TFTC: The Laughing Martian God

Jobbie Welkom ganja liefhebbers, welkom bij onze eerste aflevering van "Verhalen uit de Kast", wij, als onderdeel van Jobbie studios in samenwerking met onze partners Mars-Hydro, zijn verheugd om jullie "De Lachende Marsiaan God" te presenteren. We hopen dat je geniet van de presentatie van vanavond. Mijn naam is Jobbie, het verhaal dat je gaat horen klinkt misschien ongelooflijk, het klinkt misschien alsof ik een gek ben, en misschien ben ik dat ook. Er zijn vier weken verstreken sinds mijn leven een koers heeft genomen die ik in mijn wildste dromen nooit had kunnen dromen, sindsdien voelt het alsof een onzichtbare hand me langs een kronkelig pad heeft geleid, naar de grenzen van het menselijk bestaan zelf, naar Mars en de Kolonie van Nieuw Los Angeles. Het voelt alsof mijn bestaan en geest op de roep, nee, het gelach van een onzichtbare God zijn, dus alsjeblieft, luister naar mijn verhaal, ik smeek je! Luister gewoon naar wat ik ga zeggen, het begon allemaal op aarde in een laboratorium, vier weken geleden. Mijn taak in het lab was om stenen te onderzoeken die door archeologen van Mars waren teruggestuurd, voornamelijk de moleculaire structuur te bestuderen, maar tegelijkertijd te zoeken naar tekenen van eerder leven. Ik bracht het grootste deel van mijn tijd door met dagdromen over een bezoek aan de torens van Nieuw Los Angeles, of een rondleiding door de paarse gebouwen van Nieuw Oud Amsterdam, op zo'n dag gebeurde het ondenkbare, een eenvoudig uitziende steen aan de buitenkant, maar toen ik erin snijdde vond ik een doos, die eruitzag als een oude afhaalcontainer, binnenin zat een nat weefselachtig materiaal dat leek op een zaad, het leek op een zaad. Dit was een op de miljoen en leek mijn kans om een grote ontdekking te doen. Ik smokkelde het uit het kantoor onder het waakzame oog van Bill, toen ik erover werd ondervraagd deed ik alsof ik ziek was en ging naar huis. Daar had het zaad de omstandigheden nodig om mogelijk te ontkiemen, dus werd het in mijn koudste, donkerste kast geplaatst om de ijzige duisternis van het leven onder Martiaanse grond na te bootsen. Toen wachtte ik op een wonder. De volgende week bracht ik door met wachten en kijken, uiteindelijk ontkiemde het Marszaad in de koude, donkere kast, toen groeide de hoofdwortel en het was tijd om het in een container van drie liter te planten, met potgrond, het enige licht dat ik had was dat van buiten, dus mijn wachten ging weer verder. De plant nam al mijn wakkere gedachten en bewustzijn in beslag tot twee dagen na het planten, toen het voelde alsof mijn hoop verloren was, verscheen er een klein groen spruitje, en toen mijn ogen dit Marsiaanse leven zagen, hoorde mijn geest een verre echo van gelach. Onder de zon van de aarde groeide het langzaam, de grond leek zwak en in de eerste week gebeurde er eigenlijk niets, toen gebeurde het ondenkbare, het hing over, ik voelde dat alle hoop verloren was en met de wanhopige paniek die mijn hart en geest greep, werkte ik om de plant te helpen. Toen gebeurde er een gebeurtenis die mijn ziel verduisterde: de deur van mijn appartement ging open en er kwam een gemaskerde man binnen. Het leek Bill, mijn baas, toen zag ik zijn gezicht, zijn ogen waren wild maar volledig gefocust op de plant en een kwaadaardige glimlach vervormde zijn huid, op dat moment sprong hij naar me toe, verrast door zijn gewicht werd ik op de grond gedrukt en zijn vingers krabden naar mijn keel, niet om me te wurgen, maar om het vlees weg te scheuren. Met grote moeite slaagde ik erin om het enige wat binnen handbereik was te pakken, een universele afstandsbediening voor het appartement, die ik toen tegen zijn hoofd sloeg, de dunne heldere pad brak in tweeën, dus sloeg ik het weer tegen zijn hoofd. De scherpe rand gleed van zijn schedel maar creëerde een diepe bloederige snede in zijn huid, ik sloeg het weer en weer totdat hij in de klauwen van de dood viel, nog steeds lag hij daar met die vreselijke glimlach op zijn gezicht. Ik wist dat het tijd was om weg te gaan, dus ging ik naar de enige man die kon helpen… de smokkelaars genaamd DeFharo. Onderweg kreeg ik wat draad als ondersteuning voor de plant, hij moest overleven, mijn bestemming was Mars om deze plant de grond en het licht te geven dat hij nodig had. Als je planten wilt kweken die uit deze wereld komen, heb je Mars Hydro-omstandigheden nodig, dus ik zou geen vervanging accepteren. De smokkelaars was bereid om te helpen voor een prijs, nog niet bepaald, hij zou me naar Nieuw Los Angeles brengen waar ik mezelf kon verliezen in de torenhoge torens, daar hoopte ik deze plant groot te brengen. Dus bracht ik de volgende weken door in mijn kooi op zijn schip, reizend naar Mars, rennend als een voortvluchtige naar een onbekende toekomst, wegrennend van mijn oude dromen en leven die nu leken op een vage kinderlijke fantasie, vergeleken met het lot dat ik voelde dat aan mijn hart en geest trok. In mijn kleine cabine was er een kleine kast waar ik een 20w T5-lamp gebruikte om de plant licht te geven, de warmte en vochtigheid leken in orde te zijn nadat ik een oude heldere voedselcontainer had gebruikt om een geïmproviseerde biodome te creëren. Hier was mijn plant, ze was op levensteun totdat ze thuis kwam. De tijd verstreek zo langzaam, maar niet één keer stopte mijn geest om na te denken over de waanzin waarop mijn leven bestond, zo ver van huis, in de ruimte. We landden en mijn eerste taak was om een plek te vinden om mijn plant te laten groeien en verzorgen, geluk had het dat er net een biodome beschikbaar was aan de rand van de stad, iemand genaamd Eleen hielp me om me te vestigen en leerde me hoe de verlichting van deze Mars Hydro-eenheid werkte voor optimale plantengroei; deze ruimtes werden voornamelijk gebruikt om de plantengroei voor Marsiaanse omgevingen te experimenteren. Als je dit leest, bedankt Eleen! Eenmaal gevestigd sloot ik de deur en ging ik aan de slag om mijn kleine spruit te helpen die sindsdien weer op eigen benen stond, met alleen de kleinste echte bladeren die haar in leven hielden, haar cotyledons waren inmiddels geel geworden. Het was enige tijd geleden dat we vertrokken, zelfs drie weken, nu met mijn biodome gebruikte ik het Marslicht om mijn plant te genezen, zodra het licht de bladeren raakte hoorde ik opnieuw gelach, deze keer luider, alsof deze plant het vermogen had om harten en geesten te raken, alsof het op de een of andere manier in staat was om zijn plezier te communiceren. Er was een week verstreken sinds mijn aankomst en er was maar weinig vooruitgang geboekt toen er op mijn deur werd geklopt, enkele mensen in gewaden liepen langs me mijn habitat binnen, ze hadden de tred van tuinmannen en droegen een kleine fles, in totaal zeven mensen liepen mijn dome binnen recht naar de zaailing, ze glimlachten allemaal met een liefdevolle adoratie, toen hieven ze hun fles met troebele vloeistoffen omhoog en zeiden: “We bieden de voedingsstoffen van dit heilige land aan deze Lachende plant aan.” Ze gieten de fles leeg en het Gelach deze keer was onmiskenbaar, het weerklonk door de hele dome, de zeven tuinmannen bogen zich en aanbaden de plant, ik vroeg me af wat ik had gedaan, welke waanzin er nu gebeurde, konden zij het ook horen? Hoe wisten ze het? Terwijl ze bogen, kromp ik ineen, wat heb ik gedaan! Het gelach ging door terwijl de vloeistof door de grond werd opgenomen en de plant er bijna onmiddellijk gezonder uitzag, toen stopte het gelach, de mensen gingen weg, ik was nu alleen met de Marsiaanse plant. Weer alleen en nu was het gelach gestopt, ik voelde de aantrekkingskracht, de bijna onweerstaanbare aantrekkingskracht om alles te doen om het terug te brengen. Om mijn God weer te laten lachen. Wij bij Jobbies studio willen Mars-Hydro bedanken voor het mogelijk maken hiervan, hun licht heeft echt wonderen gedaan voor mijn groei. We willen ook jullie, onze kijkers, bedanken, binnenkort komt de begeleidende serie die zich in dezelfde tijd en dimensie afspeelt, genaamd "De Paarse Limonade Cult", dus houd je ogen open voor deze aflevering van "Verhalen uit de Kast". Nogmaals bedankt, rij veilig en respecteer elkaar, goedenacht. Ik heb besloten om het anders te doen en verhalen te verzinnen, mijn plant had een moeilijke start maar ik hield haar in leven, ze groeit nu zo goed, de TS100 van Mars-Hydro heeft eerlijk gezegd wonderen gedaan, ten eerste is de temperatuur in de tent lager, ten tweede zijn de energiekosten lager, ik zie ook niet veel verschil in groei tussen deze en mijn oude 600w blurple. Laat me weten wat je gedachten en opmerkingen zijn, bedankt.

