Ultraviolet Bladvorm en -grootte worden bepaald door het niveau van licht dat binnen het blad wordt opgevangen. Zodra het gevaar van hitte-straling die de bladeren verbrandt is weggenomen, bestaat er niet zoiets als te veel licht; er is een punt van afnemende rendementen in termen van fotosynthese, maar zolang je de temperaturen onder controle houdt, is "te veel licht" geen probleem. De plant gebruikt zijn fotoreceptoren om nauwkeurig bij te houden wat de lichtniveaus rond de plant zijn, en deze feedback bepaalt waar hij zijn middelen naartoe steekt. Bij weinig licht en lage temperaturen zal de plant grote, dikke bladeren produceren. Dit is met opzet, omdat er weinig fotonen beschikbaar zijn, dus moet hij ervoor zorgen dat hij zoveel mogelijk fotonen opvangt binnen het chlorofylnet in de epidermis van het blad, vandaar dat het zo dik en dicht mogelijk wordt gemaakt. Zodra de plant hoge niveaus van lichtverzadiging en warme temperaturen bereikt, zul je merkbaar veel kleinere en dunnere bladeren zien ontstaan naarmate de plant dichter bij krachtige lichtbronnen komt. Voor een oplettend oog kun je ruwweg inschatten of een lichtbron te ver weg is, alleen al door te kijken.
Plantenleven is geprogrammeerd om naar het licht te groeien. Met de introductie van LED's is hitte-straling niet langer een groot probleem. Wanneer een plant zijn eigen intelligentie de vrije loop laat, zal hij de verticale groei vertragen zodra hij niet langer comfortabel verticaal kan groeien. Door één keer te toppen en vervolgens wat LST toe te passen, zal een (hoogste) hoofdsteel onder elke andere plant nu al zijn middelen toewijzen aan de stelen die het dichtst bij de lichtbron staan. Blijf ze allemaal buigen, en het lijkt alsof de planten tot stilstand komen, terwijl ze hun beperkte middelen verdelen over zoveel hoofdsteelen.
5 houdt van
opmerkingen
Share
11
Week 11. Vegetatie
4y ago
1/9
55.88 cm
Height
16 uur
Light Schedule
27 °C
Day Air Temp
6.5
pH
300 PPM
TDS
45 %
Air Humidity
25 °C
Solution Temp
21 °C
Substrate Temp
14 °C
Night Air Temp
0.98 set_lilers
Pot Size
0.49 set_lilers
Watering Volume
45.72 cm
Lamp Distance
1250 PPM
CO₂-niveau
Ultraviolet Een stek heeft wortels nodig om water op te nemen, we moeten een omgeving creëren die zo vochtig is dat de plant vocht kan opnemen via zijn enige set bladeren, 70+RH% maar ook een goede toevoer van frisse lucht en volledige temperatuurcontrole. Zodra ik licht limoen groen zie, zal dat nieuwe groei van de plant betekenen, dan weet ik dat hij is begonnen met herwortelen.
5 houdt van
1 opmerking
Share
13
Week 13. Vegetatie
4y ago
1/3
101.6 cm
Height
24 uur
Light Schedule
27 °C
Day Air Temp
6.5
pH
300 PPM
TDS
45 %
Air Humidity
25 °C
Solution Temp
21 °C
Substrate Temp
14 °C
Night Air Temp
0.98 set_lilers
Pot Size
0.49 set_lilers
Watering Volume
45.72 cm
Lamp Distance
1250 PPM
CO₂-niveau
Ultraviolet Overgestapt naar 12 uur donker. Gewoon wachten op de 4-7 dagen voor het eerste teken van bloemen voordat ik kan beginnen met het tellen van de bloeweken.
Ik wil stekken nemen voor klonen wanneer de stam vol is met bloeihormonen. https://growdiaries.com/diaries/156342-grow-journal-by-exbeginner/week/859133
Ultraviolet Licht is een belangrijke omgevingsfactor die de groei en ontwikkeling van planten controleert. Naast fotosynthese, waarbij licht wordt geoogst door groene planten en wordt omgezet in chemische energie, zijn er talloze andere plantreacties op licht, zoals fototropisme, kieming van sommige lichtgevoelige zaden, bijvoorbeeld sla, de-etiolatie van monocot en dicot zaailingen, enzovoort, die vrij onafhankelijk zijn van fotosynthese en waarbij licht gewoon als een omgevingssignaal fungeert om de specifieke foto-respons teweeg te brengen.
De meeste van deze foto-responsen controleren genetisch gedefinieerde structurele ontwikkeling of morfogenese (d.w.z. oorsprong van vorm) van planten. De rol van licht in het reguleren van morfogenese staat bekend als foto-morfogenese. In planten zijn rood en blauw licht bijzonder effectief in het induceren van een foto-morfogenetische respons.
Het effect van licht op het controleren van morfogenese kan het beste worden aangetoond door een monocot (maïs) of dicot (boon) zaailing die in licht is gekweekt te vergelijken met een die in duisternis is gekweekt, waarbij beide zijn gekweekt uit genetisch identieke zaden. Rijke reservevoeding in zaden elimineert de behoefte aan fotosynthese gedurende vele dagen.
