F026 - The Tropical Ice Cream One - SSSC

MistaOC 25.05. D7 Week 1 — Fragiele Beginnen Dag 7 na Ontkieming | F026 — De Tropische IJsje Deze run begon met meer turbulentie dan verwacht. Van de vijf zaden die zijn geleverd voor de USA Genetics 2026 uitdaging, zijn er slechts drie succesvol ontkiemd — en zelfs die drie zijn momenteel niet echt uit de startblokken geschoten. Op Dag 7 is de situatie eerlijk en simpel: Deze zaailingen zijn nog steeds kwetsbaar. De groei is tot nu toe traag geweest, de ontwikkeling voelt enigszins fragiel aan en dit is duidelijk een van die vroege stadia waarin geduld belangrijker is dan ambitie. Op dit moment draait het niet om explosieve vooruitgang of snelle vegetatieve groei. Het gaat eerst om overleven. Stabiliteit eerst. Het soort begin dat elke kweker op een gegeven moment meemaakt — waarbij je stopt met denken in weken en begint te denken blad voor blad. Toch is dit ook waar een echte kweekreis begint. Want iedereen kan perfecte planten documenteren onder perfecte omstandigheden. Maar het ware karakter van zowel de genetica als de kweker onthult zich meestal wanneer dingen niet volgens plan verlopen. Voor nu blijft de focus extreem gecontroleerd: zachte omgevingsomstandigheden, zorgvuldige bewatering, minimale stress en gewoon proberen deze jonge F026-planten veilig naar een sterkere wortelontwikkeling te begeleiden. Geen haast. Geen overcorrectie. Geen paniek. Gewoon observatie en geduld. Ondanks hun huidige toestand zijn er nog steeds kleine tekenen die het waard zijn om vast te houden — subtiele nieuwe groei, gezonde kleur in delen van het bladerdak en momenten waarop de planten lijken te stabiliseren in plaats van verder achteruit te gaan. Het is te vroeg om te weten of deze meisjes gewoon trage starters zijn… of dat deze genetische lijn simpelweg een zachtere hand vereist tijdens de vroege ontwikkeling. Hoe dan ook, de missie blijft hetzelfde: Houd ze in leven. Houd ze stabiel. Geef ze de kans om te onthullen wat er achter de naam schuilgaat: De Tropische IJsje. Op dit moment documenteert dit dagboek geen perfectie. Het documenteert het begin van een strijd.

MistaOC 31.05. Week 2 — Het Eerste Antwoord Dag 13 na Ontkiemen | F026 — De Tropische IJsje Vorige week voelde minder als groeien en meer als wachten. Wachten op tekenen. Wachten op beweging. Wachten op een reden om te geloven dat deze reis verder zou gaan na een moeilijke start. Op Dag 7 was de vooruitzichten onzeker. Drie zaailingen bleven over van de oorspronkelijke vijf zaden, en zelfs die overlevenden zagen er fragiel uit. Groei was aarzelend. Ontwikkeling voelde traag. Elke dag werd een oefening in zelfbeheersing — de drang om in te grijpen weerstaan, de verleiding om oplossingen na te jagen weerstaan, de paniek weerstaan die elke kweker maar al te goed kent. Maar planten hebben hun eigen tijdlijn. En soms gebeurt de belangrijkste groei daar waar we het niet kunnen zien. Vandaag, op Dag 13, voelt de sfeer binnen de tent anders. Niet dramatisch anders. Niet explosief anders. Gewoon… beter. De drie overgebleven F026-planten lijken door de meest kwetsbare fase van hun jonge leven heen te zijn. Nieuwe groei wordt consistenter. Structuur begint zich te vestigen. De algehele energie voelt sterker, zelfverzekerder, minder defensief. Voor het eerst sinds de ontkieming voelt het alsof deze planten niet langer gewoon overleven. Ze beginnen te groeien. Het zou gemakkelijk zijn om deze fase over het hoofd te zien omdat er nog niets spectaculairs gebeurt. Geen torenhoge canopies. Geen explosieve zijtakken. Geen tropische terpeenexplosies. Maar ervaren kwekers weten dat deze momenten belangrijk zijn. Omdat elke succesvolle oogst begint met een plant die besluit dat hij wil leven. En op dit moment lijken deze drie precies dat besluit te nemen. De missie blijft onveranderd. Geen haast. Geen dwang. Geen getaljacht. De wortels schrijven nog steeds het verhaal onder de oppervlakte terwijl de bladeren dat vooruitgang stilletjes boven de grond vertalen. Wat betreft F026 zelf, het mysterie blijft intact. De naam hangt nog steeds boven dit dagboek als een belofte: De Tropische IJsje. Een naam die blijft oproepen beelden van exotisch fruit, romige zoetheid en iets unieks dat dieper binnen de genetica wacht. Maar die antwoorden behoren tot een ander hoofdstuk. Voor nu gaat deze week over iets eenvoudigers. Opluchting. Geen overwinning. Geen succes. Gewoon opluchting. Want na een moeilijke start hebben deze drie overlevenden eindelijk hun eerste antwoord gegeven. En voor het eerst sinds deze reis begon, voelt dat antwoord hoopvol.