Jobbie Welkom nogmaals, mede Kijkers van het Onkruid! Welkom bij de volgende aflevering van onze serie “Verhalen uit de Kast: De Lachende Marsgod”, we hopen dat je enthousiast bent voor deze volgende aflevering, maar eerst willen we onze partners Mars Hydro bedanken! Zonder hen zouden we vastzitten in de blurple dagen, energie verspillen en planten ombrengen. Zonder verdere omhaal, laten we beginnen met de show! Het is nu drie weken geleden, drie weken en er is zoveel gebeurd. Heb je ooit zo machteloos gevoeld, alsof je op een of andere draaiende attractie in een pretpark zit, waar het in het begin spannend lijkt, maar het steeds sneller en sneller gaat, dit is het gevoel dat ik nu heb, nu, terwijl ik de mensen zie rondlopen, terwijl ik een of ander krankzinnig ritueel zie dat ze uitvoeren, waar ze de plant voeden en buigen terwijl ze zingen tegen de lach, die krankzinnige lach die op de een of andere manier overal tegelijk lijkt te komen en in je hoofd, in je schedel, in je hersenen weerkaatst. Deze laatste drie weken zijn iets geweest dat ik niet kan beginnen te verklaren, maar ik zal mijn verhaal voor jullie neerleggen en hopen dat jullie in jullie nuchtere staat kunnen helpen om enige begrip te krijgen van de waanzin waarin mijn leven zich bevindt. Kort na die eerste voeding en het planten begonnen er meer mensen aan te komen, ze leken tijd door te brengen met het kijken door de kasramen van de biodome met een gefixeerde blik van ontzag en verwondering, velen hadden zelfs die afschuwelijke glimlach, het bracht schuldgevoel over Bill, dus als iemand die afschuwelijke glimlach droeg, draaide ik mijn gezicht weg om te voorkomen dat ik Bill met dat stuk afstandsbediening dat uit hem stak zou zien. Er gingen een paar dagen voorbij met hetzelfde ritueel dat werd uitgevoerd, de omgeving was constant tussen de 22°C en 25°C, de luchtvochtigheid varieerde van 45% tot 63%, wat allemaal leek te zorgen dat de plant gelukkig was terwijl hij langzaam groeide, toen gebeurde er iets heel vreemds. Normaal gesproken kleedde de meeste mensen die kwamen kijken naar de plant zich vergelijkbaar, in tuinierkleding of gewaden, maar toen er een man in een pak opdook, leek hij heel misplaatst. Zijn naam was Bob, hij was een afgevaardigde van de Mars Assemblee, een bestuursgroep van mensen die bedrijven vertegenwoordigen… ze zouden dat niet moeten doen, maar het is al lang begrepen dat elke persoon deel uitmaakte van een enorme onderneming, zozeer dat de mensen elke partij gewoon bij de naam van de corporate sponsor noemden. Hij was een openbare dienaar, hier om me uit te nodigen voor de assemblee in de hoofdstad die ofwel “Bransoville”, “Muskton” of “Bezopolis” werd genoemd, afhankelijk van iemands kijk op de geschiedenis. Het was bekend dat je nooit een oproep weigerde, nooit! De plant werd in de handen van mijn buurman gelaten, deze persoon zou ervoor zorgen dat de rituelen van water geven op de juiste frequentie plaatsvonden. Dus ik was op weg naar de hoofdstad. Ik was bang, de hele reis met de hogesnelheidstrein, mijn geest vroeg zich af of ze me terug naar de Aarde zouden sturen om terecht te staan voor de moord op mijn ex-baas, of zouden ze me hier gewoon opsluiten, misschien had ik niet moeten weglopen, als ik dat niet had gedaan, zou dit alles niet zijn gebeurd. Het bezoek aan de hoofdstad duurde langer dan verwacht, het leek erop dat velen me wilden ontmoeten en hun eigen vragen wilden stellen. Velen uit hetzelfde kamp stelden dezelfde vraag, wat me vreemd leek dat ze geen informatie deelden. Mijn verblijf was comfortabel met geweldig eten en drinken, het herinnerde me eraan hoe ik in de chaos van alles niet goed voor mijn lichaam had gezorgd. Na twee weken bezoeken en alleen maar korte updates over de planten te hebben gekregen, brachten ze me de regeringskamer binnen en stelden me voor aan iedereen die was gekozen om de mensen van Mars te vertegenwoordigen. Na een korte vertelling van mijn verhaal voor het voordeel van degenen die me eerder niet hadden ontmoet, legden ze uit dat ze hadden besloten dat ik mijn werk met het kweken van de plant zou voortzetten en dat ze zich weinig om de zaken op Aarde bekommerden. Wat me bezorgde voordat ik vertrok, was dat de Premier eindigde met te zeggen: “We zullen zien wat deze Marsplant zal produceren, voor het welzijn van Mars, laat mensen bezoeken, zien en… aanbidden zoals ze willen, we zullen contact opnemen”. Toen hij "aanbidden" zei, vervormde zijn mond in een razende glimlach, toen merkte ik dat de meeste mensen in de kamer dezelfde verwrongen grijns hadden. Er was geen twijfel in mijn geest dat ze van plan waren deze plant te gebruiken voor welke middelen hen het meest ten goede kwamen, deze gedachte maakte me koud tot op het bot. Ik kreeg een rilling toen ik naar buiten liep, wetende dat hun glimlachen en wilde ogen mijn rug zouden volgen terwijl ik de deur uitging. Op de terugreis was mijn geest in de war en sliep ik nauwelijks, elke keer als mijn geest afdwaalde, zag ik opnieuw de glimlachen, en hun glimlachen veranderden in gelach, toen werd elk gezicht het gezicht van Bill, elk met een razernij, elk wilde dat ik dood was, krabbelend met handen, mijn vlees verscheurend. Ik kwam uitgeput thuis, ik kwam terug naar een vreselijk gezicht: Mensen die rouwden, huilden en jammerden, mijn buurman die werd verzorgd met een hoofdletsel van enige aard, de plant leek immens te zijn gegroeid, echter bij nader inzien zag ik de helft ervan op de grond liggen, iemand had het bijna doormidden gesneden, ze hadden het onthoofd. Mensen huilden en jammerden, met brede glimlachen en tranen die over hun wangen stroomden, ze schreeuwden “onze God, hij is gewond, neeeee”. Mijn bloed bevroor, ik voelde me ziek, ik was ziek. Wat nog vreselijker was, was dat de Lach verdwenen was, en dit maakte me meer bang dan de glimlachende gezichten. Bedankt aan al onze lezers daarbuiten, onze partners Mars Hydro en ik wil jullie bedanken voor het lezen van deze aflevering van “TFTC: De Lachende Marsgod”. Vergeet niet om het volledige assortiment van onze sponsor van topkwaliteit apparatuur te bekijken. Vaarwel voor nu vrienden, en onthoud bovenal, heb plezier! Hoogtepunten: Ik was op vakantie, dus hier is wat er is gebeurd, in de afgelopen drie weken werd de plant gehouden bij 22-25°C met 45-60% luchtvochtigheid. Ze groeide veel, meer dan ik wilde in de tijd dat ik weg was, dus ik heb haar getopt na mijn terugkeer. Ze had toen 8 takken die ik zo goed mogelijk heb getraind.

Jobbie Welkom bij al die geweldige wietliefhebbers daarbuiten! Hier zijn we weer voor een lange aflevering in onze “Tales from the Closet: The Laughing Martian God”. We hopen dat je tot nu toe van de show hebt genoten, doe het voor onze sponsoring! Zonder jouw hulp en de steun van geweldige bedrijven zoals Mars Hydro, zouden onafhankelijke media zoals Jobbie studios niet kunnen draaien. Hoe dan ook, zonder verder geklets, laten we beginnen met de aflevering en onthoud, dit is een dubbele, dus blijf lezen en blijf roken. Ik stond daar, twee weken geleden, ik stond daar met ziekte die nog steeds aan de randen van mijn mond hing, een pot vasthoudend waarin iemand het hoofd van de plant had gestopt, kijkend, starend. Dingen zijn gewoon vreemd, weet je, wanneer je niet begrijpt waar je bent of hoe je daar bent gekomen, ik bedoel, waarom ben ik hier, nu, met een schaar in mijn hand. Twee weken geleden zou dit ondenkbaar zijn geweest. Het was een vreselijke tijd na de onthoofding van mijn plant, maar we bleven voor haar zorgen, een van de tuiniers, Dave, een grote persoon, gaf advies en zei dat ze vastgebonden moest worden en regelmatig gevoed, dat dit niet het einde was. In mijn roes deed ik gewoon wat hij zei, vooral omdat ik zag dat een zwerver het met hem eens was, dat was Alex, hij was blijkbaar ooit een tuinier, maar nu dronk hij zichzelf elke nacht in slaap, nadat hij alles wat hij in de tuin groeide was gaan fermenteren. Dus de plant werd in vergelijkbare omstandigheden gehouden als voor mijn bezoek aan de hoofdstad. Hoewel, ik werd door een local verteld dat de temperatuur zou beginnen te stijgen en de dagen korter zouden worden, maar het licht tijdens die tijden zou intenser zijn vanwege de daglicht-lunar-alignment, in feite een truc met spiegels om de opbrengst te verhogen. Tot 50% van de maximale kracht die de opstelling kon produceren werd ingezet. De plant leek te herstellen van de schade, we weten nog steeds niet wie dit heeft gedaan of waarom, ik kon gewoon niet geloven dat iemand de plant zou pijnigen, het was onschuldig en leek mensen gelukkig te maken, als ze een beetje gek werden. Ik bleef de instructies van mijn twee helpers volgen, hoewel het leek alsof ze om de beurt hielpen om de operaties te leiden. Alex was een ongewoon persoon, ze leken permanent dronken, maar wanneer je het het minst verwachtte, keek je in hun ogen en zag je deze briljante flits van intelligentie. Dave, hij maakt me zorgen, er lijkt iets aan de hand te zijn: geen van de andere tuiniers kent hem, hij zegt ook ongepaste dingen, waar de meeste mensen de plant eerbied tonen, lijkt hij bijna alleen maar de plant te willen uitbuiten, alleen geïnteresseerd in wat het hem kan opleveren of waarvoor het kan worden gebruikt, in plaats van te leren over de plant. Een paar dagen later kwam Alex binnen met wat ruimteflessen, ze hadden een zwarte buitenkant, een dop en een buis die uit de bovenkant kwam, zich afvragend wat het was terwijl hij het veiligstelde met de nozzle die naar de bladerdak wees, toen het op zijn plaats was, gebeurde het geluid, iedereen stond en staarde naar de plant, meer gezichten verwrongen met die groteske glimlach, het gelach weerklonk overal en toch wisten we allemaal dat het de plant was, de plant toonde zijn plezier. Alex wiegde en legde uit dat wanneer dingen fermenteren, ze CO2 produceren, dat al het plantenleven CO2 nodig heeft, dus meer toevoegen helpt altijd de groei te stimuleren, toen ging hij zitten en dronk uit zijn heupfles. De plant groeide, het bleef groeien; de acht takken die over waren waren vastgebonden om zo gelijk mogelijk een niveau te creëren zodat ze allemaal hetzelfde licht konden krijgen, elke tak groeide nu omhoog en naar buiten, het volume nam snel toe, de dikte van de takken nam ook toe, ik voel dat de onthoofding niet genoeg was, misschien moet de plant alle takhoofden afgehakt worden om te sterven, net als een oude Hydra. Mijn vermoedens werden bevestigd, terwijl ik een kop chai aan het halen was, zag ik Bob langs een raam lopen, toen zag ik hem naar Dave lopen. Mijn nieuwsgierigheid piekte en ik moest uitvinden wat daar aan de hand was, dus, onder de dekking van de nacht begon ik naar een raam te sluipen vlakbij waar ze stonden, het raam stond een beetje open zodat hun gefluister hoorbaar voor me was. Ze samenspanden over de plant, werkend