Het is gemakkelijk op te merken dat de in het donker gekweekte zaailing geëtioleerd is (d.w.z. bleek en zwak), terwijl degene die in het licht is gekweekt een steviger en groene uitstraling heeft met een korte stam en een groot bladoppervlak (fig. 1). Aangezien zowel de geëtioleerde als de in het licht gekweekte zaailingen zijn gekweekt uit genetisch identieke zaden, moet licht de genexpressie tijdens de kieming hebben veranderd, zodat het uiterlijk of de vorm van geëtioleerde en in het licht gekweekte zaailingen er anders uitziet.
De de-etiolatie van de in het licht gekweekte zaailing kan in een zeer korte periode (uren) worden gedaan door deze zelfs in zwak licht te plaatsen. Tijdens de de-etiolatie kan een duidelijke vermindering van de snelheid van stamverlenging, het rechtzetten van de apicale haak en de ontwikkeling van groene pigmenten gemakkelijk worden opgemerkt. De geëtioleerde vorm van de zaailing wordt geleidelijk getransformeerd naar een steviger groene uitstraling en is het resultaat van foto-morfogenese. De ontwikkeling van zaailingen in duisternis wordt skoto-morfogenese genoemd (van het Griekse woord Skotos = duisternis).
Volgens Hans Mohr (1983) zijn er twee belangrijke stadia van foto-morfogenese:
(i) Patroon specificatie, waarin cellen en weefsels specifieke mogelijkheden of competenties ontwikkelen om op licht te reageren tijdens bepaalde ontwikkelingsstadia en
(ii) Patroon realisatie, waarin de foto-respons optreedt.
Er zijn twee hoofdgroepen van plantreacties op lichtsignalen:
(i) Fytochroom-gemediëerde foto-responsen en
(ii) Blauwlichtresponsen of cryptochroom-gemediëerde foto-responsen.
(A) Fytochroom-gemediëerde foto-responsen in planten:
Een groot aantal foto-morfogenetische responsen in planten staat bekend als gemedieerd door het eiwitrijk pigment (chromoproteïne) dat fytochroom wordt genoemd. Dit pigment fungeert als fotoreceptor en absorbeert het sterkst rood en verrood licht. Het absorbeert ook blauw licht.
Het pigment fytochroom bestaat in twee vormen, (i) een rood licht absorberende vorm aangeduid als PR-vorm en (ii) een andere verrood licht absorberende vorm aangeduid als PFR-vorm. Deze twee vormen zijn fotochemisch onderling omkeerbaar. Wanneer de PR-vorm rood licht absorbeert (650 – 680 nm), wordt deze omgezet in de PFR-vorm. De PFR-vorm absorbeert verrood licht (710 – 740 nm) en wordt omgezet in de PR-vorm. De PFR-vorm van dit pigment wordt verondersteld de fysiologisch actieve vorm te zijn.
De absorptiespectra van PR- en PFR-vormen van fytochroom, gezuiverd uit geëtioleerde Avena-zaailingen, zijn gegeven in fig. 25.2. De PR-vorm toont een piek bij 666 nm, terwijl de PFR-vorm bij 730 nm. Het is opmerkelijk dat beide vormen van fytochroom ook absorberen in het blauwe gebied van het lichtspectrum.
(De absorptiemaxima die in vitro zijn verkregen, komen meestal overeen met die in vivo, mits de inheemse fytochroom zorgvuldig is gezuiverd en niet is afgebroken).
Het is echter vrij duidelijk uit deze figuur dat de absorptiemaxima van PR- en PFR-vormen aanzienlijk overlappen in het rode gebied van het spectrum van zichtbaar licht en daarom kan het fytochroomsysteem niet kwantitatief worden omgezet van PR naar PFR. Na bestraling met rood licht (of wit licht) is er een evenwicht tussen PR- en PFR-vormen dat afhangt van de spectrale samenstelling van de lichtbron. Dit evenwicht wordt foto-stationair evenwicht (ф) genoemd en wordt gedefinieerd als de verhouding van de PFR-concentratie en de totale fytochroomconcentratie (ρtotal) bij een bepaalde golflengte. Deze waarden kunnen worden gemeten door verschilenspectroscopie.
ф = PFR/ PR+ PFR = PFR/Ptotal
De meeste fytochroom-gemediëerde foto-responsen in planten zijn omkeerbaar. Deze worden geïnduceerd door rood licht en omgekeerd door verrood licht. Een lijst van enkele van de fotoreversibele responsen die door fytochroom in planten worden gemedieerd, is gegeven in tabel 25.1.
Fotoreversibele responsen gemedieerd door fytochroom in planten
Een van de klassieke voorbeelden van foto-morfogenese in planten, geïnduceerd door korte rood-verrood pulsen, is de kieming van lichtgevoelige zaden van sla (Lactuca sativa). In de vroege jaren 1930 toonden Flint en McAlister (1937) aan dat de kieming van sla-zaden niet alleen wordt gestimuleerd door wit licht, maar ook door rood licht (korter dan 700 nm) en wordt geremd door verrood licht (groter dan 700 nm).