MistaOC 08.06. Week 3 — De Genetica Begint te Spreken Dag 21 na Ontkiemen | F026 — De Tropische IJsje Drie weken in deze reis begint er iets subtiels te gebeuren. Geen explosieve groei. Geen torenhoge planten. Geen vooruitgang die meteen van het scherm springt. Iets veel interessanter. Voor het eerst beginnen de drie overgebleven F026-planten minder als zaailingen en meer als individuen aan te voelen. Na een moeilijke start en een voorzichtige herstel is de algehele sfeer in de tent compleet veranderd. De onzekerheid die het openingshoofdstuk van dit dagboek definieerde, vervaagt langzaam naar de achtergrond. Deze meisjes hebben hun plek gevonden. Als ik vandaag naar ze kijk, zie ik geen planten meer die gefocust zijn op overleven. Ik zie planten die zich voorbereiden op expressie. En daar begint de echte opwinding. Want deze fase is waar de genetica langzaam begint te fluisteren. Één plant lijkt iets compacter. Een andere lijkt gretig om iets verder te rekken. Kleine verschillen in houding, bladstructuur en groeiritme beginnen zich te tonen. Niets dramatisch. Niets definitiefs. Net genoeg om me eraan te herinneren dat elke zaad zijn eigen interpretatie van hetzelfde genetische verhaal met zich meedraagt. Dat is een van de redenen waarom ik het zo leuk vind om vanuit zaad te kweken. In het begin lijkt alles identiek. Dan, bijna zonder het te merken, begint de persoonlijkheid zich te tonen. De timing is natuurlijk niet perfect. Als ik helemaal eerlijk ben, zouden deze planten een iets grotere thuis iets eerder hebben geprefereerd. Het echte leven draait de laatste tijd op volle snelheid, en de transplantatie moest gewoon wachten. De meisjes zijn geduldig geweest. Misschien een beetje te geduldig. De kleinere containers worden nu duidelijk de beperkende factor, en de planten beginnen te suggereren dat ze klaar zijn voor meer ruimte onder de oppervlakte. Gelukkig is die wachttijd bijna voorbij. Volgende week markeert een belangrijke overgang terwijl de drie overlevenden in hun definitieve containers verhuizen en BioTabs in beeld komt. Voor mij voelt dit minder als een transplantatie en meer als de officiële start van het volgende hoofdstuk. De fundamenten zijn gelegd. De wortels hebben hun werk gedaan. Nu is het tijd om te zien wat deze genetica echt wil worden. En ergens in mijn achterhoofd blijft dezelfde vraag hangen: Waarom kreeg deze cultivar de naam De Tropische IJsje? Elke dag wordt die vraag een beetje intrigerender. Want op dit moment zijn er nog steeds geen antwoorden. Alleen mogelijkheden. En eerlijk gezegd, dat is mijn favoriete deel van elke zoektocht. Het moment voordat het mysterie zich begint te onthullen. 💚