voor een bedrijf waarvan niet direct werd vermeld, ze wilden dat de plant groeide, het was allemaal onderdeel van iets dat de grote Martiaanse Theologie heette, dat ze de plant een bron van aanbidding wilden maken die ze konden manipuleren en gebruiken, een opiaat voor de massa. Weer voelde ik me ziek, niet wetend wat te doen, begrijpend mijn plaats in wat een vreselijke vorm van slavernij zou kunnen zijn met deze plant die ik al die weken geleden op aarde vond, dat levens en geesten in gevaar konden zijn, het had een nuchter effect op mijn brein. Met de put van angst die zich in mijn maag opende, liep ik naar de plant, met mijn schaar in de hand. Ja, hier sta ik nu voor de plant in totale duisternis, op het punt een hydra te doden. Ik sneed alle planthoofden van elk van de acht takken af. Ik sta hier met extreme gemengde emoties, de paniek in mijn hoofd over het pijnigen van iets dat ik liefheb, maar tegelijkertijd blij dat het voorbij is, deze nachtmerrie kan eindelijk eindigen. De dode hoofden van elke tak liggen aan mijn voeten, de schaar is plakkerig van plantenbloed, toen kwam er een geluid van achter me, het zijn voetstappen. Mijn hoofd draait automatisch om en achter me staan Bob, Dave en een politieagent. “Voorspelbaar” zei Bob, “Net zoals ik je vertelde, met mensen die niet geschikt zijn voor dit soort zaken, heb je alleen een zachte duw nodig en ze zullen het verkeerde doen.” Dave gaf hem iets dat op geld leek “Je hebt deze goed, maar je hebt niet altijd gelijk, toch agent, je kunt hem arresteren voor vernietiging van Martiaans eigendom.” “Zegen…” zei Bob “hij weet niet wat er aan de hand is, zie je, toen de Martiaanse regering je pardon gaf en toestemming om te groeien, betekende dat dat de belanghebbenden nu een aandeel hadden in jouw inspanningen, dus als vertegenwoordiger van de aandeelhouders belden we de politie om in te grijpen toen we dachten dat je schade aan het eigendom zou aanrichten.” De agent legt zijn handboeien om me heen en leidt me weg, niet van eigendom, maar van een plant, een levende God die ik probeerde te doden. Deel 2 De cel was koud, het was klein en basic, ik weet zeker dat het in werkelijkheid niet koud was, maar in mijn hoofd was er een frosting van mijn brein die zich door mijn lichaam verspreidde. Ik had geprobeerd de plant te doden, maar de bedrijfsvertegenwoordiger die net was vertrokken had me geïnformeerd dat de plant het beter doet dan ooit, dank Lachen, ja Lachen, want dat was de God in de plant, de Lachen God van Mars, een Lachende Boeddha. Ik heb enige tijd in mijn cel doorgebracht, ze hielden me nauwlettend in de gaten, al mijn basisrechten werden in deze kleine glazen doos gezien, maar niet veel meer. Ondanks de opsluiting was ik nu kalm, de gift van Lachen werd teruggegeven door mijn godheid, ik kon een vage echo van de plant zelfs hier horen. Al snel begon ik met de bewakers te praten, een van hen liet slippen dat ze nu over de plant in de bedrijfsnieuws spraken, het potentieel besprekend… zelfs een plan om de hoofden opnieuw af te snijden, om te zien wat er gebeurde. De pelgrims waren uit de koepel verplaatst, maar konden nog steeds door het heldere koepeloppervlak kijken terwijl ze de plant zagen groeien. Dit is wanneer de bewaker zich realiseerde dat hij niet met mij hierover mocht praten, maar al snel slaagde ik erin een overeenkomst te sluiten, ik deed alsof ik vapte om karretjes van hem te krijgen, dan zou ik ze aan hem geven, hij beloofde me op de hoogte te houden over de plant… tenslotte, wat voor kwaad kon ik doen. De plant veroorzaakte opschudding, er werd zelfs een graad gemaakt aan de meest prestigieuze universiteit op Mars die was ontworpen om doctrine rondom zijn aanbidding te creëren, mensen stroomden samen om te horen spreken over het, alle sprekers waren bedrijfs gesponsord, ze zouden opnemen en dan naar opnames van gelach luisteren. De tijd verstreek terwijl ik vastzat in een doorzichtig kooi, ze deden tests, prikken, porren, scannen en injecteren, ze vertelden me nooit waarom, maar ik kon het raden: ze zochten naar eventuele effecten die de plant op mij had, fysiek of mentaal, maar hoe kwantificeer je spiritueel? Ik bleef kleine stukjes informatie krijgen voor mijn omkopingen; de plant groeide, ze hadden het advies van hoofdwetenschapper Dave opgevolgd en haar een paar keer ontbladerd, toen was het volgende grote nieuws een grote snede! De zon was op zijn paradox waar hij het helderst was, maar het verst weg, dus nu was ideaal, de messen waren machinaal gesteriliseerd met alcohol, de sneden precies, de hoofden en vele takken werden afgeknipt. Ze hadden een sprongetje gemaakt door bijna de helft van de grootte van de plant te snoeien, maar alles wat ik hoorde was het gelach, het kon op deze manier niet worden gekwetst, ik wist dat deze plant kon communiceren en mensen naar zijn wil kon buigen, mijn God zal niet worden gestopt, mijn God is als een oude hydra, je hakt één hoofd af en er komen er twee voor in de plaats. Het werd in een warme omgeving gehouden, maar terwijl de zon verschuift en het Martiaanse seizoen verandert, zou de plant ook een verandering nodig hebben, ik kon haar voelen, in mijn hoofd was er iets dat me vertelde dat dingen aan het veranderen waren. De wetenschappers kwamen nu minder regelmatig. Ik had geklaagd dat deze opsluiting tegen mijn mensenrechten was, ze legden uit dat omdat ik een crimineel op aarde was en verraad had gepleegd op Mars, ik geen rechten had, dat ik snel vergeten zou worden en een onopvallende dood zou sterven. Toen de wetenschapper vertrok, schreeuwde ik in frustratie om te weten wat ze met de plant zouden doen en waarom het zo belangrijk was, hij draaide zich om, zijn gezicht in een brede rechte glimlach zei "zij is de God die Mars nodig heeft, de aarde heeft zijn tijd gehad, zijn oude Goden, nu is het tijd voor Mars om verenigd te worden onder één aanbidding", hij draaide zich om en liep weg, ik kon zijn zieke fanatieke gelach de gang af horen. Toen realiseerde ik me de ernst van de situatie: ze zouden mijn plant gebruiken, deze Martiaanse levensvorm, om heel Mars onder zijn vlag te enslaven en te heersen met corporatieve dogma. Het ging nooit om de plant, de God, het ging om het geven van een nieuw gezicht aan hun oude God, die van hebzucht en macht. Volgens de bewaker was er een nieuw rapport dat overal in het nieuws was: de plant begon zwarte vlekken te vertonen, de randen van de bladeren met deze stigmata werden ook geel en knapperig. Wat hebben ze gedaan! Het nieuws beweert dat het een plaag op de mensen is, de geestelijkheid die op het nieuws spreekt zegt dat de plant een vertegenwoordiging van Mars is, en dat de kwade cult die de Martiaanse nacht scène infestte de zwarte vlekken op de plant was, mensen zijn opgeroepen tot berouw, berouw van deze kwade praktijken en gemeenschappen, berouw en de zwarte vlek zal verdwijnen. Wat was deze andere cult? Wanneer je in een doos bent opgesloten, met de verschuivende patronen van bewakers als je dag- en nachtcyclus, begin je de tijd te verliezen, het moet weken op aarde zijn geweest, misschien een maand sinds ik opgesloten ben tot het meest krankzinnige gebeurde. Ik hoorde een commotie, het klonk als laser vuur, toen ging de deur van deze gang open naast mijn kubus en binnen kwam de volgende bewaker, degene die ik omgekocht had: hij zag er wild uit, er zat een vlek op zijn uniform die bloed leek te zijn, hij had zijn laser in één hand… vooral zag hij er moe uit. Het waren vele shifts geleden dat ik hem zag, blijkbaar was er wat vakantietijd genomen, maar hier was hij, eruitziend alsof hij die hele tijd wakker was geweest. De huidige bewaker zag er perplex uit en zijn onverzorgde uiterlijk, toen smolt zijn gezicht terwijl laser vuur van de omgekochte bewaker kwam. De bewaker keek links en rechts, toen schoot hij snel weer maar deze keer schoot hij de camera's, hij staarde naar me, ik was doodsbang en sprong toen hij sprak: "Ik heb niet veel tijd" hij trok zijn helm af en onthulde een tatoeage op zijn voorhoofd, het was een kruisdoorsnede van een citrus, het was paars: op de een of andere manier wist ik dat het een paarse citroen was, hij ging verder "we zijn velen, zij zijn de velen misleiden, je hoeft niet alleen te zijn, wij zijn je vrienden en willen hetzelfde, we komen eraan". Na dit bericht leek hij zichtbaar opgelucht, toen nam hij zijn laser en smolt zijn gezicht eraf, alleen de voorkant van zijn schedel bleef over, hij viel op de grond terwijl de bewakers naar binnen kwamen stormen. De wetenschapper van de andere dag stond voor me, hij schreeuwde "wat heeft hij je verteld? Voor wie werkte hij? Wat was zijn boodschap?", de schok van het voorval was op de een of andere manier momentaan terwijl ik iets in mijn brein voelde bloeien, mijn enige reactie, een glimlach, ik wist niet wie, maar ze kwamen eraan. We hopen dat je genoten hebt van deze aflevering van deze week, sluit je alsjeblieft aan bij de volgende aflevering om te ontdekken wat er zal gebeuren met “De lachende Martiaanse God”, oh en Jobbie, ook wie de hel zijn deze mensen en waarom een paarse citroen… eigenlijk is het antwoord op die laatste in het andere dagboek. Dank aan onze sponsors Mars Hydro, het licht is geweldig en de verbetering is al opgemerkt met de dimfunctie en de gebruiksvriendelijke opstelling, het heeft het kweken deze keer veel leuker gemaakt, ook maakt het witte licht het gemakkelijker om de plantgezondheid te controleren zonder dat andere kleuren verwarring veroorzaken. Opmerkingen: de plant heeft nu drie toppings gehad, maar ik denk dat dat genoeg is, het lijkt niet op dezelfde manier terug te komen, bij de laatste topping heb ik bijna de helft van de plant afgehaald en ze had een week nodig voordat ik weer kon ademhalen terwijl ik wachtte tot ze weer groeide. De temperatuur is een beetje hoog voor mijn smaak rond de 23-28°C, dit komt omdat de tent een beetje vol raakt en het licht op 100% staat maar dubbel de vereiste hoogte vanwege de auto-afwerking. De luchtvochtigheid gaat op en neer tussen 45-68%: ik heb een ontvochtiger toegevoegd om de hoge pieken een beetje te beperken. Ze krijgt meestal voeding om de drie dagen, water dan droog cyclus. Ik heb een probleem met de bladeren, het lijkt snel te verspreiden, ik vraag me af wat het zou kunnen zijn, de plant is al een tijdje in de grond dus het is waarschijnlijk droog aan voedingsstoffen, laat het me weten, ik zal een ticket openen zodat je antwoorden snel kunt krijgen. Oh, terzijde: ik heb onlangs Cann a' Soup gemaakt, met geïnfuseerde ahornsiroop en geïnfuseerde kokosolie om de groenten te roosteren en toen ik ze allemaal samen met kruiden en specerijen bedde, voegde ik een hoop bladeren toe van het ontbladeren en toppen die week, het was ongelooflijk! Gewoon een klein idee van wat je met die bladeren kunt doen, dus ga koken en ga stoned!