In de jaren 1950 behaalden Borthwick en Hendricks en hun medewerkers spectaculaire resultaten door sla-zaden bloot te stellen aan afwisselende rood- en verroodbehandelingen. Ze observeerden een veel hoger percentage kieming wanneer de zaden rood licht als laatste behandeling ontvingen. De kieming van zaden werd aanzienlijk geremd wanneer de zaden de laatste behandeling met verrood licht kregen. (Tabel 25.2)
Effect van afwisselend rood/verrood
Borthwick en zijn medewerkers voorspelden ook het bestaan van de fotoreceptor fytochroom in twee verschillende vormen, wat later absoluut correct bleek te zijn toen dit pigment voor het eerst werd geïsoleerd in plantextracten door Butler et al in 1959 en de foto-reversibiliteit in vitro werd bevestigd.
Op basis van de hoeveelheid licht die vereist is of de fluence (aantal fotonen dat per eenheid oppervlakte wordt geabsorbeerd), kunnen de fytochroom-gemediëerde foto-responsen in drie hoofdgroepen worden ingedeeld:
(a) Zeer Lage Fluence Responsen (VLFRs):
Deze responsen worden geïnitieerd door zeer lage fluences (0.1 tot 1 n mol m-2) die verzadigen bij 50 n mol m-2 en zijn niet-foto omkeerbaar. Bijvoorbeeld, een korte flits van rood licht met een fluence zo laag als 0.1 n mol m-2 kan de groei van coleoptile stimuleren en de groei van mesocotyl in haverzaailingen die in het donker zijn gekweekt, remmen. Evenzo is rood licht met een fluence van slechts 1-100 n mol m-2 voldoende om de kieming van zaden in Arabidopsis te stimuleren. (In monocots wordt het verlengde gebied van de as tussen coleoptile en wortel mesocotyl genoemd)
(b) Lage Fluence Responsen (LFRs):
Deze responsen vereisen een fluence van ten minste 1.0 nmol m-2 die verzadigt bij 1000 n mol m-2 en zijn foto-omkeerbaar. De meeste van de rood/verrood foto-responsen, inclusief de kieming van sla-zaden, behoren tot deze categorie.
(c) Hoge Irradiantie Responsen (HIRs):
Deze responsen vereisen continue of langdurige blootstelling aan licht van relatief hoge irradiantie die verzadigt bij veel hogere fluences (ten minste 100 keer meer) dan LFRs en zijn niet-foto-omkeerbaar.
Voorbeelden zijn:
(i) Anthocyanine-synthese in dicot zaailingen en in appelskin,
(ii) Ethyleenproductie in sorghum,
(iii) Inductie van bloei in Hyoscyamus (een lange dagplant),
(iv) Opening van de plumulaire haak in sla,
(v) Vergroting van de cotyledonen in mosterd,
(vi) Remming van hypocotylverlenging in veel dicot zaailingen, enzovoort.
(B) Blauwlichtresponsen of Cryptochroom-gemediëerde foto-responsen:
Naast fytochroom-gemediëerde foto-responsen zijn er een groot aantal foto-responsen in planten bekend die worden gecontroleerd door blauw licht en waarvan wordt aangenomen dat ze worden gemedieerd door een groep nog niet geïdentificeerde pigmenten genaamd cryptochroom (crypto van cryptogamen), waarbij de laatste fungeert als fotoreceptor in dergelijke responsen. Blauwlichtresponsen zijn gerapporteerd in algen, schimmels, varens en hogere planten.
Enkele typische en meest algemeen bekende blauwlichtresponsen in planten zijn:
(i) Fototropisme
(ii) Opening van de huidmondjes
(iii) Remming van hypocotylverlenging
(iv) Zonvolging door bladeren
(v) Fototaxis
(vi) Bewegingen van chloroplasten binnen de cellen en
(vii) Stimulatie van de synthese van carotenoïden en chlorofyl, enzovoort.
Cryptochroom absorbeert lichtstralen voornamelijk in het violet-blauwe gebied van het spectrum (400 – 500 nm). Het absorbeert ook lange golf ultravioletstralen in het UV-A-gebied (320 tot 400 nm). De meeste foto-responsen van planten die door cryptochroom worden veroorzaakt, zijn echter het resultaat van absorptie in het violet-blauwe gebied van het spectrum, maar ze worden eenvoudig blauwlichtresponsen genoemd.
Hoewel fytochroom en enkele andere fotoreceptoren ook blauw licht absorberen, verschillen de typische blauwlicht-morfogenetische responsen van foto-responsen die door hen worden gemedieerd doordat ze ongevoelig zijn voor rood licht en er geen rood/verrood omkeerbaarheid is.
i. De actiet spectra van veel blauwlichtresponsen in hogere planten, zoals fototropisme, huidmondjesbeweging, remming van hypocotylverlenging, enzovoort, zijn vergelijkbaar en karakteristiek. Ze tonen drie pieken in het blauwe gebied (400 – 500 nm) van het spectrum van zichtbaar licht. Dit drie-piekige actiespectrum staat ook bekend als het drievinger-actiespectrum (vanwege de gelijkenis in vorm met drie vingers) en is typisch voor de meeste blauwlichtresponsen (fig. 25.3). Het drievinger-actiespectrum wordt niet waargenomen in fytochroom-gemediëerde foto-responsen of foto-responsen die door andere fotoreceptoren dan cryptochroom worden gemedieerd.