MistaOC 15.06. D28 Week 4 — Drie Verhalen, Eén Mysterie Dag 28 vanaf Spruit | F026 — De Tropische IJsje Een maand geleden begon dit dagboek met vijf zaden en een simpele vraag: Wat is precies De Tropische IJsje? Vandaag, vier weken in de reis, heb ik nog steeds het antwoord niet. Maar voor het eerst heb ik het gevoel dat de genetica begint fragmenten van hun persoonlijkheid te onthullen. De transplantweek ligt achter ons. De grotere containers zijn eindelijk in gebruik. BioTabs zijn het systeem binnengekomen. En de reactie is precies wat ik hoopte te zien. Momentum. De twee sterkste planten leken meteen de extra ruimte onder de oppervlakte te waarderen. Groei versnelde. Structuur breidde zich uit. Nieuwe scheuten verschenen met hernieuwd vertrouwen. Het is het soort reactie dat elke kweker graag wil zien. Niet explosief. Niet dramatisch. Gewoon gezonde vooruitgang. Het onmiskenbare teken dat de wortels kansen hebben gevonden. Maar niet elk verhaal ontwikkelt zich in hetzelfde tempo. Een van de drie meisjes heeft duidelijk een moeilijker gesprek met haar omgeving op dit moment. Terwijl haar zussen zich comfortabel in hun nieuwe huizen nestelen, blijft zij haar ritme zoeken. Lichtere kleur, langzamere ontwikkeling en een meer aarzelende uitstraling maken haar anders dan de groep. En vreemd genoeg, vind ik mezelf het meest op haar te letten. Omdat de sterkste planten je zelden iets leren. De worstelende wel. Elke kweek bereikt uiteindelijk een punt waarop observatie belangrijker wordt dan interventie. Dit voelt als zo'n moment. Geen paniek. Geen problemen najagen. Geen agressieve correcties. Gewoon geduld, consistentie en vertrouwen in het proces. Want ondanks haar worstelingen, gaat ze nog steeds vooruit. En vooruit is alles wat telt. Wat steeds fascinerender wordt, is hoe verschillend deze drie zussen zich beginnen uit te drukken. De uniformiteit van de zaailingfase is nu verdwenen. Individuele structuren komen naar voren. Verschillende groeipatronen ontstaan. Verschillende houdingen komen naar voren. Dezelfde genetische blauwdruk. Drie verschillende interpretaties. En ergens verborgen in die verschillen ligt het antwoord dat ik sinds Dag Eén achtervolg. De reden waarom deze cultivar zo'n onvergetelijke naam draagt. De Tropische IJsje. Voor nu voelt de tent minder als een kweekruimte en meer als een wachtruimte voor ontdekking. De wortels breiden zich uit. Het bladerdak groeit. De persoonlijkheden vormen zich. En terwijl één meisje misschien nog steeds haar eigen strijd voert, blijven alle drie dit verhaal vooruit duwen. Één week tegelijk. Één blad tegelijk. Één aanwijzing tegelijk.