Jobbie Volgend hoofdstuk Welkom dappere mensen van de bud groeiende soort, en aan jullie, die lieve mensen die graag door de ramen van de groeiwereld gluren! Welkom bij een nieuwe aflevering van "Verhalen uit de Kast: De Lachende Marsgod" in samenwerking met degenen die je groei verlichten, MARS HYDRO: groei voor de toekomst met toekomsttechnologie, van Mars Hydro. Vorige week was de aflevering vol schokken en drama, de omgekochte bewaker had een funky tatoeage, en toen verloor hij het toen hij zijn eigen gezicht smolt, waar ging dat over! Onze held Jobbie blijft nog steeds in hechtenis zonder aanklacht, zal hij ooit ontsnappen? Zal hij terugkeren naar zijn plant? Het belangrijkste is, wat wil de Lachende God? Laten we zien of we het uitvinden in de aflevering van deze week! Het enige dat ik vond aan opgesloten zijn, geïsoleerd en gemarteld worden, is het verlies van tijd: niet het eerdere gevoel van "welke dag is het?" Maar het daadwerkelijke verlies van tijd, wanneer je plotseling beseft dat je je niet kunt herinneren wat er net is gebeurd, of het nu uit keuze is of omdat je het gewoon niet weet. Het begint met dagdromen, je fixeert je op dingen, een aangename alternatieve realiteit, een plezierige herinnering, de fantasie van wat je zult doen als je eruit komt. Uiteindelijk doe je alleen jezelf pijn. Ik hoorde ooit over speciale eenheidstraining, ze moedigden deelnemers aan om tijdens de marteling te proberen de martelaars te irriteren of boos te maken, ze beweerden dat dit was om de ondervrager te compromitteren en hen fouten te laten maken die het proces zouden ruïneren. Vandaag realiseerde ik me dat het om iets diepers ging, om hen te laten betrokken zijn bij het heden, om hun nieuwe realiteit te omarmen, om hen geestelijk gezond te houden. Terwijl ik in mijn kooi zat, dwaalde mijn geest af, de dwaaltochten van mijn geest maakten dat mijn lichaam zich nog meer opgesloten voelde, maakten mijn cel kleiner, maakten dat ik mijn huidige situatie nog meer verafschuwde. Ik weet niet hoe mijn geest dit uitwerkte, het was alsof mijn God geheimen van het universum fluisterde, mijn onrustige ziel kalmerend, me terugbrengend naar de realiteit. Een nieuwe bewaker kwam binnen, we sloten al snel een soortgelijke deal waarbij hij me liet weten wat er met de plant gebeurde. Hij had me verteld dat de wetenschappers na de laatste snoei een verkleuring in de bladeren hadden opgemerkt, de bladeren hadden ook enkele zwarte vlekken, de wetenschappers waren erg bezorgd: na tests besloten ze de doses calcium en magnesium te verhogen, dit hielp blijkbaar veel. Bovendien hadden ze afgesproken om haar koppen niet meer af te snijden, maar ze zouden lagere en verkleurde bladeren wegknippen. De geestelijkheid zei dat het was om nieuw en sterker leven naar voren te brengen, net zoals het opruimen van oude huishoudproducten, om ruimte te maken voor het nieuwe, dat de God binnenkort zal laten zien welke beloningen voortkomen uit het opruimen om ruimte te maken voor het nieuwe. Hun toespraak verontrustte me, het verdraaide elke actie om hun corporatieve hebzucht te dienen! De meeste mensen op Mars waren weinig beter dan slaven, er was een dunne lijn tussen het kunnen veroorloven van het leven dat ze adverteerden en het in dienst zijn van de bedrijven, gedwongen om te werken wat ze je vertellen alleen om te kunnen eten, dan deze plek, ik heb mensen in de gangen zien passeren, ze nemen de rechten van mensen weg om hun experimenten te legitimeren… experimenten die ze op mij zijn begonnen uit te voeren. Sinds de bewaker zichzelf heeft vermoord, begonnen ze minder om te geven over informatie die ik had, ze gooiden me gewoon bij de anderen, tot nu toe zijn de experimenten licht geweest, nieuwe vaccins werden op mij getest om hun negatieve bijwerkingen te testen, waarvan er veel waren, ik tril nog steeds als ik aan die nachten denk. Echter, hoop bestaat nog steeds, iemand komt eraan. Het gebeurde allemaal, de bewaker kantelde zijn hoofd, zoals hij doet wanneer zijn radio aanstaat, en toen rende hij weg. Vanaf dat moment wist ik dat het tijd was, ik voelde de plant naar me reiken en ik glimlachte. De deur gleed open en er kwam een bewaker binnen, een officier… Nee, het was Defharo, en een vrouw gekleed als wetenschapper. Ik wist dat het tijd was om te vertrekken, het was mijn ticket hieruit. De vrouw was mooi, nog steeds met subtiele lijnen van een geboortegeslacht dat niet het hare was, ze liep met schoonheid en kattenachtige gratie die voortkomt uit kennis van de danskunsten, haar ogen die over de randen keken spraken van donkere geheimen die een oorlog van angst en fascinatie in mij creëerden. Verlossing kwam met deze drie toen ze me als een bewaker kleedden en me naar buiten begeleidden. We scheidden onze wegen terwijl ik met Defharo en Happy ging: de man gekleed als bewaker, ze brachten me naar een veilig huis in New Los Angeles, zoals het blijkt was het detentiecentrum halverwege tussen New New Old Amsterdam en New Los Angeles. Vanuit het veilige huis zou ik een klein netwerk van mensen hebben die al klaar stonden om me te helpen de plant te monitoren en te wachten op een kans om mijn Lachende God te redden. Het veilige huis was een verborgen appartement in de kelder van een torenblok, het was eenvoudig, maar veel comfortabeler dan de cel waar ik lange tijd in had doorgebracht. Al snel werd ik voorgesteld aan enkele van de bewakers en wetenschappers die in de biodome waren geïnfiltreerd die ik ooit thuis had genoemd, de koepel waar mijn plant nog steeds in leefde. Ze informeerden me dat de plant recentelijk was verwaarloosd, dat de geestelijkheid beweerde dat het door de opstand was dat de plant blijkbaar aan het sterven was. Mijn opdrachten waren eenvoudig, de plant voeden, haar weer tot leven brengen. Dit werd in het geheim binnen enkele uren bereikt, echter, binnen die uren hoorden we dat de rellen waren verspreid, de media en geestelijkheid beweerden dat dit was omdat de mensen zich hadden bekeerd en daardoor de plant weer gelukkig was, typische correlatieve onzin waar ze een verhaal creëren om gebeurtenissen te kaderen die hun zaak ten goede komen. Helaas was er op het nieuws een ander groot verhaal, ze hadden beweerd dat de leider van de weerstand dood was. Bedankt funky mensen van de blije plant, we hopen dat jullie genoten hebben van deze aflevering van "Verhalen uit de Kast: De Lachende Marsgod" gepresenteerd in samenwerking met Mars Hydro: krijg sterrenachtige groei met de nieuwste technologie. Sluit je volgende week bij ons aan als we ontdekken wat er daarna zal gebeuren! Opmerkingen: temperaturen en luchtvochtigheid blijven nog steeds stabiel, de temperatuur is nog steeds iets hoger dan ik prefereer, maar ik voel dat zolang het niet te hoog is en binnen een smal genoeg bereik blijft, alles goed moet komen. De extra cal mag helpt, ik heb de hoeveelheden die ze krijgt verdubbeld en er is veel minder verkleuring. Wil nog steeds een PH-meter voor de wetenschap. Er was een probleem in het weekend waarbij de plant door miscommunicatie niet werd bewaterd, ze verwelkte en het was freaky, echter, na een snelle bewatering was ze binnen een uur of twee weer normaal. Volgende week is de bloeifase, wens me geluk! Deze week heb ik wat kunst gebruikt van een van mijn favoriete kunstenaars Ken Currie, natuurlijk heb ik zijn werk bewerkt, als je het leuk vindt, kijk dan naar hem.