Typisch drie-piekig
ii. Wetenschappers hebben al lange tijd de rol van het gele pigment carotenoïden of flavinen als fotoreceptoren in blauwlichtresponsen van planten geïmpliceerd. De spectroscopie van blauwlichtresponsen is echter complex en het is niet eenvoudig om deze twee soorten pigmenten te onderscheiden door de beschikbare actie- en absorptiespectra te vergelijken.
Actiespectrum voor fototropisme
Fig. 25.4. Toont de relaties tussen het actiespectrum voor fototropisme en de absorptiespectra van riboflavine en β-caroteen. De sterke piek in het UV-gebied van het spectrum (360-380 nm) suggereert riboflavine als het fotoreceptor pigment, terwijl drie pieken in de blauwe gebieden (400 – 500 nm) van het spectrum de voorkeur geven aan carotene. Niettemin ondersteunen accumulerende bewijzen sterk dat flavinepigment het primaire fotoreceptor in fototropisme is.
Schmidt (1984) heeft argumenten samengevat in het voordeel van flavinen of carotenoïden als fotoreceptor pigmenten in blauwlichtresponsen van planten als volgt:
(a) Argumenten in het voordeel van flavinen:
(i) Actiespectra tonen UV-maxima tussen 350-400 nm.
(ii) De primaire stappen van de blauwlichtrespons zijn afhankelijk van de aanwezigheid van O2.
(iii) Flavine-reacties zijn vaak redoxreacties.
(iv) Licht kan worden vervangen door oxidanten, terwijl reductanten de blauwlichtreactie onderdrukken.
(v) De blauwlichtreactie wordt geremd door flavine-inhibitoren zoals KI.
(vi) Blauwlichtactiespectra lijken op lage temperatuur, spectra van flavinen.
(vii) Neurospora-mutant die vrij is van carotenoïden toont blauwlichtrespons.
(viii) De halveringstijd van carotenoïden in de eerste geëxciteerde singlettoestand is zeer kort (10-13 seconden).
(b) Argumenten in het voordeel van carotenoïden:
(i) Drie-piekige (drievinger) actiespectra lijken op absorptiespectra van carotenoïden.
(ii) Kleine of geen UV-maxima in sommige actiespectra.
(iii) Energietransfer van UV-absorberend pigment naar carotenoïden is haalbaar.
(iv) Carotenoïden van diatomee-mutant tonen geen blauwlichtrespons.
Eerdere bewijzen suggereerden dat cryptochroom een of beide van de gele pigmenten, carotenoïden (zoals β-caroteen, zeaxanthine) en/of flavinen (zoals riboflavine, FAD) zijn die blauwlichtresponsen in planten mediëren.
Echter, met uitgebreide onderzoeken gedaan met mutanten en transgene planten en overexpressiestudies die begin jaren 1990 zijn begonnen, is het lastige probleem van de identificatie van blauwlichtreceptoren in planten geleidelijk opgelost.
De term cryptochroom wordt nu specifiek toegepast op flavoproteïne fotoreceptor die de remming van hypocotyl (stam) verlenging veroorzaakt door blauwlicht medieert. De blauwlicht fotoreceptor in fototropisme en chloroplastbewegingen in planten is phototropin, dat ook een flavoproteïne is. Het carotenoïde zeaxanthine is een blauwlicht fotoreceptor die betrokken is bij de opening van huidmondjes.
Fotoreceptoren:
Een kort overzicht van al deze fotoreceptoren volgt:
1. Cryptochroom:
Het eerste eiwit met kenmerken van een blauwlichtreceptor werd in 1993 geïsoleerd uit Arabidopsis. Het werd ontdekt dat de hy4-mutant van Arabidopsis het vermogen had verloren om specifiek op blauwlicht te reageren, aangezien deze een verlengde hypocotyl vertoonde, zelfs bij bestraling met blauwlicht (In het wilde type veroorzaakt blauwlicht remming van hypocotylverlenging).
Isolatie van het hy4-gen (later cryl genoemd) toonde aan dat het een eiwit van 75 kDa codeerde dat cryptochroom 1 (CRY1) werd genoemd, met opmerkelijke sequentiesimilariteit (homologie) met DNA-fotolyase door twee chromoforen: een flavine-adenine-dinucleotide (FAD) en een pterine die aan het apoproteïne is bevestigd (fig. 25.5). Dit leidde tot de vaststelling dat cryptochroom een flavoproteïne is dat betrokken is bij de remming van hypocotylverlenging als reactie op blauwlicht. (De structuur van pterine is gegeven in figuur 25.6. Voor de structuur van FAD).
