en dus, stomatale geleiding) wordt beïnvloed door factoren zoals lichtintensiteit, temperatuur, luchtvochtigheid en de waterstatus van het blad. Belang: Stomataal geleiding is cruciaal voor de overleving van planten, omdat het direct invloed heeft op fotosynthese, transpiratie en de algehele waterbalans. Stomataal geleiding wordt vaak gemeten met instrumenten zoals porometers, die de snelheid van CO2-opname of waterdampverlies door de stomata kunnen schatten. De dampdruktekort (VPD) is een belangrijke omgevingsfactor die de stomatale geleiding in planten aanzienlijk beïnvloedt. Over het algemeen, naarmate de VPD toeneemt, heeft de stomatale geleiding de neiging te verminderen, vooral bij hogere VPD-niveaus. Deze vermindering van stomatale geleiding helpt planten water te besparen onder drogere atmosferische omstandigheden. De exacte relatie tussen VPD en stomatale geleiding kan echter variëren tussen plantensoorten en onder verschillende omgevingsomstandigheden. Externe omgevingsfactoren die het stomataal gedrag beïnvloeden zijn als volgt: 1. Licht is de primaire externe factor die de stomatale geleiding bepaalt, aangezien stomata worden geactiveerd en open zijn tijdens de daglichturen. 2. Luchtvochtigheid beïnvloedt de stomatale geleiding. Lage luchtvochtigheid vermindert de stomatale geleiding om water te behouden. Stomata zullen openen bij hoge luchtvochtigheid, zelfs als de waterinhoud van het blad lager is. 3. De water- en voedingsstatus van de bodem zal ook invloed hebben op de stomatale geleiding, die zal afnemen wanneer de bodemvochtigheid lager is. Zie Figuur 3. 4. Stijgingen in luchttemperatuur zullen de stomatale geleiding verhogen, onafhankelijk van de waterstatus van de plant en fotosynthese. Hoewel dit planten helpt af te koelen door verdamping en de fotosynthese verhoogt, verliezen planten meer water. 5. Verhoogde atmosferische CO2-concentratie vermindert de stomatale geleiding, wat kan leiden tot een afname van de fotosynthese. 6. Zoutstress vermindert ook de stomatale geleiding - dit is significant omdat bijna 7% van het wereldwijde land zout is. De interne en externe factoren die de stomatale geleiding controleren, zullen ook met elkaar interageren, zodat de stomatale respons complex kan zijn. Functies van Stomataal Geleiding De hierboven beschreven beïnvloedende factoren zullen ook de vitale plantfuncties beïnvloeden waarbij stomatale geleiding betrokken is. Bijvoorbeeld, stomatale geleiding is noodzakelijk voor gasuitwisseling in planten. Stomata zijn meestal open in het daglicht om CO2 voor fotosynthese en zuurstof voor respiratie binnen te laten. Wanneer stomata open zijn, ontsnapt water in de vorm van damp naar de atmosfeer, als transpiratie. Daarom is stomatale weerstand noodzakelijk om het waterverlies van de plant te beperken door stomata te sluiten. Stijgingen in temperatuur en waterstatus van lucht en bodem, die de stomata controleren, zullen allemaal invloed hebben op de hoeveelheid koolstof die door fotosynthese wordt gefixeerd, evenals de hoeveelheid water die door transpiratie verloren gaat. Uiteindelijk worden de overleving en productiviteit van planten beïnvloed. Bovendien stoten planten meer dan 30.000 vluchtige organische verbindingen uit. Hun emissie wordt gecontroleerd door de stomata, maar hangt ook af van de vluchtigheid en concentratie van de verbindingen in het bladwater en lipiden. Externe factoren zoals licht en temperatuur die de stomatale geleiding controleren, beïnvloeden ook de emissie van deze vluchtige verbindingen. Dus, stomatale geleiding is essentieel voor planten en voor de wereldwijde koolstof- en watercyclus. Omdat het proces CO2 en waterdamp reguleert, speelt het ook een essentiële rol in het klimaat. Deze aspect heeft echter weinig aandacht gekregen totdat klimaatverandering een erkende kracht werd om rekening mee te houden. Daarom is gedetailleerde informatie over het patroon van stomatale geleiding in verschillende ecosystemen, geografische gebieden en klimaten nog niet gemakkelijk beschikbaar. Nocturnale Stomataal Geleiding Bladstomata zijn 's nachts gesloten omdat er geen fotosynthese wordt geactiveerd zonder daglicht. Nocturnale geleiding (gn) vindt echter plaats via cuticula. Sommige nocturnale geleiding gebeurt ook via stomata. Hoewel het niet goed begrepen is, zijn er veel hypothesen om te verklaren waarom nocturnale stomatale geleiding bestaat, zoals: Verwijdering van overtollig CO2 dat tijdens de respiratie is gevormd Transport van zuurstof gemengd in xylemsap naar bladeren in hoge bomen Transport van voedingsstoffen Lekkage door onjuiste sluiting van stomata Vroeg in de ochtend gecontroleerde opening van stomata die een vroege start van fotosynthese mogelijk maakt, wat nuttig is in gevallen of fasen van snelle groei Tot op heden is er echter geen brede overeenstemming over een van deze hypothesen. Zowel stomatale geleiding als dampdruktekort (VPD) beïnvloeden transpiratie, maar VPD wordt vaak beschouwd als de primaire drijvende kracht, met stomatale geleiding als een regulerend mechanisme. VPD vertegenwoordigt het verschil in waterdampdruk tussen het blad en de omringende lucht, wat de drijvende kracht creëert voor water om uit het blad te verdampen. Stomataal geleiding, aan de andere kant, is de maat voor hoe gemakkelijk waterdamp uit het blad kan bewegen via de stomata, en het wordt door de plant gereguleerd om waterverlies in balans te brengen met andere behoeften, zoals CO2-opname voor fotosynthese. VPD als de drijvende kracht: Hoe hoger de VPD, hoe groter de waterdampdrukgradient tussen het blad en de atmosfeer, waardoor het gemakkelijker wordt voor water om te verdampen en dus de transpiratie toeneemt. Stomataal geleiding als een regulator: Planten reguleren de opening en sluiting van stomata, wat op zijn beurt de stomatale geleiding beïnvloedt. Dit stelt planten in staat om de transpiratiesnelheden aan te passen in reactie op veranderende omgevingsomstandigheden, zoals waterstress of hoge VPD. Interactie tussen VPD en stomatale geleiding: Wanneer de VPD laag is, zijn stomata waarschijnlijker open, waardoor hogere transpiratiesnelheden mogelijk zijn. Naarmate de VPD toeneemt, kunnen stomata gedeeltelijk sluiten om waterverlies te verminderen en te voorkomen dat de waterpotentiaal van het blad te laag wordt. Als de lucht heet en droog is (hoge VPD), zal de plant over het algemeen zijn stomata sluiten om waterverlies te verminderen, ook al is de drijvende kracht voor transpiratie hoog. Omgekeerd, als de lucht koel en vochtig is (lage VPD), zal de plant zijn stomata meer openen, waardoor hogere transpiratiesnelheden mogelijk zijn. https://nph.onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/nph.19607