Geen dagboek, er zijn een aantal voedingsstoffen die interveinale chlorose kunnen veroorzaken. Dit zouden allemaal gissingen zijn zonder ten minste enige informatie om op te baseren die kan helpen bij de diagnose. Een hoge pH-waarde van de bodem (alkalische omstandigheden) kan ervoor zorgen dat ijzer en mangaan, naast andere voedingsstoffen, minder beschikbaar zijn voor planten, zelfs als ze in de bodem aanwezig zijn. Dus voordat je iets doet, controleer de pH. Als het binnen het bereik ligt, kijk dan naar een specifieke voedingsstof. Normaal gesproken, wanneer het alleen om een voedingsstof gaat, zullen de symptomen zich presenteren met oude groei of nieuwe groei. Als het overal is zonder een duidelijk startpunt, is het de pH.
Ijzer:
Ijzer is cruciaal voor de synthese van chlorofyl en verschillende enzymfuncties. Wanneer er een tekort aan ijzer is, vertonen nieuwe bladeren vaak interveinale chlorose, waarbij het weefsel tussen de aderen geel wordt terwijl de aderen groen blijven.
Mangaan:
Mangaan is ook betrokken bij de productie van chlorofyl en andere enzymatische processen. Een tekort aan mangaan kan lijken op een tekort aan ijzer, met vergeling tussen de aderen. Echter, een tekort aan mangaan kan worden onderscheiden doordat het behandelen met ijzer de chlorose kan verergeren.
Magnesium:
Een tekort aan magnesium kan ook interveinale chlorose veroorzaken, vooral in oudere bladeren. Magnesium is een component van chlorofyl en speelt een essentiƫle rol in de fotosynthese.
Zink:
De chlorose verschijnt vaak eerst op jongere bladeren, aangezien zink relatief immobiel is binnen de plant en niet gemakkelijk van oudere naar nieuwere groei beweegt.
Succes met het herstel.