MistaOC 19.06. D32 Week 5 — Het Keerpunt Dag 32 na Kiemen Deze week voelt anders. Niet vanwege een enorme groeiexplosie of een dramatische verandering van de ene op de andere dag, maar omdat de planten eindelijk lijken te zijn gevestigd. Terugkijkend naar waar deze ronde begon, is dat eerlijk gezegd een behoorlijk goed gevoel. Een maand geleden had ik te maken met een teleurstellend kiempercentage, daarna een trage start, gevolgd door een periode waarin ik me constant afvroeg of deze meisjes ooit echt op gang zouden komen. De verplanting gebeurde later dan gepland, het leven werd druk, en een tijdje leek het alsof de hele groei één stap achter op schema liep. Nu, staande voor de tent, is dat gevoel verdwenen. De wortels hebben duidelijk hun plek gevonden. Het BioTabs-systeem doet zijn werk. En de planten beginnen eindelijk wat momentum te tonen. Wat interessant begint te worden, is hoe verschillend de drie overlevenden eruit beginnen te zien. Ze zijn allemaal F026, ze groeien allemaal in dezelfde omgeving, maar toch lijkt elke plant zijn eigen persoonlijkheid te ontwikkelen. De plant aan de voorkant is de afgelopen week een echte blikvanger geworden. Donkerder loof, compacte structuur en sterke zijgroei. Ze heeft die uitstraling die telers meteen opvalt bij het openen van de tent. De anderen ontwikkelen ook goed, hoewel op iets andere manieren. De ene bouwt een breder frame, terwijl de andere nog steeds het gevoel heeft dat ze achterloopt na haar moeilijke start. Dat is waarschijnlijk mijn favoriete deel van het kweken vanuit zaad. In het begin kweek je planten. Een paar weken later kweek je individuen. De oorspronkelijke vraag achter dit dagboek is echter niet veranderd. Ik heb F026 puur gekozen omdat de naam me aansprak. Van alle vier teststrains klonk “The Tropical Ice Cream One” het dichtst bij het soort terpeenprofiel dat ik persoonlijk geweldig vind. Toen was het niets meer dan een gok. Vandaag is het nog steeds een mysterie. Nog geen duidelijke tropische noten. Geen ijsje. Geen aanwijzingen. Gewoon gezonde planten, sterke groei en het gevoel dat we eindelijk op het punt komen waar de genetica kan beginnen te laten zien waar ze echt voor staan. Voor het eerst sinds deze groei begon, heb ik het gevoel dat we niet langer proberen in te halen. We zijn precies waar we moeten zijn. En dat is waarom deze week aanvoelt als een keerpunt.

MistaOC Week 6 — Tussen Hoofdstukken Dag 37 sinds Spruit | F026 — De Tropische IJsje Deze week voelt een beetje anders. Niet omdat er iets spectaculairs is gebeurd. Eigenlijk is dat precies het punt. Voor het eerst sinds deze kweek begon, voelt alles rustig. De meisjes hebben zich in hun containers genesteld, de wortelzone is duidelijk gevestigd en de algehele groei is opmerkelijk consistent geworden. Terugkijkend op de eerste paar weken, is het moeilijk te negeren hoeveel er is veranderd. De trage start voelt nu als een verre herinnering. BioTabs heeft het zware werk onder de oppervlakte overgenomen en de planten lijken meer dan tevreden met de regeling. De groei is gestaag, het loof is gezond en elk van de drie F026 meisjes blijft haar eigen karakter ontwikkelen. In deze fase besteed ik minder tijd aan zorgen en meer tijd aan observeren. Dat is altijd een goed teken. Vandaag markeert ook een andere belangrijke stap in de reis. De planten zijn officieel verhuisd naar de bloeiruimte. Niet om onmiddellijk te bloeien, maar om zich aan te passen aan hun nieuwe omgeving en comfortabel te worden voordat de volgende ronde van werk begint. Er is nog genoeg te doen. Wat selectieve defoliatie. Wat canopy management. Een beetje training. Een beetje vormgeving. Het gebruikelijke gesprek tussen kweker en plant voordat de flip uiteindelijk arriveert. Op dit moment probeer ik niets te haasten. Deze fase voelt belangrijk. De structuur die vandaag wordt opgebouwd, zal bepalen hoe deze meisjes presteren over enkele weken wanneer de bloemen beginnen te stapelen en de echte persoonlijkheid van deze cultivar zich begint te onthullen. En dat is nog steeds de vraag die boven het hele dagboek hangt. Wat verbergt zich precies achter de naam: De Tropische IJsje? Tot nu toe blijft het antwoord opgesloten in de genetica. Maar voor het eerst voelt het alsof we dichtbij genoeg komen om de vraag serieus te stellen. De zaailingfase is lang voorbij. De herstelperiode is voorbij. Het keerpunt is gepasseerd. Nu staan we tussen hoofdstukken. En de volgende belooft de meest interessante tot nu toe te zijn.