Diagramatische weergave van de chromofoorbindende domeinen
(DNA-fotolyase is een blauwlicht-geactiveerd flavoenzyme dat UV-geïnduceerde schade aan microbiële DNA herstelt. Cryptochroom verschilt van fotolyase voornamelijk in twee opzichten. Ten eerste vertoont de cryptochroom geen fotolyase-activiteit en ten tweede heeft het, in tegenstelling tot fotolyase, een uitgebreide carboxy-terminale domein (fig. 25.5) met kinase-activiteit).
Een tweede cryptochroom 2 (CRY2), ook met twee chromoforen zoals CRY1, is ook geïsoleerd uit Arabidopsis (Lin 2000). CRY2, medieert de door blauwlicht gestimuleerde remming van hypocotylverlenging, de toename van cotyledonuitbreiding en anthocyanineproductie. Het heeft ook een rol bij het bepalen van de bloeitijd. Zowel CRY1 als CRY2 lijken alomtegenwoordig te zijn in het plantenrijk, maar terwijl CRY1 stabiel is in lichtgegroeide zaailingen, wordt CRY2 snel afgebroken in licht.
Structuur van pterine
Mechanisme van actie van cryptochroom:
Het mechanisme van actie van cryptochroom blijft tot nu toe ongrijpbaar. De flavinen zijn bekend om deel te nemen aan oxidatie-reductie reacties en fotolyases herstellen beschadigd DNA (als gevolg van UV-straling) door elektronen over te dragen aan pyrimidine-dimers. Cryptochromen kunnen waarschijnlijk op een vergelijkbare manier werken via een of ander elektronoverdrachtsmechanisme.
2. Phototropins:
Phototropins zijn blauwlichtreceptoren die fototropisme en chloroplastbewegingen in planten mediëren. In de late jaren 1980 werd ontdekt dat blauwlicht de fosforylering van een 120 kDa-eiwit stimuleerde dat zich op het plasmamembraan van actief groeiende gebieden van geëtioleerde zaailingen bevond. Deze gebieden waren ook het meest responsief voor fototropische stimuli. Uitgebreide biochemische en fysiologische studies toonden aan dat dit eiwit een kinase was die autophosphoryleerde in blauwlicht en dat het de fotoreceptor voor fototropisme zou kunnen zijn.
Later werd een mutant nph1 (won phototropic hypocotyl 1) geïsoleerd uit Arabidopsis die geen fototropische respons in de hypocotyl vertoonde en ook het 120 kDa-membraaneiwit miste. Het was genetisch onafhankelijk van de hy4-mutant, aangezien het blauwlicht-geïnduceerde remming van hypocotylverlenging vertoonde.
Het nph1-gen werd gekloond en het bleek (zoals verondersteld) een eiwit van 120 kDa te coderen, nph1. Het nph1-gen werd hernoemd naar phot1 en het eiwit dat het codeerde werd phototropin genoemd (Briggs en Christie, 2002).
Phototropin is ook een flavoproteïne met twee flavine-mononucleotide (FMN) chromoforen. Het eiwit heeft een carboxy-terminale domein met serine/threonine kinase-activiteit. In de amino-terminale helft zijn er twee domeinen die LOV-domeinen worden genoemd (van ongeveer 100 aminozuren elk) waaraan de chromoforen zijn bevestigd (fig. 25.5). (LOV-domeinen worden zo genoemd omdat ze kenmerken zijn van microbiële eiwitten die de reactie op licht, zuurstof en spanning reguleren).
Recente spectroscopische studies uitgevoerd door Swartz et al. (2000) hebben aangetoond dat in het donker FMN-moleculen niet-covalent gebonden blijven aan LOV-domeinen, maar bij bestraling met blauwlicht worden ze covalent gebonden aan cysteïneresiduen van het apoproteïne via een zwavelatoom, waardoor een cysteine-flavine covalente adduct ontstaat. De reactie wordt in het donker omgekeerd. Een tweede gen genaamd phot 2 is ook geïsoleerd uit Arabidopsis dat gerelateerd is aan phot 1. Er wordt aangenomen dat de fototropische respons zowel phot 1 als phot 2 omvat.
Mechanisme van actie van phototropins:
Het mechanisme van actie van phototropins is niet duidelijk. Het is waargenomen dat blauwlicht een tijdelijke toename in de cytosolische calciumconcentratie veroorzaakt en er zijn aanwijzingen dat de fototropin-signaleringsketen gedeeltelijk de regulatie van de cytoplasmatische calciumconcentratie kan omvatten.
3. Zeaxanthin:
Het carotenoïde zeaxanthin is aangetoond als een blauwlichtreceptor in huidmondjes die een centrale rol speelt in de door blauwlicht gestimuleerde opening van huidmondjes. (Zie hoofdstuk 17 voor de structuur van zeaxanthin).
Volgende bewijzen ondersteunen sterk de rol van zeaxanthin in de opening van huidmondjes:
(i) Het absorptiespectrum van zeaxanthin lijkt sterk op het actiespectrum van door blauwlicht gestimuleerde opening van huidmondjes.
(ii) Tijdens de opening van huidmondjes in intacte bladeren zijn de incidentele straling, de zeaxanthineconcentratie in huidmondjes en de openingen van huidmondjes direct gecorreleerd.