Jobbie Welkom mijn ganja ghouls, welkom nogmaals in mijn Closet, laat me jullie allemaal op een reis naar Mars meenemen, mogelijk gemaakt door Mars Hydro. Zodra we aankomen, zullen we Jobbie en zijn plant weer ontmoeten. Laten we ontdekken wat er daarna gebeurt, vorige week hadden we goed nieuws met de redding van onze held, maar de schijnbare ondergang van zijn redder en natuurlijk zijn tijdige ingreep redde zijn Goddelijke plant van de hongersnood: de grond beefde van plezierige vreugde door het voeden en velen waren verbaasd. Dus laten we uitvinden wat er sindsdien in de closet is gebeurd! Het is nu drie weken geleden (ja, tijd om de vierde muur te doorbreken, het is drie weken geleden, tijd om een schema te maken en mijn baan, tweede baan en sport op te geven), ik weet het, ik ben lui geweest. Mijn hele focus is in zoveel richtingen gescheurd, het voelt alsof mijn geest is verscheurd door de wind van een tornado, met delen die overal verspreid liggen: zodra ik het nieuws hoorde, haastten we ons om te zien wat er was gebeurd, we kwamen te laat aan en vonden alleen een afgebrande wrak, omringd door de vele voetafdrukken van verslaggevers en beveiligingsdiensten, het voelde alsof alle hoop verloren was. Maar wat is er met haar plant? Wat is er met de cult? We gingen naar New New Old Amsterdam, alleen om een menigte mensen buiten te vinden, er was een ring van beveiligingsdiensten rondom de club en in het sombere raam hing de ontlede plant. De overheid had de plant om mijn schuld gedood, ik was ziek. We bleven een paar nachten om contact te maken, met iedereen die we konden, maar het leek alsof iedereen in een ellendige trance was, ze waren allemaal nog steeds geschokt door de gebeurtenissen die ze hadden meegemaakt. Niemand wist wat er aan de hand was, alleen dat er binnenkort een verbranding van de plant zou plaatsvinden, en iedereen werd verwacht aanwezig te zijn. Tijdens onze afwezigheid hielden we contact met het ondergrondse netwerk dat voor de plant zorgde, we slaagden er zelfs in om Alex binnen te smokkelen om onze CO2-tanks bij te vullen, we hebben nog steeds geen idee hoe die Alcoholist dat deed. Tijdens de verbrandingsceremonie zag ik op het podium de meesterbrein achter de kwade daad, Dave stond daar, stralend en triomfantelijk, zich vermaakend met de minachtende daden die hij en zijn handlangers hadden uitgevoerd. De verbranding begon, met het paarse rook dat iedereen omhulde, toen openden hun ogen zich als één, rood en wakker. Het was het einde van Dave, het was het einde van de bedrijven die zich in die stad bemoeiden. Het gezicht, de persoon die nu de kansel betrad na de omverwerping, was niemand minder dan mijn redder terug van de dood, het was Bondage Barbara! Na een week om te helpen, keerden we terug naar New Los Angeles. Het leek erop dat het licht een week geleden was veranderd, nu was de zon op 80% maar scheen slechts 12 uur per dag, de plant leek op een vreemde manier te reageren, ze groeide hoger en ontwikkelde wat Barbara me had verteld dat vreemde buitenaardse bloemen waren. Mijn God groeide, ontwikkelde zich, ze vulde bijna de hele biodome, reikte hoger, groter, reikend naar de zon in een soort aanbidding die we alleen maar konden hopen te begrijpen. We hadden onze spionnen opgedragen ervoor te zorgen dat haar voedingsregime doorging, we hadden ook iemand genaamd Bendy Wendy binnen gesmokkeld om wat magisch buigen te doen, ze bond de plant op de meest delicate en sensuele manier, waardoor mijn Laughing agod werd blootgesteld aan het licht waar ze zo naar verlangde. Ze zei dat de plant ook stokken nodig zou hebben om grote toppen later te ondersteunen, wat bedoelde ze daar precies mee? De voeding werd geïntensiveerd, meer voedsel en water voor deze God van Mars, gedurende deze periode at en dronk ze goed, vastend voor de groei. Ze bleef groeien, meer en meer, was dit een god of een monster? Moeten alle goden ook gevreesd worden? De gebeurtenissen van NNOA (New New Old Amsterdam, ik ben moe van het typen) schokten de planeet, elke nieuwsuitzending spreekt van meer onrust, het gelach in mijn hoofd begint weer, de opstand die de Purple Lemonade Cult begon maakt mijn God blij, werkten ze op de een of andere manier samen, of heeft de plant andere plannen in petto? Tijdens deze periode van plantengroei voedde mijn God, groeide mijn God en lachte mijn God. Het begint me bang te maken dat deze plant me zo goed lijkt te kennen, terwijl ik zo weinig over haar weet. Zullen we op een dag het doel van de plant begrijpen, net zoals de cult de boodschap van de Purple Lemonade kreeg, zal de Laughing Martian God ons laten weten wat er aan de hand is, wat is zijn boodschap? Dank je Fiends of the Funky Fern, het lijkt erop dat er een mysterie in de lucht hangt, of is het een wortel? Wat doen de planten? Wat is er gebeurd met de mensen van NNOA? Wat zal de overheid nu doen? Waar is de aarde in dit alles? Ontdek wat antwoorden als de plant het toelaat, volgende week dankzij Mars Hydro: begin vandaag nog een revolutie in je huis! Dank je en welterusten! Notities: drie weken van rek, ze is een beetje omhoog gegroeid en vooral naar buiten, de hele tent is nu behoorlijk vol. De temperatuur is een beetje heet, maar als je in een Closet kweekt, moet je warmte verwachten… ook houdt mijn partner de verwarming aan, mijn afzuigventilator is een legende. Het licht staat nu op volle kracht en gaat sterk, de plant houdt ervan! Gedurende de drie weken is de voeding gek geworden, ze drinkt nu 4 liter als ze gevoed wordt, voeding is 5 dagen per week en dan rust in het weekend voor een droge tijd. Stokken werden toegevoegd als een plek om takken te helpen binden en de bladerdak een fatsoenlijke vorm te geven zodat er meer licht bij meer toppen kan komen, er zijn veel en veel ties gebruikt. Shit wordt serieus. De toppen zijn strak en groeien goed, ik ben benieuwd hoe dit zich ontwikkelt, de toppen zijn strakker dan normaal, ik hou ervan dat de takken niet te lang zijn maar met veel topplaatsen. Nou, tot volgende week!

Jobbie Welkom mijn ganja geesten, welkom in de Kast van het groeien, de Kast van Verhalen, welkom bij "Verhalen uit de Kast: De Lachende God van Mars", we hopen dat jullie gretig zijn van anticipatie om het volgende deel van ons verhaal te horen, dingen groeien zeker uit de hand voor Jobbie! We willen Mars Hydro bedanken voor hun liefde en hulp, moge het bloeien zoals, zoals een God zou kunnen bloeien! Laten we beginnen met de show! De dingen zijn aan het opwarmen, sinds de opstand in NNOA is de regering in volle gang, elke persoon die ze kunnen inlijven is in een uniform gedwongen, met de verleiding van eer en sociale waarde, gecombineerd met een sterke versterkte sentiment gebaseerd op het doen van het juiste, leidde de weg en verlichtte het pad voor mensen om te dienen, achter hen, als ze niet zo gretig waren, was er het stigma van een lafaard of een verrader. Gisteren in New Los Angeles werd een man lastiggevallen omdat hij wegliep van een rekruteringsofficier, mensen spuugden zelfs op hem omdat hij weigerde naar de verkooppraat te luisteren. Wat mij betreft, dingen gaan zo goed als te verwachten is. De nieuwe schuilplaats is basic, niet erg hygiënisch en vaak koud, maar het zal wel doen, ik ben een gevorderd zoogdier; ik kan ontsmettingsmiddel gebruiken en een trui aantrekken, geen groot probleem daar. Mijn geest geneest dag na dag, binnenkort hoop ik een reis naar buiten te maken, misschien zelfs stiekem een kijkje te nemen bij de… plant, het voelt als godslastering om zo te spreken, zij is mijn godin, maar het is nog steeds een plant, wtf is er aan de hand in mijn hoofd. Toegang tot de plant is gemakkelijk, de meeste mensen die tijd doorbrengen in de biodome zijn geestelijken met de hoofd van het centrum, aartsbisschop Bob, blijkbaar een grote naam, maar uit de bewakingsbeelden die we stelen, is hij duidelijk gefascineerd door de plant, dezelfde obsessieve en krankzinnige blik die anderen hebben gehad, anderen zoals… zoals Bill, de waanzin heeft hem. Onlangs heeft de waanzin me aan het denken gezet, is dit negatieve gedragspatroon dat we zien bij sommige mensen die nabijheid tot de plant hebben, is het de plant of een interne factor binnen hen die breekt? Ikzelf en vele anderen vertonen geen tekenen van deze grijnzende waanzin. Onlangs hebben we de passen gebruikt die voor ons zijn gestolen door de ondergrondse om voedsel, water en alles wat de Lachende God nodig heeft te krijgen, hoe meer we voldoen aan de wensen van de plant, hoe meer we haar lach horen. De meeste geestelijken hebben geen idee van planten, dus wanneer de weerstand infiltreert, negeren ze ons gewoon, in de verwachting dat wij de wetenschappers zijn die voor de plant moeten zorgen. Die wetenschappers zijn de laatste tijd schaars geweest, misschien hebben de geruchten daar iets mee te maken. Mensen in de organisatie hebben geruchten gehoord over de destabilisatie van de regering, dat ze bang zijn, er zijn ook deze geruchten die we vanuit de ruimte horen, dingen die verontrustend zijn: de Aarde lijkt te proberen te veroveren, terug te nemen wat zij beweren van hen te zijn. We hebben ook figuren opgemerkt die leden in de gaten houden, maar ze zijn ongrijpbaar en moeilijk te vangen, we zijn in een oorlog, een oorlog met de gevestigde orde, een oorlog voor de ziel van Mars, en dan hebben we dit andere aspect van de Aarde, misschien zijn ze de concurrentie aan het scouten. Het is een zorgwekkende tijd, we houden sterk vast aan onze hoop in de plant, dat het een boodschap heeft die we nodig hebben, dat deze boodschap op de een of andere manier het conflict zal oplossen en mensen zal bevrijden. De plant is gestopt met groeien naar de lucht, ze groeit in plaats daarvan dik, haar bloemen worden groter met buitenaardse bedoelingen om de mensen van Mars te helpen, of zal ze dat doen? Alleen omdat de laatste plant hielp, betekent niet dat deze dat ook zal doen, deze gedachte verontrust me. We hebben een nieuw gadget gevonden, een PH-meter: blijkbaar is het een geweldige manier om de vereisten van de plant in balans te brengen, zodat ze niet de verkeerde zuurgraad in het voedsel krijgt: de eerste keer dat we het gebruikten, werd de lach duidelijker en meer gedefinieerd, ze is gelukkig, ik ben gelukkig. Morgen zal ik mijn hol verlaten om te proberen de biodome te infiltreren, ik moet haar zien, maar het is riskant! Wens me geluk! Dank u, kijkers van buiten het Web, dank u voor uw geduld, voor uw verlangen om in mijn gestoorde geest te duiken! We hopen dat je genoten hebt van deze aflevering van "de Lachende God van Mars", gepresenteerd door Mars Hydro! We hopen dat deze schaduwachtige figuren geen slechte voortekenen zijn voor de plant, maar we zullen het pas volgende week ontdekken! Tot die tijd hopen we dat welke schaduwachtige figuren dan ook in je leven zullen worden verwijderd en dat je een veilige reis zult hebben, doei! Notities: de temperaturen zijn stabiel tussen de 20 en 28 graden, de luchtvochtigheid, nou dat is mijn laatste fixatie: het komt in de 70s met een bereik tussen 50-72%, momenteel denk ik aan twee dingen als oplossing 1. Defolieren van fan bladeren, de grote stretch is voorbij, dus ze zijn niet zo belangrijk, ook is er veel loof, met dit loof ben ik van plan het aan soep toe te voegen: het is lekker en gezond! Het watergeefschema gaat goed, PH ligt tussen 6.1 en 6.2, niet te slecht, maar een kleine verbetering is mogelijk. Voeding is zwaar, maar ik ben al begonnen met het wegnemen van wat stikstof, dit zal de zuurgraad helpen, denk ik. Alles gaat verder goed, ze wordt dikker en ziet er goed uit, suikerbladeren vullen zich met trichomen, ik hou zo veel van deze plant! Volgende week zal ik wat paalbinding doen om ondersteuning te geven aan de stelen zodat de toppen zo groot kunnen groeien als ze willen. Dank aan iedereen die mijn verhalen leest, ik werk constant aan het verbeteren van mijn planten en schrijven, als je tips hebt, laat het me weten!