MistaOC 02.07. F4

MistaOC 07.07. F9 Er is een moment in elke kweek dat je stopt met het kijken naar individuele planten… …en begint met het kijken naar een bladerdak. Ik denk dat deze week dat moment was. Vier dagen kunnen een verrassend verschil maken zodra de stretch begint. Elke ochtend lijken de toppen een beetje hoger te zijn geklommen, elke avond ziet het bladerdak er een beetje voller uit. Het toppen heeft de manier waarop deze meisjes groeien volledig veranderd. In plaats van omhoog te racen met één dominante stam, zijn ze een team geworden. Elke tak wil een plek op de eerste rij. Voor de tent staan voelt nu anders dan een paar weken geleden. Toen was ik nog bezig de planten te vormen. Nu vormen ze zichzelf. Dat is waarschijnlijk mijn favoriete deel van het kweken. Je besteedt weken aan het maken van kleine beslissingen—wanneer te verplanten, wanneer te toppen, wanneer te wachten in plaats van in te grijpen—en dan, bijna van de ene op de andere dag, begint alles logisch te worden. Het AutoPot-systeem heeft zich prachtig gevestigd. De planten drinken op hun eigen schema, de wortels hebben duidelijk gevonden wat ze zochten, en alles wat ik nu echt moet doen is observeren en begeleiden. Minder correctie. Meer vertrouwen. Het bladerdak vult zich precies zoals ik had gehoopt. Nieuwe groei is levendig, zijtakken strekken zich vol vertrouwen uit, en de structuur wordt verrassend gelijkmatig. Als ik over de tent kijk, is het moeilijk om nog een enkele leider te kiezen. Dat is een goed probleem om te hebben. De volgende uitdaging zal niet zijn om groter te groeien. Het zal zijn om slimmer te groeien. Naarmate de stretch doorgaat, worden luchtstroom, lichtpenetratie en bladerdakbeheer veel belangrijker dan simpelweg meer bladeren toe te voegen. Elke beslissing vanaf hier zal invloed hebben op hoe deze bloemen er over een maand uitzien. Deze fase herinnert me altijd eraan dat geweldige oogsten niet worden gecreëerd tijdens de oogstweek. Ze worden nu gecreëerd. Één zorgvuldige beslissing tegelijk. En als deze eerste negen dagen van de bloei enige indicatie zijn… De Tropical Ice Cream One begint eindelijk te onthullen waar ze toe in staat is.