(iii) De blauwlichtgevoeligheid van huidmondjes neemt toe met een toenemende concentratie van zeaxanthin in huidmondjes.
(iv) Er is een volledige remming van de door blauwlicht gestimuleerde opening van huidmondjes door 3 mM concentratie van dithiothreitol (DTT), dat een krachtige remmer is van het enzym dat violaxanthin in zeaxanthin omzet.
(v) In facultatieve CAM-plantspecies zoals Mesembryanthemum crystallinum is er een verschuiving van C3 naar CAM-modus van koolstofmetabolisme als reactie op de accumulatie van zouten. In de C3-modus accumuleren de huidmondjes zeaxanthin en vertonen ze een blauwlichtrespons. Maar in de CAM-modus is er noch accumulatie van zeaxanthin in huidmondjes, noch reageren ze op blauwlicht. (In CAM-planten blijven huidmondjes overdag gesloten).
Mechanisme van actie van zeaxanthin:
Er wordt aangenomen dat de excitatie van zeaxanthin door blauwlicht in huidmondjes een signaaltransductiepunt start dat omvat:
(i) Isomerisatie van zeaxanthin,
(ii) Conformatiewijzigingen in het apoproteïne
(iii) Overdracht van het blauwlichtsignaal over het chloroplastmembraan door een secundaire boodschapper (waarschijnlijk Ca++, fosfatases, calciumbindend eiwit calmoduline en inositoltrifosfaat (IP3),
(iv) Activatie van H+-ATPases op het plasmamembraan van de huidmondjes, wat resulteert in het pompen van protonen over het membraan en opname van K+-ionen, gevolgd door Cl–-ionen.
(v) Turgoropbouw in huidmondjes en opening van huidmondjes.
De door blauwlicht gestimuleerde opening van huidmondjes kan worden omgekeerd door groen licht. Dit kan gebeuren als groen licht wordt toegepast met blauwlicht in continue lichtbehandeling of als een blauwlichtpuls (van ongeveer 30 seconden) wordt gevolgd door een groen lichtpuls. Een tweede blauwlichtpuls na groen licht kan de opening van huidmondjes herstellen. Er is gesuggereerd door verschillende onderzoekers dat groen licht de isomerisatie van zeaxanthin omkeert, wat resulteert in regeneratie van de inactieve zeaxanthin-isomeer. Laatstgenoemde is niet in staat om de blauwlichtrespons te mediëren.
(Buiten fytochroom en cryptochroom zijn er nog twee andere categorieën fotoreceptoren die bekend zijn om fotomorfogenese in planten te beïnvloeden. Dit zijn, (i) protochlorofyllide-a, een pigment dat rood en blauw licht absorbeert en wordt omgezet in chlorofyl-a en (ii) UV-B fotoreceptor – een of meer niet-geïdentificeerde verbindingen die korte golf ultravioletstralen in het UV-B-gebied (280-320 nm) absorberen.
7 houdt van
opmerkingen
Share
16
Week 16. Bloeiend
4y ago
1/12
101.6 cm
Height
12 uur
Light Schedule
27 °C
Day Air Temp
6.5
pH
300 PPM
TDS
45 %
Air Humidity
25 °C
Solution Temp
21 °C
Substrate Temp
16 °C
Night Air Temp
26.5 set_lilers
Pot Size
3.79 set_lilers
Watering Volume
45.72 cm
Lamp Distance
1250 PPM
CO₂-niveau
Nutrients 2
Aluminum Sulphate
100 mll
H202 3%
100 mll
Ultraviolet Waterstofperoxide (H2O2) komt van nature voor in regenwater en fungeert als de reiniger van de natuur. Het zuurstoft de bodem en waterlichamen, is volledig niet-toxisch en veilig te gebruiken rond voedsel, mensen en dieren. Het toevoegen ervan tijdens het water geven van je kamerplanten, imiteert wat Moeder Natuur doet voor buitenplanten elke keer dat het regent.
Waterstofperoxide is gedestilleerd water met een extra zuurstofatoom. H2O betekent 2 waterstofatomen en 1 zuurstofatoom. De extra 2 in H2O2 betekent 2 waterstofatomen en 2 zuurstofatomen, genaamd waterstofperoxide.
H2O2 vervalt snel in de bodem en vervalt in H2O en O.
Zuurstof is de nummer ÉÉN beperkende factor voor plantengroei (zodra CO2 wordt geleverd).
De zuurstof wordt gemengd met water, zetmeel, suikers, N, P en K om de meer complexe eiwitten te maken.
H2O2 biedt extra zuurstof aan de wortels voor groei en ontkieming:
Om zaden te desinfecteren: Gebruik onverdunde H2O2 3%. Doe de zaden in een container die afgesloten kan worden. Giet Oxygen Plus erbij om de zaden net te bedekken. Sluit af en laat de zaden 4 uur weken. Spoel af met water.
Om de ontkieming te versnellen: Meng 30 ml H2O2 3% met 2 kopjes water (een maatbeker maakt het gemakkelijk om de juiste hoeveelheid te krijgen). Laat de zaden een nacht weken en plant ze dan zoals gebruikelijk.