Jobbie Welkom grommies, en welkom aan iedereen die geen kweker is, maar in plaats daarvan een voyeur van plantenvermeerdering. Het is tijd voor een nieuw hoofdstuk van "Verhalen uit de Kast: De Lachende Mars God" gepresenteerd door Mars Hydro, die je stratosferische planten bezorgt zonder dat je een miljardair hoeft te zijn. Tot nu toe hebben we de ups en downs van het leven op Mars ervaren waar David Bowie ons voor waarschuwde, alles van beperkende regimes tot clandestiene sekten. Vorige week hoorden we hoe Jobbie van plan was om de plantenzaken in zijn eigen vrome handen te nemen door het kweekbiodome binnen te dringen. Zal hij slagen? Zal de hereniging tussen mens en hemelse plant een gelukkige zijn? Zullen we ooit meer te weten komen over Bondage Barbara… zij is een fanfavoriet. Laten we het ontdekken in deze week's aflevering van "De Lachende God van Mars"! Infiltratie was verrassend gemakkelijk, iets wat echter niemand noemde was dat wanneer je infiltreert, je eigenlijk het werk moet doen dat je doet alsof je doet, dus ik kwam illegaal in het biodome om te werken en ze geven me zelfs geen pensioenplan. Ik ben moe, lange diensten als tuinwetenschapper hebben heel weinig tijd betekend voor dingen zoals slapen, vooral omdat mijn vrije tijd besteed wordt aan het helpen organiseren van dingen buiten de Dome. Er gebeurde een incident, er was een gebeurtenis die me nog steeds in shock houdt, over hoe mijn positie überhaupt beschikbaar kwam. Er was een probleem met de plant, de rapporten gaven aan dat sommige bladeren bruine vlekken begonnen te vertonen. Na veel onderzoek en hulp van de gemeenschap (hier kijken we naar jou grodiaries gemeenschap!) ontdekten we dat dit te wijten was aan overvoeding, maar hoe? Het regime zou licht moeten zijn, het zou nooit een probleem moeten zijn. We keken naar beelden van voedselschema's, daar was het, Mike voerde de planten vaker en vaker dan hij zou moeten, de plant vertoonde de eerste tekenen van dood door overvoeding, obesitas voor planten, de effecten van zoveel vloeistof vertoonden ook negatieve tekenen voor de luchtvochtigheid, we keken naar Mark, hij was Mike's tweeling en werkte nauw met hem samen, we vroegen hem om het op te lossen. Ik herinner me het stilstaand beeld, de blik op Mike's gezicht, de blik van manie, hij was de weg kwijt en grijnsde als een gek. Later kwam Mark naar me toe en stak zijn bloedige hand uit met de toegangssleutel, zijn handen waren bedekt met bloed en zijn ogen waren dof als verse vorst op een pas bevroren meer. Hij zei gewoon "niemand doet haar pijn", en toen liep hij weg. We hebben het probleem verholpen, met het risico op hogere luchtvochtigheid hebben we zoveel mogelijk voedingsstoffen weggespoeld met gewoon water, en begonnen toen met de helft van de dosis te voeden. Loof Plant, ze doet het beter, haar gelach, haar vreugde vult de leegte in mijn geest. Eenmaal binnen in de buik van het beest, waren er een paar dingen die deze week gedaan moesten worden. Het eerste was wat buigen, Wendy had me haar subtiele kunsten geleerd, ze vertelde me het verhaal van pauzes bij de sekte, de visie van Marks koude uitdrukking zat in mijn hoofd, plant leid me. Ik heb wat bladeren verwijderd om de lichtpenetratie en luchtcirculatie te helpen, mijn handen trilden en bezorgdheid vulde me terwijl de interactie met Mark steeds weer in mijn hoofd afspeelde. Bamboestokken werden aan de zijkant van de pot toegevoegd, dit zal worden gebruikt als een ondersteuningsstructuur, Wendy vertelde me dat de bloemen te groot kunnen worden voor de tak, dus we moeten ze zoveel mogelijk ondersteunen om haar gelukkig te maken. Na dit kreeg ze net een beetje water, niet te veel omdat we willen dat haar grond een beetje opdroogt. Het was gedaan, ik zweet, maar ik voelde me nu zekerder, vol hoop dat mijn lot niet hetzelfde zou zijn als dat van Mike. Voordat de week voorbij was besloot ik de CO2-augmentflessen bij te vullen, dus voegde ik 6 dessertlepels suiker toe om de gist te voeden zodat ze CO2 voor de planten creëert, het is niet een enorm bedrag, maar beter dan niets. De week kwam en ging, elke dienst was mijn reis naar het biodome overschaduwd door figuren net buiten het zicht, elke dag leek het alsof ze dichterbij kwamen maar nooit in het zicht. Wie waren deze mensen? De rebellie werd sterker, binnenkort gaven mensen van de beveiligingsdiensten het op, ze zagen het als zinloos nu de publieke steun voor de zaak groeide. Bondage Barbara is de boegbeeld geworden, zij is de persoon naar wie de meeste mensen kijken, de sekte van de paarse Lemonade is getransformeerd, het is nu een Marsiaanse religie die de planten aanbidt die Mars heeft geleverd, wachtend op de boodschap die ze van de grond brengen. Wachtend, verlangend, hoopvol. Dank je wel mensen van de wiet, dank je wel wezens van de knop, weer een week en weer een aflevering voltooid, we willen natuurlijk Mars Hydro bedanken die deze kweek ondersteunde, onthoud, als je hoger wilt worden dan de ballen van bezos, kweek dan met Mars Hydro. Sluit je volgende week bij ons aan voor meer "Verhalen uit de Kast: De Lachende God van Mars", goedenacht! Notities: welkom bij de clipnotities Defoliatie, een zak bladeren werd genomen, tijdens dezelfde tijd voegde ik bamboestokken toe om eventuele hangende knoppen te ondersteunen, deed mijn laatste ronde van goede LST, de rest zal gewoon onderhoud zijn. Het lijkt te hebben gewerkt om licht binnen te krijgen, maar de luchtvochtigheid daalde niet te veel. Ik realiseerde me dat mijn waanzin de overhand op me kreeg, begon de voeding hard te pushen, het leek alsof ze er blij mee was, totdat ze dat niet meer was, blij dat ik het vroegtijdig opmerkte en een tweede mening van jullie lieve mensen kreeg. Veranderde het voedings- en wateringsschema na een spoeling van 8 liter om de afvoer van de grond te testen. Dat was prima. Het water hier heeft een mooie 7.2ph, de voeding ligt rond de 6.2 of 6.3, het gaat veel beter, ik hou van mijn PH-meter. Vulde CO2-flessen bij met 6 dessertlepels suiker, zal meer op een regelmatige basis toevoegen om meer CO2 voor de knopontwikkeling te genereren. Dit is het zo'n beetje, met zowel defoliatie als het veranderen van het voedingsschema doet de luchtvochtigheid het veel beter. Dank je wel voor het nemen van de tijd om dit te lezen, ik probeer kleine dingen in mijn verhalen op te nemen om ons allemaal vermaakt te houden.