MistaOC 15.07. F 17 Dag 67 | Bloei Dag 17 Deze week was niet luid. Er was geen dramatische verandering of een enkel moment dat de show stal. In plaats daarvan gebeurde er iets zelfs nog beters. Alles begon op zijn plaats te vallen. De stretch doet nog steeds zijn werk, maar het is net genoeg vertraagd zodat de bloemen de overhand beginnen te nemen. Elke top heeft nu zijn eigen kleine kroon van verse witte pistils, en voor het eerst kan ik me echt voorstellen hoe dit bladerdak er over een paar weken uit zou kunnen zien. De structuur is daar. Nu beginnen de planten het te versieren. Een ding dat ik elke keer opvalt als ik de tent open, is hoe gebalanceerd alles aanvoelt. Geen wilde uitschieters. Geen plant die probeert de anderen te domineren. Het toppen deed precies wat ik hoopte dat het zou doen, en het betaalt zich nu uit nu elke tak zijn deel van het licht ontvangt. Dat is de beloning voor het maken van de juiste beslissingen in het begin. Geen grotere planten. Betere planten. De volgende stap is er een waar ik eigenlijk naar uitkeek. Een goede schoonmaak. In de komende dagen ga ik de lagere groei lollipoppen en enkele van de grotere fanbladeren uitdunnen. Niet omdat de planten gered moeten worden—maar omdat ze meer ruimte hebben verdiend om te ademen. Licht hoort daar waar de bloemen zijn. Lucht hoort daar waar vocht een probleem kan worden. Alles wat overblijft wordt onnodig gewicht. Het is grappig hoe het kweken je mindset verandert. In het begin voelt elk nieuw blad als vooruitgang. Later wordt weten welk blad je moet verwijderen de echte vaardigheid. Vandaag, staande voor de tent, had ik zo'n stille momenten waarin je stopt met het controleren van cijfers en gewoon kijkt. Gezonde kleur. Sterke houding. Gelijke afstand. Bloemen die precies vormen waar je hoopte dat ze zouden komen. Er ligt nog een lange weg voor ons. Maar voor het eerst voelt de finishlijn niet meer ver weg. Je kunt eindelijk de richting zien die deze groei opgaat. En ik moet toegeven… Ik vind het leuk waar het naartoe gaat.

MistaOC 20.07. F22

MistaOC 28.07. F30

MistaOC 04.08. F37 Elke week denk ik dat deze dames het volgende niveau hebben bereikt… en elke week bewijzen ze me het tegendeel. Dag 37 markeert het punt waarop alles begint samen te komen. De stretch ligt ver achter hen, en al die energie wordt nu gestoken in het bouwen van dichte, harsbedekte bloemen. De toppen stapelen prachtig van boven naar beneden, en met elke voorbijgaande dag worden ze dikker, witter en beter gedefinieerd. Het bladerdak is precies zoals ik hoopte. Gelijke afstand, veel lichtpenetratie en sterke toppen over de hele tent. Als ik er nu naar kijk, is het moeilijk te geloven hoeveel werk er in het vormen van deze planten tijdens de vegetatieve fase is gestoken. Elke training betaalt zich uit. De close-up shots zijn mijn favoriete deel deze week. De trichomen bedekken steeds meer de suikervellen, terwijl de bloemen blijven zwellen en verse witte haartjes uitstoten. Je kunt al de structuur van de uiteindelijke colas zien vorm krijgen—maar ze zijn nog lang niet af. En dat is het spannende deel. Er is nog genoeg over in de tank. De komende weken zijn waar goede groeiën onvergetelijke worden, en afgaande op wat ik vandaag zie, zijn deze meisjes pas aan het opwarmen. Eén ding is zeker: De oogst komt dichterbij… maar de beste show moet nog komen. 🌱🔥

MistaOC 15.08. F49 Bloei Dag 49 | 15 augustus 🍦🌴 49 dagen bloei en deze ronde wordt alleen maar beter. De meisjes zien er absoluut fantastisch uit. Gezond, gelukkig, stapelen mooi op en nu begint de geur echt iets bijzonders te worden. En dit is het punt waarop de naam Tropical Ice Cream ineens perfect logisch wordt. Elke keer als ik de tent open, raakt die onmiskenbare tropische zoetheid me. Romig, fruitig en ongelooflijk uitnodigend. Het is niet zo'n strain waarbij je moet zoeken naar het geadverteerde profiel en jezelf moet overtuigen dat je het kunt ruiken. Nee. Het is er gewoon. Hoe verder ze in de bloei komen, hoe uitgesprokener het aroma wordt, en eerlijk gezegd, ik word er serieus enthousiast van om te zien hoe dit zich ontwikkelt tot het einde. Een ander ding dat me tijdens deze ronde echt heeft onder indruk is de algehele veerkracht van deze planten. Ik heb een heel klein terugkerend probleem met meeldauw in de omgeving gehad, iets waar ik af en toe mee te maken heb gehad, maar de Tropical Ice Cream is er opmerkelijk ongevoelig voor geweest. Ik houd uiteraard alles goed in de gaten, maar de planten zelf blijven ongelooflijk sterk en gezond uitzien. En dat is iets wat ik echt waardeer aan een strain. Niet alleen mooie bloemen. Niet alleen gekke vorst. Niet alleen een geweldige geur. Maar een plant die daadwerkelijk wat ruggengraat heeft. Op Dag 49 worden de bloemen nu echt stevig, de hars bouwt prachtig op en de hele tent begint eruit te zien alsof hij het laatste hoofdstuk ingaat. Maar we zijn er nog niet. Er is nog tijd voor deze meisjes om op te zwellen, te rijpen en al dat potentieel om te zetten in iets echt bijzonders. Voor nu geniet ik gewoon van het proces. De geur. De vorst. De structuur. De veerkracht. En dat moment elke keer als ik de tent openrits en geraakt word door dat tropische, romige aroma. Tropical Ice Cream maakt zijn naam waar. En op de een of andere manier heb ik het gevoel dat het beste nog moet komen. 🍦🌴🔥 Bloei Dag 49 — laat de laatste stretch beginnen.