Voor geplante zaailingen: Spray met een H2O2-oplossing van 1 deel H2O2 3% op 32 delen water (bijv.: ongeveer 30 ml per 1 liter - maatbeker aanbevolen).
Voor gevestigde planten: Meng een verhouding van 1:1 van 3% H2O2 en water (bijv.: 1 kop van elk). Geef water van onder of boven zoals gebruikelijk (water alleen de bodem, giet niet op de bladeren).
5 houdt van
1 opmerking
Share
17
Week 17. Bloeiend
4y ago
1/12
101.6 cm
Height
12 uur
Light Schedule
27 °C
Day Air Temp
6.5
pH
300 PPM
TDS
45 %
Air Humidity
25 °C
Solution Temp
21 °C
Substrate Temp
16 °C
Night Air Temp
26.5 set_lilers
Pot Size
3.79 set_lilers
Watering Volume
45.72 cm
Lamp Distance
1250 PPM
CO₂-niveau
Nutrients 1
H202 3%
5.21 mll
Ultraviolet Ik was altijd terughoudend met super-cropping omdat ik nooit helemaal begreep wat ik precies moest doen, en ik maakte me zorgen. Maar ik besloot een paar zijstelen te proberen en het werkte heel goed met weinig tot geen schade aan de buitenkant. Ik ben enthousiast om het vaker toe te voegen aan mijn arsenaal van technieken bij de volgende kweek, want het was echt te zien dat de groei op de geteste steel een boost kreeg.
Ultraviolet Menselijk Lichaam
65% Zuurstof (in alle vloeistoffen en weefsels, botten en eiwitten)
18% Koolstof (overal)
10% Waterstof (in alle vloeistoffen en weefsels, botten, eiwitten)
3% Stikstof (in alle vloeistoffen en weefsels, eiwitten)
1,5% Calcium (longen, nieren, lever, schildklier, hersenen, spieren, hart, botten)
1% Fosfor (urine, botten, DNA)
0,35% Kalium (enzymen)
0,25% Zwavel (eiwitten)
0,15% Natrium (in alle vloeistoffen en weefsels) (in termen van zout)
0,05% Magnesium (longen, nieren, lever, schildklier, hersenen, spieren, hart)
De gemiddelde volwassen man bevat ongeveer 140 g K (Kalium); het niveau varieert met lichaamsgewicht en spiermassa. We nemen ongeveer 2,5 g per dag K uit ons voedsel op en scheiden ongeveer hetzelfde bedrag uit. 0,0118 % daarvan is K40.
Het antwoord is dat ze aanwezig waren toen onze aarde werd gevormd. Elk radioactief materiaal dat oorspronkelijk aanwezig was bij de vorming van de aarde zou zijn vervallen en verdwenen zijn als de halveringstijd kort was in vergelijking met de leeftijd van de aarde. Als de halveringstijd echter lang was, dicht bij of groter dan de leeftijd van de aarde, dan zouden dergelijke materialen niet zijn verdwenen, maar zijn nog steeds bij ons vandaag.
Er zijn verschillende radio-elementen in deze categorie, zoals de bekende elementen uranium en thorium. Thorium (Th232) heeft een halveringstijd van 14.000.000.000 jaar, uranium heeft twee langlevende radio-isotopen; U238 heeft een halveringstijd van 4.500.000.000 jaar, en U235 heeft een halveringstijd van 710.000.000 jaar. Deze geven aanleiding tot de radium- en thoriumatomen die in alle mensen worden aangetroffen, verkregen uit het voedsel dat we eten. Dat voedsel heeft deze materialen natuurlijk verkregen uit de grond waarin het groeide of waarop het graasde.
Kalium valt ook in deze categorie. Er zijn eigenlijk drie kaliumisotopen: K39, een stabiel isotoop, is de meest voorkomende, met 93,26 % van het totaal; K41 is de volgende in overvloed met 6,73 % en is ook een stabiel isotoop. Het kaliumisotoop dat interessant is, is een radioactief isotoop, K40. Het is aanwezig in alle kalium in een zeer lage concentratie, 0,0118 %. Het heeft een zeer lange halveringstijd, 1.260.000.000 jaar. Wanneer het vervalt, geeft 89 % van de gebeurtenissen aanleiding tot de emissie van een bèta-straling met een maximale energie van 1,33 MeV. De andere 11 % van de vervalprocessen produceert een gamma-straling met een energie van 1,46 MeV.
De krachten die nodig zijn om thorium 232 te smeden, kunnen alleen worden benut wanneer men dicht bij of met de snelheid van het licht reist, dus in wezen wil ik zeggen dat 0,0118% van elke levende persoon is gevormd uit hetzelfde element dat is gesmeed in de aambeeld van de schepping zelf. We zijn allemaal één en hetzelfde.
De Duitse chemicus Johann Wolfgang Dobereiner probeerde elementen met vergelijkbare eigenschappen in groepen van drie elementen te classificeren. Deze groepen werden 'triades' genoemd. Dobereiner stelde voor dat in deze triades de atoommassa van het element in het midden meer of minder gelijk zou zijn aan het gemiddelde van de atoommassa's van de andere twee elementen in de triade.