Jobbie Welkom Grommies van de Growdiaries, opnieuw bezoeken jullie mijn kast van geluk waar illiciete activiteiten plaatsvinden, ja, het is hier nog niet legaal, maar zoals we hebben geleerd in The Purple Lemonade Cult: veranderingen komen eraan! Vorige week zagen we het bewijs van schandelijke daden in de vorm van broederlijke moord van de dichtstbijzijnde graad, we ontdekten ook dat onze held Jobbie de biodome was binnengedrongen en weer gewend raakte aan het werkende leven. Deze week in onze heerlijke aflevering van “Tales from the Closet: The Laughing Martian God”, aangeboden door Mars Hydro: het bedrijf dat je intergalactische dromen voor ingenieus kweken vervult, kunnen we zien wie deze schaduwfiguren zijn, we kunnen meer leren over het leven in de dome, we kunnen zelfs leren hoe de opstand verloopt… het belangrijkste van alles, we zullen leren hoe onze God, de Marsiaanse God, groeit, verandert en communiceert. Dus laten we beginnen met de show, jullie vuile dieren! Het beeld van een bloederige hand die een sleutelkaart aanbiedt speelt keer op keer in mijn hoofd, is het mijn hand, of de hand die de controle over de plant overdraagt aan de volgende in lijn, degene die verantwoordelijk zal zijn voor het opruimen van mijn fouten, niemand is perfect, alleen onze idealen en visies op een toekomst zijn perfect, de praktijk is vaak een treurig misvormd lot dat onze eigen sterfelijke vergissingen weerspiegelt. Zal ik sterven simpelweg omdat ik mens ben, maar is dat niet wat we allemaal doen? Veroordeeld tot het lot van de hele mensheid vanwege ons sterfelijk materiaal, is dit niet het pad van alle dingen, die een pantomime van onsterfelijkheid opvoeren terwijl het zwaard van Damocles boven ons hangt, dreigend, wachtend op de val. Een andere dag voor defoliatie, dit was de eerste taak van de week, een kettingreactie van gebeurtenissen die allemaal beginnen vanuit een lot van aanbidding van het ene naar het andere: de zon aanbidt de reacties die het leven geven, de plant aanbidt de zon wiens aanbidding de plant leven geeft, leven door omhoog te reiken naar zijn stralen, bladeren creërend om elke ruimte in te nemen die licht kan verzamelen, wij aanbidden de plant en zullen alles doen om hem te helpen zijn doel te bereiken. Snede na snede, zorgvuldige precisie in een ingewikkeld systeem van stelen, op zoek naar dat blad dat geen licht zal ontvangen en daarom een slechte investering van energie voor de plant zal zijn, die bladeren nemen en verwerken tot iets nuttigs, soep weer. Moeilijke tijden voor de revolutie, dus gebruiken we wat we kunnen om onszelf te voeden, het is duidelijk geworden dat zulke grote gebaren als zichtbare tatoeages problemen hebben veroorzaakt voor velen omdat ze nu zijn verbannen uit bedrijfsinstellingen, voedsel is een beetje schaars, maar we redden het. Elk blad dat ik snijd helpt mijn geest zich te settelen in een patroon van gedachten, zacht en meditatief, alsof de plant in mijn achterhoofd humt, nu begrijpend dat deze processen belangrijk zijn voor het verkrijgen van meer van wat het wil. Een les van groot belang die het me leert, misschien was Mark zoals sommige van deze bladeren, niet goed, geen solide investering en waarschijnlijk kostbaar voor de beweging en zelfs een ramp veroorzaken; als een soort schimmel of plaag, die de gezonde plant aanvalt, in deze situatie moest Mike de moeilijke beslissing nemen, hij moest het blad verwijderen. Ze was stabiel, maar gedurende de week leek er meer vergeling op sommige van de bovenste bladeren te zijn, de PH leek goed, we hebben een flush gedaan met veel liters water (6 liter), de afvoer getest en het was 6.4, toen nog twee meer met wat calmag om te helpen met de meest voorkomende tekortkoming, tijd met alle dingen, zal de verteller van het verhaal van het lot zijn. Ik ben gewoon blij dat het probleem met de luchtvochtigheid is opgelost, alleen 's nachts was het een probleem, misschien moet de ontvochtiger 's nachts aan, overdag was hij uitgeschakeld omdat de luchtvochtigheid daalde tot 33% wat niet de beste omgeving is… kijk naar mij, niet zo lang geleden was mijn werk het kijken naar stenen voor buitenaardse levensvormen, nu is mijn hoofd vol feiten en kennis over planten en kweken, als dit geen aanbidding is, noem me dan gek. De revolutie staat op dat punt in de tijd, waar het groeit, maar hopelijk niet te groot zodat de wortels en stam het niet kunnen ondersteunen, misschien heeft het steun nodig van een andere bron, maar waar? Toch worden we in de schaduw gehouden, recent zijn er meldingen geweest van mensen die vermist zijn, mensen van de opstand. Wat in Ganja is er aan de hand? De laatste van deze week is een routine geweest, elke stap van het cultiveren van mijn godheid in reactie op zijn communicatie voor bepaalde dingen, droge grond, had vocht nodig, bladeren die vallen betekent dat er bladeren verplaatst of gesneden moeten worden. Het is moeilijk geweest om in de nepjob te passen, alles te doen wat ik kan voor een reden die de baan niet begrijpt, maar we werken in de schaduw zodat onze God het licht en de voeding krijgt die het nodig heeft, alles om zijn lach in mijn hoofd te horen… waar is de grens? Wanneer wordt dit minder over de plant en meer over mijn verlangen om te plezieren? Ik vrees dat ze me op het spoor zijn, ze volgen, er zijn overal schaduwen, maar we zijn dichtbij, ze bloeit! En zo laten we Jobbie met die cryptische afsluiting, we vertrekken met meer vragen dan antwoorden, maar is dit niet de aard van dialectisch leren? Misschien, misschien niet. Dank aan jullie allemaal, onze lieve gemeenschap die onze gekke avonturen aanmoedigt en ondersteunt! Dank ook aan Mars Hydro voor het zijn van een licht in ons leven. Tot volgende week mijn lieve growmies, ga met ganja en wees de kweker die je wilt zijn, want je weet nooit wanneer het altijd aanwezige zwaard dat boven je hangt zal beginnen te vallen. Notities: Zondag 11e: 40-72% 21-29c° defoliated, geprobeerd meer licht door te laten. 2ltr: 1ml biogro 2ml calmag 4ml bloom 4ml heaven ph 6.4 Maandag 12e: 37-65% 19-29c° Dinsdag 13e: 500ml gewoon water. Woensdag 14e: 33-52% 23-29c° 6 liter bij ph7.3 binnen, afvoer ph6.4. 2 liter met 2ml calmag om af te ronden. Donderdag 15e: 33-67% 20-29c° ziet er goed uit! Vrijdag 16e: 48-69% 19-25c° nog steeds vochtig Zaterdag 17e: 40-69% 19-28c° 2 liter 1ml gro 2ml top 2ml cal 3ml bloom 3ml heaven ph 6.4 Hoge temperaturen komen vaak doordat ik de tent 's ochtends niet open, de kast is klein en goed geïsoleerd. De meeste van de dag is ze rond de 50% dus maak ik me niet te veel zorgen over de luchtvochtigheid, ik heb de ontvochtiger 's avonds aangezet om veilig te zijn, we zullen zien. Haar bloemen worden groter. Goede week tot nu toe, dank aan iedereen die dit leest, jullie hebben mijn hart! :purple_heart::green_heart:

Jobbie Week 19 Hallo tegen de helscherers van hennep, welkom weer bij een nieuwe aflevering van Verhalen uit de Kast, we hopen dat je je genezende planten hebt geholpen groeien, nogmaals vrienden duiken we in ons verhaal van “De Lachende God van Mars”, aangeboden door Mars Hydro: voor hogere opbrengsten zonder hoge prijzen, groei met Mars Hydro! Terwijl de plant groeit weten we dat het binnenkort tot een einde zal komen, dus zonder verder oponthoud, laten we leren welke genoegens we deze week hebben. Het voelt alsof mijn geest aan het fragmenteren is, dat dingen steeds minder samenhangend worden naarmate de dagen verstrijken, deze week is daar niet beter op geworden terwijl het net van paranoia zich om me heen sluit, de schaduwen verzamelen zich en beginnen mijn gezichtsveld te omhullen, dezelfde vraag blijft in mijn hoofd spelen: hoe in hemelsnaam ben ik hier terechtgekomen? Toch, hier ben ik. De week is normaal geweest, een constante naar binnen spiraal van gebeurtenissen die zich herhalen naar een centraal punt dat ik niet begrijp, binnenkort zal alles veranderen en ik kan het voelen, maar er is geen manier voor mij om te weten waar het naartoe gaat. Ik heb naar alle gebeurtenissen om me heen gekeken: de verdwijningen, de dreiging van de Aarde, de revolutie en de plant, niets daarvan lijkt veel zin te hebben, het lijkt verbonden te zijn, of is dat gewoon mijn brein dat zich voedt met de paranoia. De plant heeft aan het begin van de week meer defoliatie gekregen, het is een vreemde ervaring maar er is een patroon: de plant is stil tijdens het snoeien, het lijkt niet blij te zijn met de praktijk, maar dan, wanneer ze weer gevoed of bewaterd of getraind wordt, lijkt het lachen van de plant op de een of andere manier luider en gelukkiger, alsof het proces als een katalysator werkt om de plant sterker en beter te maken. Meer banden aan de onderkant werden verwijderd tijdens het defoliëren, meer takken werden toen aan de palen gebonden om haar bloemen omhoog te houden, ze groeit en rijpt nog steeds, de meeste witte haartjes worden amberkleurig, ze is aan het rijpen. De plant is intermitterend gevoed, geen verlangen in mij om het volgende slachtoffer te worden in een bloederige lijn van gebeurtenissen die leiden tot de juiste zorg en welzijn van de plant. De pH van de voeding is 4.4 en water is nog steeds 7.4, ze krijgt nog steeds meer gele bladeren, een teken van de plant, een boodschap, dit zou kunnen verklaren waarom ik deze week steeds meer het gevoel heb dat dingen tot een einde komen. Elke dag is het gewoon weer een dag in een cyclus, er gebeurt niet veel, toch voel ik me elke dag steeds meer gespannen over wat er gaande is, nog steeds de stilstand tussen revolutie en regering, nog steeds gespannen tijden en meer verdwijningen. Zoveel vragen die we niet kunnen beantwoorden. We hebben nu genoeg eten, we hadden zelfs de mogelijkheid om een oude traditie van Feesten te vieren deze tijd, met feesten en feesten, toch was mijn geest nog steeds bezig en was het meeste wat mijn lichaam wilde doen slapen met de rusttijd die me was toegewezen. Dus moet ik slapen, want morgen is weer een nieuwe dag. Weer een dag in de cyclus. Als een spiraal van gebeurtenissen komen de schaduwen dichterbij, brutaal met de kennis van mijn angst en onvermogen om ze te stoppen. Misschien is mijn bestemming om me bij hen in de schaduw te voegen, misschien zal de schaduw me meenemen en zal er niets meer overblijven. Ik wil gewoon dat de plant oké is, elke dag het verlangen om haar lach nog één keer te horen. Nog één dag, nog één lach. Voordat de schaduw me neemt. Bedankt allemaal voor het meedoen aan deze snelle update, blijf kijken voor een nieuwe aflevering van Verhalen uit de Kast: De Lachende God van Mars, aangeboden door Mars Hydro. Gewoon een snelle, het vakantieseizoen is een vreemde voor mij persoonlijk, maar het gaat goed in de tent.