MistaOC 22.08. F56 Bloei Dag 56 | 22 augustus 🍦🌴 En zo… Bloei Dag 56. Een week sinds de laatste update, en eerlijk gezegd, het verschil is onmogelijk te negeren. Wat begon als een veelbelovende run is nu uitgegroeid tot iets dat serieus indrukwekkend lijkt. De tent is volledig getransformeerd, de bloemen hebben serieus gewicht gekregen en het geheel begint langzaam die onmiskenbare late-bloei karakter te krijgen. Het eerste dat opvalt is de enorme hoeveelheid bloemen daarbinnen. Overal waar je kijkt, is er weer een dikke top die naar het licht reikt. En hoe dichter je kijkt, hoe meer details je ontdekt. Vorst bedekt de bloemen, de stampers veranderen, en de planten bewegen duidelijk dieper in hun afwerkingsfase. Maar de geur… Heilige shit, de geur. Het Tropical Ice Cream profiel is inmiddels ongelooflijk duidelijk geworden. Dat zoete, romige tropische karakter dat ik in de laatste update noemde, is alleen maar sterker geworden. Op dit punt is er absoluut geen reden meer om je voor te stellen wat de naam zou moeten vertegenwoordigen — open de tent en het legt zichzelf in feite uit. En dat is waarschijnlijk een van mijn favoriete dingen aan deze run. De strain ziet er niet alleen goed uit. Het ruikt ook goed. Na 56 dagen zien de planten er nog steeds opmerkelijk sterk en veerkrachtig uit. Vooral gezien het kleine terugkerende probleem met meeldauw waar ik mee te maken heb gehad in de omgeving, heeft de Tropical Ice Cream me opnieuw onder de indruk gebracht. Terwijl ik een oogje in het zeil heb moeten houden, zijn de planten zelf opmerkelijk onbewogen gebleven. Die veerkracht is zeker een van de grootste verrassingen van deze run voor mij geworden. Nu komen we in het deel van de groei waar geduld het moeilijkste onderdeel wordt. De planten hebben hun werk gedaan. De bloemen zijn er. De vorst is er. Het aroma is er. Nu gaat het er simpelweg om alles samen te zien komen en het laatste hoofdstuk zichzelf te laten schrijven. Terugkijkend naar die vroege bloeifoto's en ze vergelijken met wat er vandaag in de tent staat, is eerlijk gezegd best gek. Van kleine ontwikkelende bloemen naar deze dichte, harsbedekte torens — Bloei Dag 56 is gearriveerd, en deze run ziet er beter uit dan ik ooit had verwacht. De finishlijn komt dichterbij. Maar ik ben zeker nog niet klaar om afscheid te nemen. Tropical Ice Cream — Bloei Dag 56. Het laatste hoofdstuk is officieel begonnen. 🍦🌴🔥