Een voorbeeld van zo'n triade zou er een zijn met lithium, natrium en kalium. De atoommassa van lithium is 6,94 en die van kalium is 39,10. Het element in het midden van deze triade, natrium, heeft een atoommassa van 22,99 die meer of minder gelijk is aan het gemiddelde van de atoommassa's van lithium en kalium (wat 23,02 is). 9 controleert de 6 en 3.
De Beperkingen van Dobereiner's Triades zijn:
Alle elementen die op dat moment bekend waren, konden niet in triades worden geclassificeerd.
Er werden slechts vier triades genoemd – (Li,Na,K), (Ca,Sr,Ba), (Cl,Br,I), (S,Se,Te).
2. Newland's Octaven
De Engelse wetenschapper John Newlands rangschikte de 56 bekende elementen in oplopende volgorde van atoommassa in het jaar 1866. Hij observeerde een trend waarbij elk achtste element eigenschappen vertoonde die vergelijkbaar waren met het eerste.
Azomite bevat 180ppm thorium.
Je plant zal je dankbaar zijn, je bent welkom.
De meeste boeren hebben geen goed begrip van wat Azomite is en hoe het te gebruiken in de tuinbouw, vooral als ze biologische landbouw beoefenen. Continue voortplanting en uitlogingseffecten van water putten de essentiële mineralen en microvoedingsstoffen uit de bodems. Dergelijke bodems blijven zwak, niet in staat om de productie van fruit en groenten te ondersteunen. Azomite-mineraal bevat micronutriënten die de bodem aanvullen. Het balanceert ook de mineralen voor groei en algehele productiviteit. Constant gebruik van dit mineraal verjongt je bodem en vernieuwt zijn potentie weer. Azomite is een natuurlijk gewonnen mineraalproduct dat klaar is voor gebruik. Het is een unieke steen die afkomstig is uit een mijn in centraal Utah. Azomite vereist geen mengen of speciale voorbereiding voor gebruik. Het is afgeleid van vulkanische as die miljoenen jaren geleden werd uitgestoten. Het bevat het breedste scala aan mineralen van al het gesteentepoeder ter wereld. Azomite biedt planten 70% essentiële elementen. Deze elementen omvatten magnesium, calcium, kalium en silicium voor plantengroei.
Feiten over Azomite Meststof
Het is een natuurlijk mineraal – 100% natuurlijk zonder vulstoffen of toevoegingen.
Bevat geen schadelijke elementen.
Vereist geen speciale voorbereiding voor gebruik.
Het is geurloos – zeer vriendelijk in gebruik.
Beperkt de waterpenetratie of beluchting niet.
Wordt gemakkelijk afgebroken en opgenomen in de bodem.
Verbrandt geen planten.
Here we are once again, strong UV response can triple linalool content, this is the main terpene responsible for the amazing smell of GDP, and really makes for a uniquely strong-smelling perfection.
THC: 17%-23%
Δ9-THC: 13.98%
CBD:
Jack Herer was a lifelong cannabis activist. He authored the non-fictional book The Emperor Wears No Clothes, which talks about the many beneficial uses of the plant for which he collected over years of compiling historical data.
The strain called Jack Herer is a tribute to this activist and was first cultivated under the care of Sensi Seeds. Its genetics stem from crossing Northern Lights #5, Shiva Skunk, and Haze making this hybrid ever popular for its appealing flavor and effects.
Once you open up a package of Jack Herer, you’ll be greeted with a light floral scent having undertones of fresh soil and lemon zest. The most notable characteristic about this strain is its vivid orange pistils scattered throughout light green flowers. A dusting of crystal trichomes gives it an even lighter appearance when it’s been cultivated properly.
Despite its odor being mild and its appearance seemingly like your average cannabis nug, reviewers say it’s ideal for cannabis consumers that are looking for a balance of effects. Jack Herer has been dubbed a “wake and bake” strain and is reputed to increase energy while relaxing the body just enough to want to keep moving. Users say this strain offers a mellow high accompanied with focus, so anyone pursuing creative tasks or conversations may benefit as cerebral activity enhances. Jack Herer has been acclaimed by users for improving visualization and brainstorming, while some have used it to reduce the symptoms of migraines, headaches, and stress. Be careful consuming it too late in the evening as it could keep you from falling asleep according to those who have tried this strain.
Overall, Jack Herer is a favorite for both newbies in the cannabis world as well as veteran consumers. Four phenotypes of this strain exist, making it one of the more diverse strains you’ll see on the market with two leaning towards indica traits and two leaning towards sativa traits.
@Ultraviolet, bedankt! Het maakt me bang, dus ik heb het op een Wi-Fi-geschakelde schakelaar met een timer gezet. Ik hou van de kleuren die ze aan het einde van de bloei opleveren.
!["Jack Herer" C#4. Week 22 - Phi (/faɪ/;[1] uppercase Φ, lowercase φ or ϕ; Ancient Greek: ϕεῖ pheî [pʰéî̯]; M](https://bucket.growdiaries.com/static/post/photo/105536/6330531_grow-journal-by-exbeginner_m.jpg)
