TPB INOFFICIAL BONSAI

MrHazeAmaze Nadat ze een grote hoop gezonde wortels had gegroeid, plantte ik haar in haar laatste "vat" - een gouden metalen pot, vastgemaakt aan een schedel. Sinds dat moment was het ontstaan: een zeer speciaal Bonsai-project, dat veel meer zou laten zien dan alleen een plant die groeit.

MrHazeAmaze Sinds die dag heb ik haar zooooo slecht behandeld: gewoon af en toe water, bijna geen meststof, ik zette haar binnen in een tent, in een glazen huis en soms zelfs dagenlang buiten... Ik ben totaal vergeten wanneer ze begon te bloeien of hoe lang ze überhaupt aan het groeien was.

MrHazeAmaze Ik heb haar in een schedel gekweekt, en ik heb haar laten lijden. Buiten gelaten in de hitte, daarna in de kou, weer naar binnen gesleept, vaker vergeten dan verzorgd. Spintmijten knaagden aan haar bladeren, maar lieten de bloemen onaangeroerd — alsof zelfs zij iets heiligs voelden in haar laatste werk. Toen ze bloeide, was het niet ondanks de strijd, maar dankzij die strijd. De bloem is altijd een afscheid, en elke kweek is pas compleet in de dood.

MrHazeAmaze Ik heb haar grootgebracht in een schedel, maar het grootste deel van haar leven werd besteed aan verwaarlozing. Ik liet haar buiten in de brandende hitte, daarna in de plotselinge kou, sleepte haar naar binnen, en verliet haar weer. Ze leed aan dorst, duisternis, en de beet van spintmijten die haar bladeren afstaken — hoewel ze vreemd genoeg de bloemen met rust lieten, alsof iets in haar bloei een grimmig respect eiste. Toen haar tijd kwam, heb ik haar niet gekapt. Groeien is meestal een voorbereiding op de oogst — je koestert alleen om te nemen, altijd voordat de dood vanzelf komt. Ik koos het tegenovergestelde. Ik droeg haar naar beneden in de kelder voor haar laatste weken, zette haar schedel in het steenverlichte donker, en liet haar gewoon achteruitgaan. Daar stond ze, een kroon van vervagende bloemen boven holle botten, langzaam van bloei naar verval draaiend. Ik liet haar verwelken niet per ongeluk, maar als bewijs. Om te laten zien dat een groei zonder oogst zijn eigen boodschap wordt: dat het leven, ontzegd van de snede, de dood ontmoet zoals het is, ongevormd, ongeclaimd. En in die kelder, in haar bottenvat, belichaamde ze wat ik wilde zien — schoonheid die niet door de hand werd beëindigd, maar overgegeven aan de schaduw.