Jobbie Welkom Meesters van de Marijuana-methoden, welkom nogmaals in mijn kast waar de daden van het wiet kweken plaatsvinden, rust wederom je vermoeide zielen uit, neem een trek en ontspan voor een nieuwe aflevering van “Verhalen uit de Kast: De Lachende God van Mars”, gepresenteerd door onze vrienden van Mars Hydro, het goedkope licht om je kweek te laten slagen! Wees gerust, het einde is in zicht terwijl de schijnbaar kwaadaardige schaduwen dichterbij komen, we zullen zien wat er met Jobbie en de nieuwe Marsiaanse Religie gebeurt. De opstand is weer op gang gekomen, een nieuwe tactiek is het houden van massale protesten op straat, het is altijd de tactiek van de controlerende machten geweest om te proberen elke inmenging te verstikken, of het nu langs raciale lijnen, overtuigingen of simpelweg de economie van monopolies is. Verstikken en verstikken, tot de laatste adem van verzet is uitgeveegd en niemand in je weg staat, deze walgelijke praktijk moet ter verantwoording worden geroepen, dus protesteren we, we verhogen de bewustwording voor onze zaak, waardoor meer mensen zich aansluiten. Wat mij betreft, mijn werk gaat door in de schaduw, het gaat door om mijn God te helpen groeien en ontwikkelen, en er zijn geen tekortkomingen in ontwikkelingen. De plant ziet er goed uit, maar ik heb opgemerkt dat de trichomen van bewolkt naar amber gaan, misschien probeert de plant het amberlicht te communiceren, dat het tijd is om mijn methoden te vertragen, dus ze is van voedsel afgehaald. Binnenkort zal er iets gebeuren, we moeten gewoon wachten tot dat gebeurt, nu ze helemaal vastgebonden is en de bloemen zijn gevormd met een mooie bevroren coating, misschien is de volgende stap hier, maar wat is de volgende stap? Mijn geest is nog steeds vervuld van paranoia, de schaduwmannen komen dichterbij, ze zijn overal waar ik nu ga, wat willen ze? Mensen zeggen dat ze ze niet zien, maar is dat omdat ik psychologische problemen heb, of kunnen ze ze gewoon niet zien, ook al kan iemand die kleurenblind is een bepaalde kleur niet zien, betekent dat niet dat het niet bestaat. De omgeving van de Mars Hydro Biodome is bijna perfect, de plant krijgt 12 uur hoogwaardig licht dat alle benodigde spectrums voor groei dekt, de warmte en luchtvochtigheid zijn goed binnen bereik en de plant lijkt gelukkig, zijn lachen is het luidste dat we ooit hebben gehoord, ja ik zeg we, omdat iedereen in de Cult het erover eens is dat ze de roep van onze God horen, de rest doet gewoon alsof ze het niet kunnen horen. Weer een week voorbij, op weg naar huis van het werk, weer een week dichter bij de dood, weer een dag voorbij. Het leven is als het wiel, een eindeloze cyclus: soms gaan we omhoog, soms gaan we omlaag, vaak voelt het alsof we achteruitgaan voordat we vooruit worden gekatapulteerd in het onbekende, maar wees gerust mijn vrienden, het gaat altijd de weg van het leven, een onstopbare reis naar het volgende ding na het leven, wat dat ook mag zijn of niet zijn. Ik probeerde mezelf af te leiden door mijn gedachten op de amber trichomen te houden. De plant probeert iets te zeggen maar ik voel dat het te vroeg is voor wat zou moeten gebeuren, maar de plant heeft altijd gelijk en weet wat ze nodig heeft. Mijn geest komt weer terug in de realiteit om me heen, een acute bewustwording van bekeken worden raakt me terwijl ik een hoek nader waar mijn verborgen basis van operaties zich bevindt, voor me staan er Schaduw mensen, drie van hen staan bij de hoek, elk draait zich om om met onzichtbare ogen naar me te staren, ik haast me om de hoek om alleen maar oog in oog te komen met een ander; zelfs zo dichtbij zijn de kenmerken onzichtbaar en in plaats daarvan zie ik alleen de omtrek van schaduw. De angst verbergt het geluid van voetstappen, de paniek verdooft bijna de prik van een naald in mijn nek, dan, dan is het gewoon duisternis, ik betreed de duisternis en aan de andere kant begroet me alleen maar, is Duisternis. Nogmaals bedankt voor de vrijgevigheid van Mars Hydro voor het geschenk van licht, de planten zijn er blij mee en mijn energierekening ook. We laten je hier achter op een mespunt van onwetendheid, wat zal er met Jobbie gebeuren, wat zal er met de plant gebeuren? Ontdek volgende week wat er is gebeurd in een andere heerlijke aflevering van “Verhalen uit de Kast: De Lachende God van Mars”, goedenacht, slaap lekker en laat de plantenziekten je niet bijten. Opmerkingen: Dus een snelle, vanuit waar ik telde was de plant nog niet klaar om geoogst te worden, nog een paar weken in feite. Toen ik voor het eerst wat amber zag, dacht ik gewoon dat dat op enkele buitenknoppen was die waarschijnlijk geprikkeld waren en vroeg rijp waren, maar nu komen ze overal op: wanneer de plant iets zegt, heeft ze gelijk, meteen werd ze doorgespoeld met 9 liter water, een paar dagen later rond de 10 liter, ze moest naar beneden komen, dus ze zal binnenkort naar beneden komen, ik ben echter verdrietig, dit experiment zal voorbij zijn en het was leuk, maar laten we zien welke resultaten we hebben en onze toekomstige technieken aanpassen voor een betere morgen. Ik maak me eigenlijk zorgen dat ik de plant te vroeg heb afgehaald, maar Amber nam de trichomen over en maakte me bezorgd, dacht gewoon dat het door al de stress en slechte opvoeding kwam dat ze zo vroeg klaar was om te gaan... misschien een les daar. Extra opmerking: laten we het er allemaal over eens zijn om niet te praten over hoe dit eigenlijk week 8 van de bloei is en niet zes... niets te zien hier, ga gewoon verder en wacht tot de volgende aflevering. Veel liefde, doei!

Jobbie Week 21 Welkom mijn geweldige publiek, welkom nogmaals in mijn kweekkast voor een nieuwe aflevering van Verhalen uit de Kast: De Lachende God van Mars, gepresenteerd door Mars Hydro, voor een professionele kweek met Mars Hydro! Vorige week werd onze held Jobbie geconfronteerd met de duisternis waar hij bang voor was, de plant vertoonde tekenen van het einde en inderdaad, dit verhaal heeft nog maar een paar afleveringen te gaan, dus om ons te helpen beslissen wat we hierna moeten doen, laat me weten of je meer verhalen wilt of dat je liever hebt dat we teruggaan naar het schrijven van wetenschappelijke rapporten over het kweken. Ik wacht op jullie antwoorden en als je besluit dit verzoek te negeren, moge je vervloekt worden met een vreselijke trip, ik zou je kweek niet vervloeken, ik hou te veel van de plant. Laten we nu afdalen in de Duisternis waar Jobbie op ons wacht. Na een onbekende tijd werd ik wakker door een knak, dit was geen geluid om me heen, het was iets in mijn hoofd dat geknapt was, een verlies van communicatie met het goddelijke, de plek van geluk in mijn hoofd die het normaal gesproken zou beheersen was nu leeg, het voelde als een huis dat je kende, bezet door vrienden, nu leeg met geen teken van het geluk dat er ooit was. Alles om me heen was pikzwart, het was van een milde temperatuur als ik moest gokken, het was rond de 20°C. Ik zat op de harde grond, mijn lichaam deed pijn van het liggen erop, het duurde een paar minuten voordat ik me realiseerde dat mijn ogen zich niet aan de duisternis konden aanpassen, het is onmogelijk om je aan te passen aan iets waar je niet in kunt werken. Mijn handen zochten om me heen naar iets om aan te geven waar ik was, daar vonden ze een natte plek op de grond, en iets dat van bovenaf erop druppelde, terwijl ik omhoog reikte om de bron van dit water te vinden, raakte mijn hand iets dat van het plafond hing, onmiddellijk trok ik me terug, er was een gevoel van bekendheid aan de aanraking, dus reikte ik opnieuw uit en greep het lange voorwerp dat hing, toen raakte de achterkant van mijn hand een ander, er hingen er veel. Mijn hand kwam plakkerig terug van het onderzoeken, lui zocht mijn geest naar het antwoord dat mijn onderbewustzijn al wist, de geur was wat het verried, die plakkerige geur van mijn plant, mijn God, gewoon daar hangend, afgebroken tak van tak, druppelend water dat gebruikt was om het te wassen. Horror stroomde door me heen, mijn geest draaide en mijn maag draaide om; het was dood, er zou geen gelach meer te horen zijn, het voelde alsof ik nooit meer gelukkig zou zijn, het gelach was verdwenen uit de wereld, het hing dood boven me. Het was duidelijk dat ze hetzelfde van plan waren als wat ze in Nieuw Nieuw Oud Amsterdam hadden gedaan, ze zouden het verbranden in een grote ceremonie, waarschijnlijk deze keer zonder al die religieuze dingen aangezien dat minder aanwezig was geworden in de uitzendingen van de regering. Dus zat ik in de duisternis, af en toe gaven ze voedsel door een luik, maar dit was niets regulier voor zover ik kon zien, een paar keer telde ik uit verveling terwijl ik wachtte, maar met slechts een paar pogingen kwam ik tot de realisatie dat er geen uniformiteit was in de frequentie waarmee ze voedsel doorgaven. Dit was een vorm van marteling die de staat gebruikte, volledige ontzegging van alle zintuigen en normaliteit, het was ontworpen om mensen gek te maken van verveling en frustratie, waarschijnlijk hadden ze een soort nachtcamera die me in de gaten hield, die zieke schurken. Het grappige was, in de schaduw zijn betekende dat ik ze niet langer vreesde, het werd als een deken die me verstopte voor de wereld, waarin ik nu kon ontspannen; met deze ontspanning kon het rouwproces beginnen. 0000000000000000000000000000000000000 ..524. mk,./íí . .0 (Mijn kat besloot iets te schrijven, ik heb het laten staan) Verlies is een van de krachtigste dingen die we kunnen doorstaan, iedereen zegt dat liefde de krachtigste emotie is, maar deze emotie is alleen een krachtige motivator wanneer het ons dwingt om iets te doen, voor de rest is het nogal emotioneel, het is de baarmoeder waar we in kruipen en ons veilig voelen. Verlies is het tegenovergestelde, het rukte ons eruit schoppend en schreeuwend, dwingt ons in een wereld die ons onbekend is en zegt "zwem of sterf", we kunnen vaak volledig verlamd worden door verlies en gewoon langzaam sterven terwijl we ons verstoppen voor de dingen die ons bang maken, de angst om opnieuw te verliezen, maar terwijl mijn rouw over me heen spoelde, begon mijn geest te beseffen dat dit gewoon weer een ervaring in het leven is, de natuur geeft en de natuur neemt weg, en ze geeft er niet om, dit is haar manier. Terwijl mijn lichaam en geest de natuurlijke golven van rouw ervoeren die kwamen en gingen, begon mijn geest opnieuw sterker te genezen, in plaats van te wachten op een andere golf die me zou verzwelgen, was het tijd om in het leven te duiken en naar de andere kant van de rouw te duwen, om erachter te komen wat er gebeurt als ik me een weg naar buiten vecht. Dank je vrienden van de wereldwijde wiet! We zijn opnieuw de kast ingedoken en zijn aan de andere kant in een ander zwart gat gekomen, we hopen dat jullie van deze oogstspecial hebben genoten, binnenkort hebben we de resultaten van de rooktest en zullen we het daadwerkelijke gewicht laten zien voor iedereen om deze duivelse prijs te zien! Tot de volgende keer, Hail Mars Hydro het licht dat dromen laat groeien. Goede Nacht! Notities: 36 uur in de Duisternis voor de kap, takken waren meestal gevormd als een wishbone dus hangen was gemakkelijk, heb een bud wash gedaan om haar mooi en schoon te houden, er kwam veel rommel af zoals gewoonlijk. Ze hing twee weken in de tent zonder licht totdat de takken braken en niet zo buigzaam waren. Tot nu toe blij, maar ik leer een les over waar te snijden, hoeveel takken en hoe ik de lichtblootstelling kan maximaliseren. Tentomstandigheden waren 50-60% luchtvochtigheid en 18-20°C. Tweede Opmerking: Heb een week vrij genomen omdat mijn geest in een donkere plek was, voel me veel beter, sorry voor de afstand, het ligt niet aan jou, het ligt aan mij! Heb ook mijn tablet bij een vriend laten liggen waarop mijn kweekspullen staan, dus geen fancy foto's... maar, nu ik mijn eerste computerupload heb gedaan... dit is veel gemakkelijker, misschien moet ik mijn platform veranderen.